Meer dan babi pangang, De vreemdeling verfilmd en Marty met Timmy: dit zijn de goeie films van februari

Suzhou River
‘Zou je voor altijd naar me zoeken?’ ‘Ja.’ Vol obsessief verlangen speurt motorkoerier Mardar eindeloos naar Maidan, drie jaar nadat zijn liefje in de zwaar vervuilde Suzhou rivier is gesprongen. Hij denkt haar terug te vinden in de mysterieuze Meimei, die als een blonde zeemeermin in een schimmige nachtclub werkt. De vrouwen lijken als twee druppels water op elkaar, maar is ze het ook echt? Beide rollen worden vertolkt door Zhou Xun, die dankzij Lou Ye’s korrelige neo-noir doorbrak als één van de ‘Four Dan’ actrices aan het begin van deze eeuw. Suzhou River is een onrustige en duistere verkenning van de industriële oevers van Shanghai, verteld vanuit de voyeuristische blik en voice-over van een naamloze videograaf, met merkbare invloeden van Alfred Hitchcock en Wong Kar-wai. Net als de rivier trekt deze film je stilletjes mee in haar gruizige golven, waar het verlangen kolkt onder de oppervlakte en de vergane glorie van de industrie zich spiegelt in de liefde. (Tessa)

Marty Supreme
We hebben vaker films gezien over ambitieuze sporters die zich vanuit een onmogelijk positie naar de top proberen te knokken, maar wat Marty Supreme ons voorschotelt is absoluut uniek. Al was het maar om dat de underdog in kwestie, Marty Mauser (Timothée Chalamet), een eikel is. Komt nog bij dat zijn weg naar een gedroomd kampioenschap er eentje is vol haarspeldbochten, langs onder andere een gevallen filmster en de lievelingshond van een gangster. We zijn in het New York van de jaren vijftig en Mauser weet zeker dat hij de toekomstige nummer 1 tafeltennisser van de wereld is. Het enige wat hij nodig heeft is geld voor een vliegticket, startbewijs en chique hotelkamer. Maar wat hij ook probeert – dingen jatten, mooie praatjes verkopen, liegen en bedriegen – hij krijgt het steeds nét niet voor elkaar. Verdient egotripper Mauser het überhaupt om iets te winnen in het leven? Misschien wel, misschien niet. Laat zijn race naar de top je zweten van opwinding? Absoluut. (Jesse)

Meer dan babi pangang
Ze heeft nog nooit babi pangang gegeten, vertelt filmmaker Julie Ng aan het begin van documentaire Meer dan babi pangang. En dat terwijl haar vader al sinds haar geboorte een Chinees-Indisch restaurant bestiert. ‘Zeven dagen per week, een leven lang.’ Zelf heeft haar vader het gefrituurde varkensvlees met zoetzure saus ook nog nooit gegeten. Op zoek naar het verhaal achter dit gerecht, dat ooit speciaal voor de Nederlandse markt werd bedacht, onderzoekt Ng ook haar eigen familiegeschiedenis, de relatie met haar zwijgzame vader en haar identiteit als Chinese Nederlander. Meer dan babi pangang? Ja, deze ontroerende docu gaat over heel veel meer. (Jesse)

Timestamp
De oorlog die woedt in Oekraïne kent vele verhalen. In documentaire 2000 Meters to Andriivka, die een paar weken geleden in Cineville in première ging, keken we mee vanonder de helmen van een groep soldaten aan het front. Wat er verderop in het land gebeurt, is te zien in Timestamp. Filmmaker Kateryna Gornostai nam een jaar lang een kijkje op verschillende Oekraïense scholen en filmde hoe daar de oorlog het dagelijks leven op kleine en grote wijze verstoort. Hoe normaal een dag ook verloopt, het kan altijd zijn dat de kinderen eindigen in een schuilkelder. En terwijl op sommige schoolpleinen bescheiden nieuwjaarsfeestjes en diploma-uitreikingen worden gevierd, moeten anderen het vanwege vuurgevaar doen met digitale confetti op Zoom. Gornostai werkt zonder voice-overs of pratende hoofden. De beelden van verwoeste schoolmuren, patriottistische versiersels en onvermoeibare docenten die lesgeven vanuit hun tuin, spreken voor zich. (Jesse)

L'étranger
De Franse Meursault berooft op het strand van Algiers een onbekende Algerijnse man van het leven. Toch wordt hem in de rechtbank vooral kwalijk genomen dat hij geen traan liet bij de begrafenis van zijn moeder. Absurd? Het is het plot van Albert Camus’ De vreemdeling (1942), één van de meest invloedrijke boeken van de twintigste eeuw. Het verhaal speelt zich af in het door Frankrijk bezette Algerije van de jaren dertig, en werd decennialang als onverfilmbaar bestempeld. Na Luchino Visconti’s poging uit 1967 is regisseur en scenarist François Ozon (Swimming Pool, Été 85) de eerste die het opnieuw aandurft en het verhaal omtovert tot een film noir. Met het zwart-wit zet hij alle tegenstellingen op scherp: tussen goed en kwaad, schuld en onschuld, emoties en ratio, en de brandende zon en de duistere gevangeniscel. In navolging van Kamel Daouds beroemde hervertelling vanuit Algerijns perspectief, krijgt de anonieme ‘Arabier’ in Ozons film eindelijk een eigen naam en identiteit: Moussa. (Tessa)