De 25 films die je moet zien in 2016

Door Christiaan Boesenach, Emma Curvers, Jesse Heijnis en Erik Schumacher

Krijgt Leo zijn Oscar? Revancheert Pedro Almodóvar zich voor Los amantes pasajeros? Hadden we niet Xavier Dolan maar toch Ang Lee moeten opnemen in dit lijstje? Wint Paul Verhoeven een Gouden Palm?! Op dit moment is alles is nog mogelijk; elke titel in potentie een meesterwerk. Kom maar op 2016, wij zijn er klaar voor. Laat maar eens zien wat je écht in huis hebt.

Niet alle films hebben al een releasedatum. We houden je natuurlijk op de hoogte hier op Cineville.nl. Hebben we een film gemist of overgeslagen? Zet je tips in de comments.

The Hateful Eight (Quentin Tarantino)

Tarantino blaast een klein verhaal over acht bandieten op tot een grote whodunnit vol sterke anekdotes, morbide grappen en lessen van de Amerikaanse Burgeroorlog. De grote vraag: wie van alle in dezelfde blokhut gestrande cowboys is daar om gevangen Daisy uit de handen van John ‘The Hangman’ Ruth te bevrijden? Wie het ook moge zijn: je gaat die mannen en vrouw haten - allemaal. Niet iedereen tegelijk, maar steeds weer iemand anders en steeds een beetje meer. (JH)

Te zien vanaf 7 januari.

The Revenant (Alejandro González Iñárritu)

Voor The Revenant at Leonardo DiCaprio rauwe bizonlever, trotseerde hij ijskou en smeltwater én liet hij zich verkrachten door een beer. Oké dat laatste is niet waar, maar toch: Leo heeft er dit keer echt alles aan gedaan om nu wél die Oscar te winnen. DiCaprio werd op sleeptouw genomen door regisseur Alejandro González Iñárritu (Birdman), die erop stond dat het overlevingsverhaal van de 19e-eeuwse avonturier Hugh Glass werd gefilmd op locatie en zonder kunstlicht. Een mooier natuurdecor ga je in 2016 dan ook niet krijgen, maar wees gewaarschuwd: Glass/DiCaprio heeft flink geleden en dat wil Iñárritu je laten voelen ook. (JH) 

Te zien vanaf 28 januari.

Spotlight (Thomas McCarthy)

Afgelopen maand veroverde Spotlight al de harten van de Amerikaanse filmcritici, die de film en masse bovenaan hun jaarlijstjes zetten. Het onderwerp: de onthulling van de Boston Globe over het massale kindermisbruik in de katholieke kerk. Regisseur Thomas McCarthy herpakt zich na het begin 2015 verschenen The Cobbler, en kan na The Station Agent en The Vistor weer een gelauwerd drama bijschrijven op zijn cv. Met dank aan powerkwartet Mark Ruffalo (Foxcatcher), Michael Keaton (Birdman), Rachel McAdams (True Detective) en Liev Schreiber (Pawn Sacrifice). (CB)

Te zien vanaf 28 januari.

Francofonia (Aleksandr Sokoerov)

Na Russian Ark, zijn monumentale rondleiding door de Hermitage in Sint-Petersburg, neemt de Russische grootmeester Aleksandr Sokurov ons dit keer mee naar het Louvre. Al dolende door de gangen van met museum vertelt hij het verhaal van museumdirecteur Jacques Jaujard en nazi-officier Wolff-Metternich, die zich tijdens WOII samen over de Franse kunstschatten hebben ontfermd. Heden en verleden zijn bij de alwetende Sokurov vloeibare begrippen, dus kijk niet vreemd op als ook Napoleon Bonaparte zijn gezicht om de hoek steekt. (JH)

Te zien vanaf 4 februari

Cemetary of Splendour (Apichatpong Weerasethakul)

In de broeierige wereld van de Thaise regisseur Apichatpong Weerasethakul ontmoeten geesten, monniken en bosdieren elkaar op de glijdende schaal tussen ziekte, dood en reïncarnatie. Met Gouden-Palmwinnaar Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives bewees Apichatpong in 2010 dat hij van die ingrediënten betoverende cinema kan brouwen. Nu is hij eindelijk terug met een film over een epidemische slaapziekte, waarvan de slachtoffers verdwaald raken in hallucinaties. (ES) 

Te zien vanaf 4 februari.

Hail, Caesar! (Joel en Ethan Coen)

Never change a winning team! Nou ja, misschien een paar van de acteurs dan, moeten de Coens (Fargo, No Country for Old Men) gedacht hebben. Want naast vaste verschijningen van George Clooney, Josh Brolin en Frances McDormand zien we ditkeer ook Scar-Jo, Ralph Fiennes en Jonah Hill, om maar wat leden van deze bijna pocherige cast te noemen. We zijn in het Hollywood van de jaren vijftig, waar de hoofdrolspeler in een film over Caesar, Baird Whitlock (Clooney), in een katerige bui wordt ontvoerd en door ‘fixer’ Eddie Mannix (Brolin) gered moet worden van imagoschade. Maak ons gek. (EC)

Te zien vanaf 18 februari.

