Mathilde

large_CV_HAMNET3.jpg

medium_CV_HAMNET3.jpg

small_CV_HAMNET3.jpg

thumbnail_CV_HAMNET3.jpg

large_CV_HAMNET_tekst.jpg

medium_CV_HAMNET_tekst.jpg

small_CV_HAMNET_tekst.jpg

thumbnail_CV_HAMNET_tekst.jpg

Artikelen

large_CV_HAMNETBANNER.jpg

medium_CV_HAMNETBANNER.jpg

small_CV_HAMNETBANNER.jpg

thumbnail_CV_HAMNETBANNER.jpg

Beeldcolumnist Mathilde Bindervoet zag _Hamnet_ en vraagt zich af of we William Shakespeare alles maar moeten vergeven omdat hij zulke mooie stukken schreef. 

Was getekend: Hamnet en de vraag waarom een fantastische kunstenaar per se een afwezige vader moet zijn

Emin

Wie door de Parijse zakenwijk La Défense loopt, kan niet om de gigantische kubus heen: de Grande Arche. Het is een bouwwerk dat even indrukwekkend als raadselachtig is. Waarom staat deze kolossale kubus juist hier, en wie was de architect die deze klus 'klaarde’? Het zijn vragen die ook de Franse regisseur Stéphane Demoustier zichzelf stelde. In zijn nieuwste film – gebaseerd op de gelijknamige roman van Laurence Cossé – reconstrueert hij de turbulente totstandkoming van de _arche_. Het verhaal voert je terug naar de jaren 80, naar een project dat er nooit was gekomen zonder de twijfelachtige bewijsdrang van president François Mitterrand.

Om te begrijpen waarom de Grande Arche bestaat, moeten we namelijk terug naar het tijdperk van de socialistische president die Frankrijk wilde moderniseren met beton, prestige en gewaagde idealen. Tijdens zijn 14-jarige presidentschap schafte Mitterrand de doodstraf af, veranderde de werkweek van 40 naar 39 uur en liet een schip van Greenpeace opblazen. Een man van uitersten dus. Daarnaast was het een president met smaak, vond ie zelf. Hij liet zoveel bouwen dat Parijzenaren zijn werken de _Grands travaux_ noemden. Zo gaf Mitterrand architect I.M. Pei de opdracht om de glazen piramides van het Louvre neer te zetten, en wilde hij opera toegankelijk maken voor ‘het gewone volk’ met het openen van de Opéra Bastille.

In 1983 lanceerde Mitterrand de internationale architectuurwedstrijd voor het pronkstuk van zijn presidentschap: de Grande Arche. Uit meer dan 400 inzendingen koos ie, tot ieders verbazing, het ontwerp van de nog onbekende Deense architect Johan Otto von Spreckelsen (in de film van Demoustier gespeeld door Claes Bang). Maar Von Spreckelsens droom om een kubus te bouwen in het nieuwe zakendistrict van Parijs, verandert al snel in een bureaucratische en technische nachtmerrie. Er gaat van alles mis en Von Spreckelsens creatieve vrijheid wordt ingeperkt tot nihil; elke lijn die hij trekt en elk materiaal dat hij kiest, wordt gewogen door gretige technocraten. Verfilming _La grande arche_ werd zo een verhaal over een eenzame idealist die langzaam de grip verliest op zijn eigen meesterwerk.

Op het Architectuur Film Festival Rotterdam spreken we regisseur Stéphane Demoustier en hoofdrolspeler Claes Bang, op de bovenste verdieping van Hotel Bruno. Aan de overkant, bij LantarenVenster, beleefde _La grande arche_ zijn Nederlandse première. De film lijkt op een perfect moment te komen: een jaar eerder was Brady Corbets architectuurfilm [_The Brutalist_](https://cineville.nl/nl-NL/films/the-brutalist) een groot succes. Beide films delen de strijd van een visionaire architect – László Tóth en Otto von Spreckelsen – die ontdekt hoe zijn creatieve vrijheid steeds minder wordt door de harde realiteit van macht en geld.

