Kijk nou, wat een schattige hond. En een klassieker uit Senegal, een bekend gezicht achter de camera en een coming-out-verhaal met coyotes. Dit zijn de goeie films van juli

Gohan
Zie hier: een Thaise film over een schattig straathondje dat de levens van zijn drie opeenvolgende baasjes voorgoed verandert. De reis begint bij de 7-Eleven, waar de bijna gepensioneerde Hiro de pup vindt. Hij adopteert ’m en noemt ’m Gohan. Ze zijn dik en dun, tot hun wegen scheiden en de hond op een heel andere plek belandt: een asiel dat zwerfdieren inzet als clickbait voor online donaties. Gelukkig ontmoet-ie daar Namcha, een ongedocumenteerde arbeidsmigrant uit Myanmar die samen met hem – inmiddels hernoemd tot Brownie – op de vlucht slaat. Brownie's volgende halte is bij een studentenkoppel dat ‘m de naam Hima geeft. De jonge geliefden raken elkaar langzaam kwijt, en deze hond is misschien wel de lijm die ze nodig hebben. Gohan, Brownie, Hima – dit eigenwijze hondje met zijn roze snoet krijgt telkens een andere eigenaar en een andere naam, maar is in elk hoofdstuk precies de spil die zijn baasjes nodig hebben. Zij houden van Gohan en wij inmiddels ook. (Emin)

Black Girl
Black Girl is voor haar zestigste (!) verjaardag prachtig gerestaureerd, en als een van de eerste West-Afrikaanse films ooit, is het een absolute must-see. We maken kennis met de Senegalese Diouana, die in de jaren 60 naar werk zoekt in haar woonplaats Dakar. Als ze een kans krijgt om als kinderoppas van een rijk gezin naar Frankrijk te verhuizen, droomt ze over het kosmopolitische leven dat haar te wachten staat aan de Côte d'Azur. Maar eenmaal aangekomen krijgt ze weinig meer te zien dan de keuken en de badkamer van haar werkgever. In plaats van flaneren in mooie jurken, wordt ze gedwongen een schort te dragen, en moet ze een ’Afrikaanse maaltijd’ bereiden voor een etentje waar ze zelf niet mag aanschuiven. Zo verliest La douce France in een rap tempo haar charme, en wordt het aan het kolonialisme verbonden racisme haarfijn neergezet. Regisseur Ousmane Sembène heeft slechts 65 minuten nodig om met minimale middelen een ijzersterk portret op te tekenen van de postkoloniale verhoudingen. Nog altijd mooi, nog altijd relevant en nog altijd een hele dikke filmtip. (Tessa)

La petite dernière
Als een bekend Cineville-gezicht achter de camera stapt in plaats van ervoor, letten wij altijd extra goed op. Zo ook bij het regiedebuut van Hafsia Herzi, die in 2023 met haar rode jas het kloppende hart was van Le ravissement, en daarvoor al indruk maakte in Mektoub, My Love. In La petite dernière volgen we Fatima (Nadia Melliti), het ‘kleintje’ uit een Frans-Algerijns gezin, die naar de grote stad trekt om te studeren. Ze ontdekt dating-apps en gay clubs, en valt als een blok voor Ji-Na (nog een bekend Cineville-gezicht: Park Ji-min uit Return to Seoul). Herzi blaast de gelijknamige, autobiografische roman van Fatima Daas vol leven, moeilijke vragen en Eerste Keren. Precies zoals we van de beste coming-of-age-films gewend zijn. (Jente)

Bouchra
Wat je hoort: een realistisch telefoongesprek tussen een moeder en dochter. Wat je ziet: een surrealistische, neo-noir-achtige animatie, waarin beide vrouwen coyotes zijn. Dit is Bouchra, het verhaal van een Marokkaanse filmmaker die vanuit New York terugblikt op haar coming out. Negen jaar geleden schoof ze een brief onder de deur van haar moeder. Die blijkt in shock. Niet uit gebrek aan liefde, maar omdat ze bang is dat ze haar dochter in Casablanca nooit zou kunnen beschermen tegen de oordelende buitenwereld. Nu bellen ze erover, zonder ooit het beestje bij de naam te noemen. Bouchra heeft een lekker ruw (en harig) randje en is een mooie, eerlijke ode aan queer-zijn. De film laat zien hoe diepe familieliefde en elkaar totaal niet begrijpen naast elkaar kunnen bestaan. En dat allemaal met een heel groot furry-hartje. (Emin)

Our Land
Bij drones denk ik niet aan poëzie, maar filmmaker Lucrecia Martel (Zama, La ciénaga) doet me anders geloven. In Our Land, waar ze 14 jaar aan werkte, laat ze haar vliegende camera’s met een afstandje over de Noord-Argentijnse provincie Tucumán zweven. Niet om te surveilleren, maar om te laten zien hoe het land zich gedraagt, ontplooit en wie het als gasten ontvangt. In 2009 kwam het hier tot een dispuut tussen de Chuschagasta gemeenschap, die Tucumán als hun voorouderlijke grond beschouwt, en een ondernemer die claimt een eigendomspapiertje te hebben. Als hij de Chuschagasta met zijn handlangers probeert te verjagen, wordt de inheemse leider Javier Chocobar gedood, en het zal negen jaar duren voordat de rechtszaak hierover begint. Martel volgde het hele proces en laat met haar montage duidelijk aan de kijker weten dat deze moord niet op zichzelf staat, maar een uiting is van de eeuwenlange strijd over landroof in Argentinië. Tussen kolonisatie, privatisering en verkaveling zijn het steeds weer dezelfde mensen die verliezen: de oorspronkelijke bewoners. (Tessa)