The Assassin (Hsiao-Hsien Hou)

De Taiwanese filmmaker Hsiao-Hsien Hou (Le voyage du ballon rouge) wordt al zo’n drie decennia op handen gedragen en won een enorme hoeveelheid prijzen. Maar een van de klassieke genrefilms uit zijn thuisland – de wuxia – maakte hij nog nooit. Met The Assassin komt daar verandering in, maar natuurlijk wel op z’n Hsiao-Hsiens: de zwaardvechtende titelheldin strijd hier te midden van verstilde landschappen, terwijl de tijd langzaam voorbij strijkt. Ook in dit genre blijkt de regisseur trefzeker als een martialartsvechter: op het Filmfestival van Cannes won hij de prijs voor Beste regisseur. (CB)

Te zien vanaf 25 februari.

Anomalisa (Charlie Kaufman en Duke Johnson)

Charlie Kaufman werd bekend als de eigenzinnige scenarist van Spike Jonzes Being John Malkovich en Adaptation. en ook zijn debuut als regisseur viel bij velen in de smaak. Na Synecdoche, New York moest ook Kaufman even uitrusten, en dat is maar goed ook: wij tollen zeven jaar na dato nog steeds na van dit grootse droste-effect-extravaganza. Maar met de stopmotionfilm Anomalisa knalt Kaufman gewoon weer keihard je hoofd binnen. Over een klantenservicegoeroe, seks en depressie – en dat allemaal in een animatiefilm. Met een R-rating welteverstaan. (CB)

Te zien vanaf 25 februari.

Belgica (Felix van Groeningen)

Felix van Groeningen brengt de haast olympische zuiperij uit zijn De Helaasheid der Dingen terug in dit verhaal van het legendarische café Belgica. Het verhaal baseerde hij onder meer op zijn eigen herinneringen aan zijn tijd als barman en die van zijn vader, café-eigenaar van de Charlatan. Het werd een bromance over broers Frank en Jo, die samen van het café een hotspot maken: 'Een zelfverklaard oord van verderf, waar de rock-'n-roll van de bezwete muren spat.' Aan de toog met Felix! (EC)

Te zien vanaf 10 maart.

A Bigger Splash (Luca Guadagnino)

Wie ons warm wil krijgen voor een remake van het zinderende La Piscine (1969) moet van sexy huize komen. O, hallo Tilda Swinton, Ralph Fiennes (dansend en met baard), Matthias Schoenaerts én Dakota Johnson. De opzet: sexy filmmaker Matthias en sexy rockster Tilda vieren vrolijk vakantie in een Italiaanse villa met zwembad als plots een sexy ex en zijn sexy dochter op de stoep staan. Ooh. La. La. Ook goed om te weten: regisseur Guadagnino maakte eerder het - jawel - sexy Io sono l’amore. (JH)

Te zien vanaf 17 maart.

High-Rise (Ben Wheatley)

De boeken van J.G. Ballard blijven maar filmtalent aanspreken. Steven Spielberg (Empire of the Sun) en David Cronenberg (Crash) waagden zich eerder aan een verfilming van zijn werk. Ben Wheatley (Sightseers) treedt in hun voetsporen en verfilmt High-Rise, een ronduit bizar verhaal over een dokter (Tom Hiddleston) die in een klassenstrijd beland tussen bewoners van een luxueuze torenflat: de samenleving in een petrischaaltje, zeg maar. Regisseur Wheatley is momenteel zo hot dat zijn volgende film ook voor het komende jaar op de planning staat: het door Martin Scorsese geproduceerde gangsterdrama Free Fire. (CB)

Te zien vanaf 7 april.

Heart of a Dog (Laurie Anderson)

De omschrijving 'een impressionistische en muzikale meditatie over het afscheid van een overleden hond' trekt niet iedereen over de streep. Maar dan lees je de lyrische recensies over Heart of a Dog. Of je leest over de meer dan boeiende carrière van kunstenaar, componist en regisseur Laurie Anderson, die de soundtrack natuurlijk zelf maakte en die je misschien kent van haar jarentachtig hit O Superman. Of je leest dat haar hond Lolabelle piano speelde én schilderde! En ineens wil je een meditatie over een dode hond zien. (EC)

Te zien vanaf 28 april.