**Net als in _The Brutalist_ zien we in jullie film een architect die worstelt met de buitenwereld. Wat trok jullie zo aan in het verhaal van juist dit specifieke gebouw en zijn ontwerper?**

Demoustier: ‘Vroeger maakte ik films in opdracht van architecten om de huur te betalen. Mijn baas zei toen altijd: ‘Maak die films niet alleen voor de vakmensen, maar juist voor een groter publiek.’ Dat principe heb ik hier toegepast. Voor het grote publiek is dit vooral het aangrijpende verhaal van een man met een tragisch lot. Het leven van Johan Otto von Spreckelsen en de geboorte van zijn gebouw raakten uiteindelijk onlosmakelijk met elkaar verweven.’

>Het verhaal was destijds al absurd: hij won, maar de organisatie kon hem nergens vinden

Bang: ‘Ik zie _La grande arche_ niet louter als een film over één man, maar als een universeel verhaal over het creatieve proces en de tol die dat eist van iedereen die erbij betrokken is. Het gaat over de kwetsbaarheid van een idee wanneer het botst met de realiteit.’

**Het verhaal van Von Spreckelsen klinkt bijna als een legende. Wanneer hoorden jullie zelf voor het eerst over de Grande Arche en de mysterieuze man erachter?**

Bang: ‘Ik herinner me de ophef nog goed. In 1982, toen de wedstrijd werd uitgeschreven, was ik een een jaar of vijftien. Dat een Deen won, voelde destijds als wereldnieuws. Hoewel Denemarken beroemde architecten kent, zoals Jørn Utzon, de ontwerper van het Sydney Opera House, was Von Spreckelsen een volstrekte onbekende. Het verhaal was destijds al absurd: hij won de belangrijkste architectuurwedstrijd ter wereld, maar vervolgens kon de organisatie hem nergens vinden om hem het nieuws te vertellen. Hij leefde totaal afgezonderd.’

>Ik wilde niet alleen een film maken over beton en marmer, maar over de menselijke ervaring

Demoustier: ‘Dat is het paradoxale: in Frankrijk kent iedereen het gebouw, maar werkelijk niemand kende Von Spreckelsen. Toen ik de roman van Laurence Cossé over hem las, was ik met stomheid geslagen. Zijn enorme gevoeligheid en zijn uiteindelijke lot vormden voor mij de kern van de film. Ik wilde niet alleen een film maken over beton en marmer, maar juist over de menselijke ervaring die achter die strakke lijnen schuilgaat.’

**Hoe begin je aan een onderzoek naar een personage waarover zo weinig bekend is?**

Bang: ‘Ik heb werkelijk alles verslonden wat er te vinden was. Toch is onze film geen letterlijke reconstructie: we proberen niet zijn exacte levensverhaal na te vertellen. Zo hebben we zijn vier kinderen bijvoorbeeld buiten het verhaal gelaten om de focus scherp te houden. Ik heb veel gesproken met mensen die hem kenden en met oud-studenten die destijds als assistenten mee naar Parijs gingen. Uiteindelijk was het script van Stéphane, gebaseerd op het boek van Laurence Cossé, mijn belangrijkste kompas.’

Demoustier: ‘Wat betreft de bouw, de techniek en de complexe relatie met president Mitterrand heb ik me strikt aan de feiten gehouden; die politieke arena is namelijk uitstekend gedocumenteerd. Maar over zijn innerlijke leven was bijna niets te vinden. Daar moest ik mijn verbeelding het werk laten doen. Ik bleef mezelf maar afvragen: hoe zou ik me voelen als ik een eenvoudige docent was wiens leven van de ene op de andere dag zou veranderen?’

**In hoeverre herkennen jullie jezelf in een figuur als Von Spreckelsen?**

Bang: ‘Ik zoek in elk personage naar een raakvlak. Zonder die identificatie kan ik iemand niet geloofwaardig belichamen. Net als Von Spreckelsen ben ik compromisloos, idealistisch en waarschijnlijk een veel te grote perfectionist. Dat is vaak een grootste kracht, maar tegelijkertijd een achilleshiel. De grootste uitdaging was deze keer vooral puur praktisch: ik sprak geen woord Frans. Ik moest niet alleen leren tekenen als een architect, maar ook een taal beheersen die niet de mijne was.’

