Het hoofdpersonage in de Amerikaanse wraakfilm Blue Ruin is ogenschijnlijk geen typische killer. Ook als de in zijn auto woonachtige Dwight zijn onverzorgde baard heeft gesnoeid en zijn bivak aan het strand heeft verlaten, wordt zijn moordzuchtige vastberadenheid niet gekenmerkt door koelbloedig machismo.
Nadat hij (met cruciale hulp van een oude vriend) een tweede slachtoffer heeft gemaakt in zijn vete met de familie Cleland, rijdt Dwight opgelucht weg in zijn roestige Pontiac, de blauwe ruïne uit de filmtitel. Niet alleen rijdt het barrel nog best, de radio doet het ook nog. Dwight schakelt in precies op het moment dat 'No Regrets' van Little Willie John begint te spelen op het plaatselijke oldies-station. Even later zit hij naast zijn wagen gehurkt in de berm te kotsen en klinkt het opgewekte lied nog steeds uit het openstaande portier.
Little Willie John (net als Prince nog geen 1 meter 60, vandaar de naam) is iemand die nog weinig genoemd wordt, maar hij was een van de belangrijkste r&b-zangers van de jaren vijftig. Stevie Wonder, Marvin Gaye en Aretha Franklin zijn door hem beïnvloed geweest. James Brown stond in zijn voorprogramma, Elvis en The Beatles waren fan. Tussen 1955 en 1962 scoort hij een dozijn hits, waarvan 'Fever' ontegenzeggelijk de bekendste is. 'No Regrets', net als 'Fever' geschreven door Otis Blackwell, staat niet in die ereparade. Toen ik in de bioscoop zat, dacht ik aanvankelijk dat ik Sam Cooke hoorde zingen.
Little Willie John zingt in 'No Regrets' dat "if it should be, I say, that He calls me today/I've no regrets for this life I live". Het is 1958, hij is een 21-jarige ster met twee jonge kinderen.
Tien jaar later raakt hij in een nachtclub in Seattle betrokken bij een vechtpartij, aan het einde waarvan iemand met een messteek om het leven wordt gebracht. De politie arresteert de bekende zanger, waarna de rechter Little Willie John tot tien jaar celstraf veroordeelt. Volgens zijn biografe was het bewijs niet erg overtuigend en was het al helemaal onnodig dat hij op dertigjarige leeftijd in de gevangenis aan een longontsteking overleed. Een blanke man was zoiets nooit overkomen.
De politie komt er in Blue Ruinniet aan te pas. Een familievete uitvechten doe je niet door het alarmnummer te bellen. Uiteindelijk vallen er nog vier doden in deze bloedige geschiedenis, maar over de aftiteling jubelt Little Willie John nog één keer. "I've been a lot of places, oh yeah, and I've seen a lot things / Even when I'm sad you can still hear me sing."
Blue Ruin zie je in o.a. EYE, Kriterion, Filmhuis Den Haag, LantarenVenster en Louis Hartlooper Complex.
Lees meer columns van Job, bijvoorbeeld over Scacro GRA, The Wind Rises, Les salauds, Vochtige streken, The Missing Picture, Suzanne, Miele, We are the Best!, Frozen, 12 Years a Slave, Her, Only Lovers left Alive, Dallas Buyers Club, American Hustle, The Wolf of Wall Street.
En voor meer filmmuziek check je de Spotify Cineville Playlist van Job:
