Een Libanees wereldwonder, Chinese filmdroom en unhappy Amerikaanse roadmovie. Dit zijn de films die je in juni niet wil missen

A Sad and Beautiful World
Wat doe je als de liefde van je leven wil vluchten, maar jij juist wil blijven? In het Libanese liefdesdrama A Sad and Beautiful World volg je tegenpolen Nino en Yasmina, wiens levens vanaf hun geboorte synchroon lopen. Ze komen ter wereld tijdens dezelfde bomaanslag in Beiroet, worden later klasgenootjes en verliezen elkaar daarna uit het oog, om elkaar decennia later weer te vinden. Het voelt als vanouds, maar het is de realiteit die hen telkens weer inhaalt. Yasmina weigert oud te worden in een land dat constant in brand staat, terwijl Nino zijn thuisland niet kan loslaten. Nino is de hoopvolle golden retriever boyfriend die ondanks alles zacht blijft, en Yasmina de scepticus die de hoop al lang heeft opgegeven. Deze botsende wereldbeelden vormen de kern van A Sad and Beautiful World, waarin hun liefde opbloeit als het allerlaatste wereldwonder in een land dat haar licht heeft verloren. (Emin)

Divine Comedy
Eigenlijk was het de Iraanse regisseur Ali Asgari verboden om nieuwe films te maken (het regime vond zijn satire Terrestrial Verses veel te ondermijnend), maar hij deed het toch. In Divine Comedy durft hij van het hele gebeuren zelfs een duistere grap te maken. Het verhaal begint met vrolijke jazzmuziek en op een roze scooter: filmmaker Bahram Ark (gespeeld door acteur en filmmaker Bahram Ark) en zijn geliefde en producent Faezeh Rad (gespeeld door actrice Faezeh Rad) zijn onderweg naar de hoge heren die bepalen of Bahrams nieuwe film wel of niet vertoond mag worden. Na een bizar slechtnieuwsgesprek volgt een zoektocht naar een bioscoopeigenaar die het aandurft om een screening te organiseren. Onderweg leren we Bahram leren kennen als koppige en onhandige filmsnob met een klein hartje. Precies het publiek voor deze film, en precies de schrijver van dit stukje. (Jesse)

Mama'ku – Van Jakarta tot de Molukken
In de nieuwe documentaire van Sven Peetoom (Tussen Wal en Schip - Geruisloos Indisch) duikt de regisseur opnieuw in de Indische familie-verhoudingen. In Mama’ku volgt zijn camera danseres Cheroney Pelupessy, die met haar zwijgzame moeder naar Indonesië reist, in de hoop hun band te verbeteren. Samen slenteren ze door het broeierige Jakarta en bezoeken ze hun voorouderlijk huis op de Molukken, geheel volgens de gebruiken van de adat. Afgewisseld met sfeervolle dansscènes volgt Peetoom het moeizame gesprek tussen de twee, waarin de moeder zich langzaam lijkt te openen voor haar onderdrukte verleden. De vrouwen lijken meer op elkaar dan ze denken – niet alleen in hun zithoudingen, maar ook in een stukje intergenerationeel trauma dat eindelijk op tafel komt. Prachtig gefilmd, is de docu niet alleen een helende reis voor dit gezin, maar spreekt het voor een generatie die het gesprek aan durft te gaan. (Tessa)

Resurrection
Wie van film houdt in alle soorten en maten, zit goed bij Resurrection. Dit Chinese epos bevat zeker zes keer meer film dan een gemiddeld exemplaar. Verwijzingen naar Duits expressionisme, een spectaculaire long take van 40 minuten, melodrama, film noir, vampierenromantiek: Resurrection heeft het allemaal. Het plot is onmogelijk na te vertellen, maar het belangrijkste dat je moet weten is dat je de ‘herinneringen’ van ‘een van de laatste dromers op aarde’ te zien krijgt. Iedere terugblik is opgehangen aan een van de zintuigen en allemaal zijn ze vormgegeven in een compleet andere stijl. Filmfanaat en -maker Bi Gan (Long Day's Journey Into Night) laat zich hier zien als onnavolgbare reisleider door de geschiedenis van de cinema. Dat je overweldigd wordt door de stroom aan verwijzingen, woorden en rijke Chinese context, dat hoort erbij. (Jesse)

Omaha
Na de dood van hun moeder neemt vader (John Magaro) zijn twee kids mee op roadtrip naar Omaha, Nebraska. Met de hond achterin rijden ze samen over de ellenlange Amerikaanse wegen, en spelen met een vlieger op de uitgestrekte vlaktes. Maar is dit wel een gewone, gezellige gezinsvakantie? Regisseur Cole Webley speelt in zijn speelfilmdebuut met het klassieke genre van de Amerikaanse roadmovie, en doorspekt die met hedendaagse sociale problematiek. Met krachtig acteerwerk van zowel de kinderen als Magaro (Past Lives, First Cow) vertelt de film een ingetogen verhaal over een onmogelijke keuze, met de grootste filmtranen die ik in tijden over mijn wangen heb laten lopen. (Tessa)