>Ik hoop dat het publiek de zaal verlaat met het gevoel iets te hebben geleerd over een vergeten geschiedenis
>

Demoustier: ‘Het proces van een architect is verrassend universeel en lijkt sterk op dat van een filmmaker. Je werkt aan een collectief project, bouwt prototypes en moet je visie voortdurend zien te verenigen met de weerbarstige realiteit. Von Spreckelsen kwam op een punt waarop hij geen enkel compromis meer kón sluiten en besloot op te stappen. Claes leek tijdens de voorbereidingen enorm op hem: hij was maandenlang honderd procent gefocust, net zoals de architect, die volledig opging in zijn levenswerk.’

**De film balanceert voortdurend op de grens tussen iets tragisch en iets komisch. Hoe kijken jullie daar zelf naar?**

Bang: ‘Ik vind het altijd lastig om te dicteren hoe een publiek, waaronder ikzelf, de film moet zien. Mijn werk als acteur zit erop zodra de camera stopt met draaien. Of mensen het nu zien als een absurdistische komedie over excentrieke figuren in het Frankrijk van de jaren 80, of als een diepbedroefd menselijk drama: elke interpretatie is welkom. Juist die ruimte voor de kijker, maakt een film interessant.’

Demoustier: ‘Ik denk dat het beide is. Het is een tragedie omdat we uiteindelijk allemaal sterven, maar de verwoede manier waarop we ons best doen om het onmogelijke te bereiken, heeft onvermijdelijk iets komisch. Ik zie het als een groot compliment als mensen de film niet in een hokje kunnen plaatsen. De beste films stellen immers meer vragen dan ze antwoorden geven. Ik hoop dat het publiek de zaal verlaat met het gevoel iets te hebben geleerd over een vergeten geschiedenis, maar vooral met de vrijheid om daar hun eigen waarheid in te vinden.’

Interviews

Een gesprek over de (universele) tol van het creatieve proces en de mens achter de beroemdste kubus van Parijs.

Regisseur Stéphane Demoustier en acteur Claes Bang over La grande arche: ‘Iedereen kent het gebouw, niemand kende de man' 

Jente

Ze hebben allemaal het beste met Adam voor. Het afdelingshoofd, de jeugdzorg, zijn moeder, en vooral verpleegkundige Lucy; allemaal willen ze hem helpen, en allemaal zijn ze het oneens over hoe. In _[L’interêt d’Adam](https://cineville.nl/nl-NL/films/linteret-dadam)_ lopen we 73 zenuwslopende minuten mee op de kinderafdeling van een Brussels ziekenhuis, waar de zwaar ondervoede, vierjarige Adam (Jules Delsart) van alle kanten belaagd wordt door goeie bedoelingen. Adam wil niet eten zonder zijn moeder Rebecca (Annamaria Vartolomei), de rechter wil Rebecca het liefst zo ver mogelijk van hem vandaan houden en Rebecca wil haar zoontje alleen maar zelfgemaakte papjes geven, waarvan de voedingswaarde onduidelijk is. 

Te midden van al deze chaos staat Lucy (Léa Drucker), een overwerkte, misschien iets té toegewijde verpleegkundige die er linksom of rechtsom voor probeert te zorgen dat Adam éét. Hoofdrolspeler Drucker (_Close, L’été dernier_) stapt resoluut door de gangen van het ziekenhuis, alsof ze er al jaren werkt. Als kijker wandel je achter haar aan, zoekend naar een oplossing. Met beperkte tijd, ruimte en personages schept de Belgische regisseur Laura Wandel (_[Un monde](https://cineville.nl/en-GB/films/un-monde)_) een hele wereld om Lucy, Adam en Rebecca heen, waarin ze ontelbaar veel problemen aan de kaak stelt: met de (jeugd)zorg, met de ggz, met de manieren waarop we als mensen met elkaar omgaan. 

Op het Leiden International Film Festival van 2025, een paar maanden na de première van _L’interêt d’Adam_ in Cannes, spreken we Wandel over haar film, waarin één ziekenhuisafdeling duizend-en-één vragen oproept. ‘Het zou mooi zijn als de politiek zich wat meer bezig hield met alle problemen in de zorg.’

**Net als je vorige film _Un monde_, die zich op een schoolplein afspeelt, beslaat _L’interêt d’Adam_ een afgebakende, kleine wereld. Wat trekt je aan in die manier van verhalen vertellen?**

‘Al sinds mijn eerste korte films maak ik films die zich afspelen in afgesloten ruimtes. Een instelling als een ziekenhuis of een school is een soort microcosmos. Het is een afspiegeling van de maatschappij. Ze hebben een bepaalde hiërarchie die systematisch geweld voortbrengt. Hoe het er in ziekenhuizen en scholen aan toe gaat zegt veel over de staat van de wereld.’