Julieta (Pedro Almodóvar)

Na de plastische-chirurgiethriller La piel que habito en de vliegramp-ongein van Los amantes pasajeros keert Pedro Almodóvar met Julieta terug naar het genre van zijn meesterwerken: drama's over sterke, maar gevoelige vrouwen die voor het ongeluk geboren zijn. Het verhaal volgt het titelpersonage van 1985 tot 2015, waarbij ze gelukkig de ene tegenslag na de andere te verwerken krijgt. Zonder as om uit te herrijzen geen feniks, immers. (ES)

Te zien vanaf 26 mei.

La La Land (Damien Chazelle)

Sommige films hebben maar één zinnetje nodig: de karakters van Ryan Gosling en Emma Stone worden verliefd. Goed dan, mocht je tot de aseksuele minderheid behoren die dit duo maar mwah vindt: Met musicalfilm La La Land keert Damien Chazelle, die je nog kent van de aanstekelijke hit Whiplash, terug naar de wereld van jazz. Met Gosling als jazzpianist, John Legend aan boord, en J.K. Simmons als baas. Meer weten we niet, maar meer hóef je ook niet te weten. (EC)

Te zien vanaf 21 juli.

Personal Shopper (Olivier Assayas)

O, Kristen Stewart. Laat de bakvissenaanhang van Twilight, ooit de enige mensen die jou leuk vonden, je maar haten omdat je het verbruidde bij je vampiervriendje. Kom maar bij ons spelen. Het is niet voor niets dat Olivier Assayas, een van de beste Franse regisseurs van het moment, het zo in je ziet zitten. In Clouds of Sils Maria durfde hij je tegenover Juliette Binoche te zetten, nu heb je de hoofdrol in zijn geestenfilm over de Parijse modewereld. Wij hebben er alle vertrouwen in. (ES)

Te zien vanaf 20 oktober.

Everybody Wants Some (Richard Linklater)

Boyhood was in zekere zin de lus die het oeuvre van Richard Linklater aan elkaar knoopte. De film vulde het chronologische gat tussen de ruziënde ouders uit Before Midnight (2013) en de blowende kinderen uit Dazed and Confused (1993). Wij stapten uit die emotionele achtbaanrit met maar één gedachte: nog een rondje! Linklater vervult onze wensen met een 'spirituele sequal' op Dazed and Confused. Alright, alright, alright, daar gaan we weer. (ES)

Releasedatum nog onbekend.

Elle (Paul Verhoeven)

Een nieuwe Verhoeven! In het Frans nog wel en met Isabelle Huppert in de hoofdrol. Huppert speelt een strenge zakenvrouw die een stalker achter zich aan heeft en hem keihard probeert terug te pakken. Zullen we zeggen: Basic Instinct meets La Pianiste? Dat moet op z’n minst een plekje in de hoofdcompetitie van Cannes opleveren, niewaar? (JH)

Releasedatum nog onbekend.

Certain Women (Kelly Reichardt)

Kelly Reichardt geldt sinds Old Joy (2006) als een van de interessantste regisseurs uit de Amerikaanse onafhankelijke film, maar op haar doorbraak naar een breder filmhuispubliek is het vooralsnog wachten. Misschien is het omdat haar werk zo bescheiden van vorm is. Geen seks, geweld en visuele experimenten, maar een stijl die past bij haar personages, onopvallende mensen die zich een weg door het leven slaan. Ook Certain Women is weer een film over drie gewone vrouwen, gespeeld door Michelle Williams, Laura Dern en, daar is ze weer, Kristen Stewart. Het is aan Reichardt toevertrouwd om in dat gewone iets heel bijzonders te vinden. (ES)

Releasedatum nog onbekend.

The Neon Demon (Nicolas Winding Refn)

Geïnspireerd door alle 'dominante vrouwen' in zijn leven (Nicolas Winding Refn is getrouwd en heeft twee dochters), maakt de regisseur van Drive en Only God Forgives een horrorfilm over vrouwen en ‘hun kwaadaardige schoonheid’. Elle Fanning speelt de rol van beginnend model die in LA wordt opgejaagd door een groep stikjaloerse oudjes. Naast Fanning rollen ook Keanu Reeves, Christina Hendricks and Jena Malone door het nepbloed. (JH)

Releasedatum nog onbekend.

Untitled Woody Allen Project

Een nieuw jaar, een nieuwe film van Woody Allen, en gelukkig maar, want al vallen ze soms tegen, we zouden toch niet zonder willen. Een titel is er nog niet, een plotbeschrijving evenmin. Wel weten we dat de film grotendeels in Los Angeles is gedraaid, met een uitstapje naar New York. En we kennen de cast: Jesse Eisenberg en Kristen 'Miss Cineville 2016' Stewart staan in de hoofdrollen garant voor veel ongemakkelijk gestotter. Ze worden bijgestaan door onder meer Parker Posey en Steve Carell. Aan de acteurs zal het niet liggen, nu maar hopen dat Woody het weer eens op zijn heupimplantaten heeft. (ES)

Releasedatum nog onbekend.