**Wat fascineert je zo aan de wereld van kinderen?**

‘Het specifieke aan kindergeneeskunde is dat je ook met de ouders te maken hebt. Wat me boeit is de dynamiek tussen verplegend personeel, kinderen en ouders. Ik wilde niet alleen de medische problemen, maar ook de sociale problemen die je ziet in de kindergeneeskunde in beeld brengen. Die twee soorten problematiek zijn aan elkaar gelieerd.’

**Je maakt veel gebruik van lange takes, waarin we Lucy door het ziekenhuis zien bewegen. Wat was de gedachte daarachter?**

‘Toen ik meedraaide in het ziekenhuis liep ik steeds achter de verpleging aan. Zo bewoog ik als toeschouwer met hun mee. Als kijker in de zaal is het dus net alsof je zelf stage loopt. Ik wilde dat je ondergedompeld zou worden in deze wereld. Dat je het ook fysiek beleeft, niet alleen maar intellectueel.’ 

**Doordat we steeds achter haar aan hobbelen, raken je ogen al snel gefixeerd op Lucy’s haarclip. Soms voelt het alsof het hele ziekenhuis bijeen gehouden wordt door dat ene clipje.**

‘Hoe slechter het gaat, des te warriger Lucy’s haar wordt. Het is een kleine hommage aan de film _Jeanne Dielman, 23, quai du Commerce, 1080 Bruxelles_ van Chantal Akerman. De hoofdpersoon, Jeanne, doet op een gegeven moment één knoopje van haar vest verkeerd dicht. Het is een heel klein moment, maar je krijgt de indruk dat de hele wereld instort.’

>In deze tijden – in deze maatschappij – is het steeds moeilijker om een ‘functionele’ familie te creëren

‘De andere kostuums hebben ook kleine verwijzingen. Er zitten sterren op de trui van Rebecca en op het pakje van Adam. Ze vormen een soort universum. En in _Un monde_ heeft het kindje een rugzak met stickers van planeten, alsof ze de wereld op haar rug draagt.’

**De titel van de film, zowel in het Engels, _Adam’s Sake_, als in het Frans, _L’interêt d’Adam_, geeft aan dat iedereen in dit verhaal het beste met Adam voor heeft. Is dat juist waarom het mis gaat?**

‘Hoe elk personage zich verhoudt tot het belang van het kind, zegt veel over wie diegene is. Het begint bij de moeder, die denkt dat ze het goede doet voor haar kind. Daar tegenover wil het verplegend personeel het ook goed doen. Het is een vraag die belangrijk voor me is, ook in mijn vorige film: hoe help je de ander het best?’

‘De naam Adam verwijst ook naar het scheppingsverhaal, naar het eten van de verboden vrucht, et cetera. Voor mijn gevoel zijn we sindsdien steeds dezelfde verhalen blijven herhalen. Rebecca is een moeder die niet goed voor haar kind zorgt, daar zit een stigma aan vast. Voor vaders geldt dat meestal niet.’

**Even over de vader van Adam: hem zien we eigenlijk maar heel kort. Waarom was het belangrijk om hem toch een rol te geven?**

‘Zijn aanwezigheid in het verhaal is een stukje hoop voor Adam. Ik vertel bewust niets over zijn relatie met Rebecca. Je weet niet of zij hem heeft bedrogen, of hij zelf is weggegaan. Het is een disfunctionele familie. Ik vind dat het in deze tijden, in deze maatschappij, steeds moeilijker is om een ‘functionele’ familie te creëren.’

**Waar komt dat door, denk je?**
 
‘We leven in een wereld die niet goed gaat, en de intermenselijke relaties gaan ook niet zo lekker. Dat bedoel ik niet als oordeel – er ontstaan juist ook nieuwe vormen van samenzijn. Ik wilde de complexiteit van die nieuwe vormen laten zien.’

Op het Leiden International Film Festival spreken we maker Laura Wandel over haar voorliefde voor afgebakende ruimtes (zoals een ziekenhuis), de staat van de wereld en het steeds warriger wordende haar van haar hoofdrolspeler.

Regisseur Laura Wandel over L’interêt d’Adam: ‘Hoe het er in ziekenhuizen aan toe gaat zegt veel over de staat van de wereld’ 

Tessa

Jesse

Een prachtig verhaal, maar is het ook de waarheid? En maakt het iets uit als er niks van klopt? Wat weten we werkelijk over het leven van Agnes en kan je – zoals in _Hamnet_ wordt beweerd – zeggen dat William Shakespeare’s zijn tragedie _Hamlet_ schreef naar aanleiding van de dood van zijn zoontje?

In deze aflevering van Film met Cineville duiken we dieper in het verhaal achter _Hamnet_, het boek, _Hamlet_, het toneelstuk, en in het werk van regisseur Chloé Zhao, die het verhaal op geheel eigen wijze naar het witte doek bracht.

Deze films kwamen er voorbij: 
_Hamnet_ (2025) - Chloé Zhao
_Ariel_ (2025) - Lois Patiño
_Samsara_ (2013) - Lois Patiño
_Romeo + Juliet_ (1996) - Baz Luhrmann 
_The Lion King_ (1994) - Roger Allers & Rob Minkoff
_10 Things I Hate About You_ (1999) - Gil Junger
_She’s The Man_ (2006) - Andy Rickman 
_Get Over It_ (2001) - Tommy O’Haver 
_My Own Private Idaho_ (1991) - Gus van Sant 
_The Rider_ (2017) - Chloé Zhao  
_The Atlas Mountains_ (2009) - Chloé Zhao
_Daughters_ (2010) - Chloé Zhao 
_Songs My Brother Taught Me_ (2015) - Chloé Zhao 
_Nomadland_ (2020) - Chloé Zhao 
_Eternals_ (2021) - Chloé Zhao 
_The Zone of Interest_ (2023) - Jonathan Glazer 
_Ida_ (2013) - Paweł Pawlikowski
_Cold War_ (2018) - Paweł Pawlikowski
_1917_ (2019) - Sam Mendes 
_The Fabelmans_ (2022) - Steven Spielberg 
_The Apprentice_ (2024) - Ali Abbasi 
_The Northman_ (2022) - Robert Eggers 
_The Bad Sleep Well_ (1960) - Akira Kurosawa 
_Johnny Hamlet_ (1968) -  Enzo Castellari
_Hamlet_ (1990) - Franco Zeffirelli 
_Hamlet_ (2000) - Michael Almereyda 
_Grand Theft Hamlet_ (2024) - Sam Crane & Penny Grylls 
_La Grande Arche_ (2025) - Stéphane Demoustier 
_L’Étranger_ (2025) - François Ozon 
_Meer dan Babi Pangang_ (2026) - Julie Ng

____

Host: Jesse Heijnis
Aan tafel: Emin Kalkan en Tessa de Vet
Edit: Tessa de Vet

Podcasts

 In een nieuwe aflevering van Film met Cineville duiken we dieper in _Hamnet/Hamlet_ en het werk van regisseur Chloé Zhao, die het verhaal op geheel eigen wijze naar het witte doek bracht.

Te filmen of niet te filmen? Een podcast over Hamnet, Hamlet en het magische uur van regisseur Chloé Zhao

Op de avond van 31 maart 1943 wordt een onvergetelijk feestje gevierd. Het is de première-avond van musical _Oklahoma!_ en de afterparty is in de New Yorkse bar Sardi’s, een iconische _hangout_ voor theatermakers. Liedjesschrijver Lorenz ‘Larry’ Hart (Ethan Hawke) is een van de eerste _arrivés_, maar hij feest niet mee. Hij dwaalt langs de randen van het restaurant: aan de bar, bij de garderobe en voor de piano. Nog niet zo lang geleden vormde Hart een onverslaanbaar duo met componist Richard Rodgers (Andrew Scott), maar vanavond vieren de aanwezigen het succes van Rodgers en zijn nieuwe partner, Oscar Hammerstein.