American Honey (Andrea Arnold)

Arnolds eerdere met prijzen overladen films als Fish Tank en Wasp waren klap-in-je-gezicht én balsem voor de ziel ineen. Andrea Arnold weet wel raad met de single moms, stiefkinderen en uitkeringstrekkers van Engeland en maakt er ontstellend mooie films van. Dus voor haar eerste productie in de VS, een road movie over een berooid tienermeisje dat met een groepje tijdschriftverkopers (waaronder Shia LaBeouf) op pad gaat, zit ik klaar om mezelf weer helemaal van de kaart te laten brengen. (EC)

Releasedatum nog onbekend.

Silence (Martin Scorsese)

Twee Jezuïeten reizen in de zeventiende eeuw naar Japan om het woord van God te verspreiden, maar dat wordt beantwoord met geweld en vervolging. Blockbustericonen Andrew Garfield (The Amazing Spider-Man), Adam Driver (Star Wars – The Force Awakens) en Liam Neeson (Taken) hijsen zich in het habijt om de heidense folteringen te doorstaan. Je zou het na The Wolf of Wall Street misschien niet verwachten, maar het gaat hier om de nieuwe film van Martin Scorsese, Silence. Hij loopt al met het idee voor de film rond sinds 1997, toen hij net Kundun had afgerond. De film zou dan ook thema’s delen met die film, maar ook met andere Scorsese-klassiekers als Mean Streets en Bringing Out the Dead, aldus de regisseur zelf. (CB)

Releasedatum nog onbekend.

Brimstone (Martin Koolhoven)

Het ziet ernaar uit dat Martin Koolhoven na een paar jaar waarin hij meer twitterde dan regisseerde terugkomt om de Nederlandse filmwereld te laten zien how it's done: voor deze 'gewelddadige en duistere thriller' zette hij een nulletje extra achter het budget en trok 'ie doodleuk Dakota Fanning en Guy Pearce aan. Mag ook wel, het verhaal speelt zich af in de eind 19e-eeuwse Verenigde Staten. Game of Thrones-duo Kit Harington en onze eigen Carice komen ook langs. Hadden we nog iets te grappen over acht jaar afwezigheid? Nee hoor Martin. (EC)

Releasedatum nog onbekend.

Salt and Fire (Werner Herzog)

Werner Herzog en de elementen - het is een combinatie die al decennia garant staat voor overweldigende cinema. Niets staat verder af van het sentimentele geouwehoer van bomenknuffelaars over Moeder Natuur. Laat Herzog praten over de natuur en je hoort hem vertellen dat vogels niet zingen, maar krijsen van de pijn, en dat de enige harmonie in de jungle de harmonie van collectieve moord is. Toch heeft hij die bloederige chaos lief, en dat levert fascinerende films op. Wij staan daarom te juichen bij het nieuws dat de hoofdpersoon van zijn nieuwste film een Zuid-Amerikaanse supervulkaan is, die het voortbestaan van de wereld bedreigt. (ES)

Releasedatum nog onbekend.

Juste la fin du monde (Xavier Dolan)

De productiviteit van de Canadese wonderboy Xavier Dolan is jaloersmakend. Sinds 2009 maakte hij vijf films, en volgend jaar komt de zesde er alweer aan. Juste la fin du monde (It’s Only the End of the World) is een verfilming van een theaterstuk van Jean-Luc Lagarce, over een terminaal zieke schrijver (Gabriel Ulliel) die na twaalf jaar met zijn familie herenigd wordt. Wanneer hij tijdens de reünie zijn dood aankondigt, zorgt dat voor de nodige spanningen. Net als bij voorganger Mommy verschijnt Dolan zelf niet in beeld. Om dat te compenseren zorgde hij voor een absolute sterrencast: naast Ulliel zijn onder anderen Marion Cotillard, Léa Seydoux, Vincent Cassel en Nathalie Baye in de film te zien. (CB)

Releasedatum nog onbekend.

Ook om naar uit te kijken in 2016: Joy (7 januari), The Big Short (21 januari), Hitchcock/Truffaut (21 januari), Louder Than Bombs (17 februari), Room (3 maart), Arabian Nights (17 maart), Mountains May Depart (24 maart), Men and Chicken (5 mei), The Nice Guys (26 mei), Suicide Squad (4 augustus), The Light Between Oceans van Derek Cianfrance, On the Milky Road van Emir Kusturica, Le Fidele van Michaël R. Roskam, Seances en The Forbidden Room van Guy Maddin, La Fille Inconnue van de gebroeders Dardenne, Submerge van Wim Wenders, Story of your Life van Denis Villeneuve, The Last Face van Sean Penn, Dog Eat Dog van Paul Shrader, Billy Lynn's Long Halftime Walk van Ang Lee en Kollektivet van Thomas Vinterberg.