Met Rodgers als middelpunt vormden Hart en Hammerstein de twee gezichten van het toenmalige Broadway. Hart was de meester van scherpzinnige, jazzy teksten, terwijl Hammerstein de weg aan het vrijmaken was voor moderne musical. _Oklahoma!_ bleek een keerpunt in de geschiedenis van het Amerikaanse theater. Waar Hart en Rodgers tussen 1920 en 1943 klassiekers als [My Funny Valentine](https://www.youtube.com/watch?v=AZcTODlUDDY&list=RDAZcTODlUDDY) en [Blue Moon](https://www.youtube.com/watch?v=YcEEmXol-cY&list=RDYcEEmXol-cY) de wereld in hielpen, kwam er dat jaar een einde aan hun samenwerking. Hart was door zijn alcoholisme en depressies onberekenbaar geworden en onmogelijk om mee te werken. Toen de musical _Oklahoma!_ door Rodgers als project aan ‘m werd voorgesteld, wees Hart het af: een verhaal over boeren en cowboys in het Amerikaanse westen zag-ie niet zitten (‘Mensen in overalls op het toneel?’). Rodgers maakte de overstap naar Hammerstein en samen met hem transformeerde hij _Oklahoma!_ tot een succesverhaal.

Nu, hier, op de feestelijke première, zit een bittere Hart aan de bar te malen en te verdrinken in zijn eigen gelijk (en whiskey). Hij had dít kunnen zijn, hij had dít succes kunnen delen. Regisseur Richard Linklater raakte zo gefascineerd door de sfeer in Sardi’s en het tragische personage van Larry Hart, dat hij besloot die ene avond te verfilmen. En voor hem kon maar één persoon Hart spelen: Ethan Hawke. [_Blue Moon_](https://cineville.nl/nl-NL/films/blue-moon) is een project waar de twee al jaren over spraken. Ze delen een professionele relatie van drie decennia en een gezamenlijke obsessie met (het verstrijken van) de tijd. In de _Before_-trilogie maakten ze een liefdesverhaal over een periode van achttien jaar en voor [_Boyhood_](https://cineville.nl/nl-NL/films/boyhood) draaiden ze twaalf jaar lang een nieuw stukje. In _Blue Moon_ kiezen ze voor kort in plaats van lang: de focus ligt volledig op één enkele avond.

Hawke is onherkenbaar als Hart. De fysieke verschillen zijn groot: in lengte (1.79m versus 1.52m), in lichaamsbouw (fit versus gezet) en in coupe (een volle bos versus een comb-over). Maar het verschil zit ‘m ook in de seksualiteit. Hart was homoseksueel en beschrijft zichzelf in de film als ambi-seksueel. Ondertussen koestert hij een – bijna feminiene – fascinatie voor de bloedschone studente Elizabeth (Margaret Qualley). De film is daarmee vooral een reflectie op Harts onvervulde liefdesleven.

Hawke: ‘Ik zie Larry’s affaire met Elizabeth vooral als een manier om zichzelf te verdoven. Hij creëert een ingewikkeld romantisch drama met haar, zodat hij niet hoeft na te denken over de echte, ondragelijke pijn in zijn leven.’

**Wat is die pijn waar Hart zo wanhopig voor vlucht?**

‘De werkelijke tragedie is dat zijn 25-jarige partnerschap met zijn beste vriend Richard Rodgers op sterven na dood is, en dat zijn hele kunstvorm uit de mode raakt. Dat voelt voor hem als een doodvonnis. De affaire met Elizabeth is een 'beheersbaar' probleem: een prachtige afleiding die hem de fantasie geeft dat hij nog gered kan worden, terwijl het in feite een vlucht is voor de realiteit die hij niet kan herstellen.’

**Hoe benaderde jij het personage van Hart: iemand die schreef over perfecte romances, maar zelf geen relatie mocht hebben?**

‘Je moet begrijpen dat Larry Hart in 1943 leefde, een tijd waarin homoseksualiteit strafbaar was en tot gevangenisstraf of publieke schande kon leiden. Mijn eigen mentoren in de theaterwereld waren mannen die die zware periode hadden meegemaakt; zij waren uiterst beschaafd, intelligent en elegant.’

>Rick was heel strikt; hij wilde 'Ethan Hawke' absoluut niet terugzien op het scherm

‘Dat gevoel van waardigheid wilde ik in Larry leggen. Voor hem was het theater geen simpel werk, maar een heilige plek – een spirituele roeping. Hij probeerde zichzelf boven zijn seksualiteit te plaatsen; hij zag zijn rol als kunstenaar en humanist als iets dat veel groter en belangrijker was dan de 'rommelige' realiteit van alledag.’

**In _Blue Moon_ speel je een rol die fysiek heel anders is dan we van je gewend zijn. Je lijkt kleiner, hebt een heel andere energie en een theatrale persoonlijkheid. Hoe was het om in deze rol te duiken?**

‘Deze samenwerking was compleet anders dan alles wat Rick [Richard Linklater, red.] en ik hiervoor hebben gedaan. Ik vergeleek het met spelen in mijn vaste band, maar dan met een totaal ander instrument: alsof ik normaal gesproken de gitaar speel, maar nu plotseling de viool moest beheersen. Het vroeg om een heel ander geluid en een andere techniek.’

‘Rick was daar heel strikt in; hij wilde 'Ethan Hawke' absoluut niet terugzien op het scherm. Hij zei: 'Je kunt Larry spelen, maar alleen als je volledig in hem verdwijnt'. Zodra hij merkte dat ik terugviel op mijn eigen bekende maniertjes, zoals mijn specifieke handgebaren, mijn eigen gevoel voor humor of mijn normale stemgeluid, greep hij direct in. Ik mocht geen van mijn vertrouwde 'gereedschappen' gebruiken die ik normaal als acteur inzet. Het was een enorme uitdaging, maar ook een fantastisch proces.’


**Je zit al op film nummer 9 met Linklater als regisseur. In hoeverre is jullie creatieve relatie veranderd sinds jullie eerste film tot nu?**

‘Het wonderbaarlijke is dat het voelt alsof er in al die jaren niets is veranderd. Ik ontmoette Rick begin jaren 90 bij een toneelstuk, en hoewel dat decennia geleden is, voelt het voor mij alsof we elkaar pas een paar jaar kennen. We zijn destijds een gesprek begonnen over onze gedeelde passies en we zijn eigenlijk nooit meer opgehouden met praten.’

‘Wat onze samenwerking zo sterk houdt, is dat we geen verstikkend duo zijn. In tegenstelling tot sommige beroemde bands of schrijversteams, hebben wij de vrijheid om ook met anderen te werken. Rick maakt tussendoor films als _School of Rock_ en [_Hit Man_](https://cineville.nl/nl-NL/films/hit-man), en ik sta op Broadway of werk met regisseurs als Pedro Almodóvar. Doordat een deel van onze levens gescheiden is, hebben we elkaar altijd weer iets nieuws te vertellen als we samen aan een project beginnen. Dat houdt onze creatieve relatie fris en vitaal.’

**In _Blue Moon_ draait het om één avond. Veranderde die tijdsdruk de manier waarop jij en Richard Linklater naar Larry en het verhaal keken?**

‘Het filmen in real-time is technisch ontzettend lastig, omdat elke scène naadloos op de volgende moet aansluiten. Je kunt het vergelijken met een lange rij dominostenen: als er één steen niet omvalt, stopt de hele kettingreactie en is de betovering direct verbroken.’

‘In een normale film kun je een minder geslaagde scène er naderhand simpelweg uitknippen, maar bij _Blue Moon_ hadden we die luxe niet, omdat de film in feite uit één doorlopende handeling bestaat. Alles was met elkaar verbonden; de pianist moest bijvoorbeeld live muziek blijven spelen  terwijl wij aan het acteren waren.'


**De weg naar deze film was een stuk langer. Ik las dat dit project twaalf jaar op de plank heeft gelegen.**

‘Het proces begon ruim tien jaar geleden, rond de tijd dat we _Boyhood_ afrondden. Rick stuurde me toen een kort verhaal van Robert Caplo over de bewuste nacht dat Hart de première van de musical _Oklahoma!_ bezocht. We voelden allebei direct dat dit een unieke film zou kunnen worden.’

>De kijker hoeft vooraf geen huiswerk te doen om de emotie te kunnen voelen

‘Hoewel ik na de eerste lezingen het liefst meteen aan de slag was gegaan, hield Rick de boot af. Hij was ervan overtuigd dat ik eerst ouder moest worden voor deze rol. Inmiddels begrijp ik dat hij gelijk had. Ik moest eerst nog wat meer levenservaring opdoen, een paar extra 'ronden op de baan' rennen om de juiste snaar van melancholie en droefheid te kunnen raken. We bleven het script door de jaren heen verfijnen, tot we twee jaar geleden na een lezing bij mij thuis eindelijk wisten: nu is het moment daar.’

**Waarom is het verhaal van een liedjesschrijver op een premièreavond in 1943 vandaag de dag nog steeds relevant voor een generatie die opgroeit in een totaal andere wereld?**

‘Hoewel de film zich afspeelt in de specifieke wereld van Broadway, is voorkennis absoluut niet nodig. Mijn eigen zoon had bijvoorbeeld nog nooit van Rodgers en Hart gehoord, maar hij was diep geraakt door de film. Hij herkende de universele thema's: het liefdesverdriet en de verlammende angst om te falen.’

‘Rick en ik hanteerden tijdens het maken een simpel uitgangspunt: de film moet ook overtuigen als het personage gewoon een man genaamd Bill was. De historische achtergrond maakt het voor de liefhebber extra interessant, maar de kern van de film moet op eigen benen kunnen staan. De kijker hoeft vooraf geen huiswerk te doen om de emotie te kunnen voelen.’

Ethan Hawke en Richard Linklater dromen al jaren van een film over de legendarische New Yorkse liedjesschrijver Hart, maar het was wachten op het juiste moment.

Ethan Hawke over Blue Moon: ‘De film moest ook overtuigen als het personage gewoon een man genaamd Bill was’

Chloé Zhao _(Nomadland)_ duikt in het verhaal achter _Hamlet_, met Paul Mescal als Shakespeare en Jessie Buckley als zijn vrouw Agnes, die samen rouwen om het verlies van hun 11-jarige zoon.

Hoi. Ik ben het, de schrijver van dit stukje. Ik heb de film _Hamnet_ gezien en nu vraag ik me af of het nodig is dat jij, de lezer, weet wie ik ben. Hoe mijn leven eruitziet en waarom ik schrijf wat ik schrijf. Doet het ertoe dat ik een 4-jarig zoontje heb, maar niet hoefde te huilen om dit verhaal over het verlies van een kind? Maakt het iets uit dat ik de film zag in een uitverkochte zaal vol snikkende mensen, en ik me zelden zo sterk verbonden heb gevoeld met een groep wildvreemden? _Hamnet_ schetst het (liefdes)leven van Agnes en William Shakespeare aan het einde van de 16e eeuw en geeft een nieuwe lading aan tragedie _Hamlet_, een van 's werelds meest opgevoerde toneelstukken. We zien hoe Agnes en William elkaar op jonge leeftijd besnuffelen in het bos, een gezin stichten en na een paar moeizame maar gelukkige jaren bijna ten onder gaan aan de plotselinge dood van hun dan 11-jarige zoon. De diepe rouw vindt z'n weg naar het toneel en wetende wie Agnes en William waren – en hoe hun leven eruitzag – voelt de eerstvolgende uitvoering van _Hamlet_ als de meest persoonlijke en ontroerendste ooit. Van verlies opkroppen is nog nooit iemand beter geworden, dus creëer het van je af of herken jezelf in wat een ander laat zien. Het liefst in een uitverkochte zaal vol snikkende wildvreemden.

Hamnet is een film over de kracht van kunst en hoe bevrijdend het kan zijn om heel hard mee te leven met iets. Het liefst in een (bioscoop)zaal vol mensen die je niet kent.

Chloé Zhao *(Nomadland)* duikt in het verhaal achter *Hamlet*, met Paul Mescal als Shakespeare en Jessie Buckley als zijn vrouw Agnes.

Was getekend: Hamnet en de vraag waarom een fantastische kunstenaar per se een afwezige vader moet zijn

Gerelateerde films

Hamnet

Laatste artikelen

Regisseur Stéphane Demoustier en acteur Claes Bang over La grande arche: ‘Iedereen kent het gebouw, niemand kende de man'

Regisseur Laura Wandel over L’interêt d’Adam: ‘Hoe het er in ziekenhuizen aan toe gaat zegt veel over de staat van de wereld’

Te filmen of niet te filmen? Een podcast over Hamnet, Hamlet en het magische uur van regisseur Chloé Zhao

Ethan Hawke over Blue Moon: ‘De film moest ook overtuigen als het personage gewoon een man genaamd Bill was’