Met de filmische docu You Can See Everything en tv-achtige speelfilm Primetime scoort regisseur Lance Oppenheim in korte tijd twee spraakmakende hits. Het voelt alsof het talent van deze dertigjarige Amerikaan uit de lucht komt vallen, maar stiekem werkt hij al sinds zijn middelbare schooltijd met grote namen: van The New York Times tot Darren Aronofsky.
Ogenschijnlijk vanuit het niets is daar plotseling Lance Oppenheim, een jonge filmmaker van amper dertig die momenteel met niet één, maar twee films tegelijk furore maakt: Primetime en You Can See Everything. De hype voor beide films is enorm; bijna iedere voorpremière van You Can See Everything is direct uitverkocht. Laat dat hypen maar aan A24 over, het productiehuis achter beide films.
En de hype wordt ook waargemaakt, getuige de vele loftuitingen voor de strakke regie en de sterke hoofdrol van Robert Pattinson in Primetime, en de zoiets-zag-je-nog-nooit-documentaire You Can See Everything, die Oppenheim samen met de ontregelende komiek-documentairemaker Nathan Fielder maakte.
Een sceptische Nathan Fielder (The Rehearsal) mag komen logeren bij Theranos-oprichter Elizabeth Holmes, die belooft écht eerlijk te zijn.
Te zien vanaf donderdag 7 januari 2027
Niet vaak zie je een filmmaker simultaan furore maken in documentaire en speelfilm. Oppenheims pad hiernaartoe verliep geplaveid, al stond zijn wieg aanvankelijk in het verkeerde Hollywood – namelijk: Hollywood, Florida. Al tijdens de middelbare school begon Oppenheim korte documentaires te maken, waarvoor hij de pitches steevast naar The New York Times mailde. Uiteindelijk hapten ze toe en drie van zijn shorts werden Op-Docs: Long Term Parking (2016), No Jail Time: The Movie (2017) en The Happiest Guy in the World (2018). Met laatstgenoemde, over een man die zijn dagen slijt door continu op cruise te zijn, had hij meteen een wereldpremière op het Tribeca Film Festival op zak.
Zijn stijlkenmerken zijn dan al aanwezig, mede dankzij zijn vriendschap met zijn nog altijd vaste cinematograaf David Bolen. De opvallende cinematografie, met helder kleurgebruik en doordachte kadrering, geeft de documentaires een sterk filmisch karakter. Ook verraadt zijn eerste werk al een voorliefde voor doorgaans wat oudere mannen met een nogal eigenaardige en eigenzinnige kijk op de wereld, waaronder vaak een diep gevoel van leegte schuilgaat.
Oppenheims missie om filmmaker te worden vervolgde hij aan Harvard, waar zijn afstudeerfilm direct de collegebanken ontsteeg. Some Kind of Heaven (2020), een gestileerde documentaire over pensionadopretpark The Villages in Florida, ging in première op Sundance, nadat hij niemand minder dan Darren Aronofsky wist te strikken voor de productie. Hoe hij de man achter films als Requiem for a Dream en The Whale wist te strikken? Ouderwets spammen via e-mail. Oppenheims talent voor ondernemerschap viel ook Forbes op, dat hem op een van hun befaamde 30 Under 30-lijstjes plaatste.
Later maakte Oppenheim Spermworld (2024), een inkijkje in de obsessieve en liefdeloze wereld van zaaddonors met talloze kinderen. Oppenheim en Bolen perfectioneerden hun stijl in de HBO-miniserie Ren Faire, over de wat tirannieke directeur van een renaissancefestival, die op zoek is naar een opvolger. Oppenheims dramatisering gaat hier nog een stap verder: zo liet hij de ‘personages’ hun emoties bij de gebeurtenissen naspelen. Het maakt de serie zo meeslepend als een real life-versie van Succession, maar dan in een bordkartonnen wereld vol ridderkostuums en middeleeuwse snacks.
Wat past er beter bij deze veelbelovende nieuwkomer dan een portret van een machtige vrouw die de waarheid net zo ver oprekte, totdat-ie knapte?
En nu is er een écht speelfilmdebuut: Primetime. Toch vertelt hij ook dit keer weer een waargebeurd verhaal, dat van journalist-presentator Chris Hansen en zijn roemruchte show How to Catch a Predator, waarin mannen afspraakjes met jonge kinderen probeerden te maken, waarna Hansen ze met draaiende camera’s confronteerde.
Hansen is een personage dat je zo in een van Oppenheims documentaires tegen zou kunnen komen, met zijn grootheidswaan en honger naar erkenning. De voorliefde voor Hansen en dit bizarre stukje televisiegeschiedenis deelde Oppenheim met Robert Pattinson, die de film wel wilde produceren en, nadat Oppenheim hem met een dosis snus wist om te kopen, de hoofdrol voor zijn rekening nam.
De stijl van Primetime is bijna tegenovergesteld aan Oppenheims documentaires. Hier geen heldere, kleurrijke plaatjes, maar juist een groezelige reality tv-stijl, alsof je een oude VHS hebt opgezet. Een ‘echtheid’ die juist met verschillende oudere filmtechnieken tot stand kwam, zoals 16mm-film en oude mini DV-camera’s. Waar hij zijn documentaires juist naar fictie lijkt te duwen, beweegt zijn eerste speelfilm in tegenovergestelde richting. Een spanningsveld tussen echt en nep, feit en fictie, of documentaire en speelfilm dat hij keer op keer bewust opzoekt. Want precies daar zit de fascinatie van Oppenheim: in waarheden stranger than stranger-than-fiction.
Naast Primetime werkte Oppenheim de afgelopen jaren ook nog aan een ander project: You Can See Everything, een documentaire over beroepsoplichter Elizabeth Holmes, die met sterke verhalen miljoenen binnenhaalde voor haar falende bloedtestbedrijf Theranos. Oppenheim bedacht en regisseerde de film samen met komiek – en koning van de sociaal ongemakkelijke televisie – Nathan Fielder. Fielder is de man achter grensverleggende reality-tv als The Rehearsal en de met Benny Safdie gemaakte (en nogal vervreemende) drama-komedie-thriller The Curse; series die op slimme wijze met de scheidslijn tussen feit en fictie spelen.
Nadat Oppenheim, uiteraard weer via email (!) met Fielder in contact wist te komen, sloegen de twee de handen ineen. We kennen Oppenheim nog niet zo lang, maar wat past er beter bij deze veelbelovende nieuwkomer dan een portret van een machtige vrouw die de waarheid net zo ver oprekte, totdat-ie knapte?
Primetime is nu te zien in Cineville. You Can See Everything laat vanwege de overvolle filmkalender nog even op zich wachten en gaat op 7 januari 2027 in Nederland première. Maar houd onze filmpagina in de gaten, want de komende weken staan er wel al een heleboel voorpremières gepland.
Christiaan Boesenach is sinds 2013 redacteur bij Cineville. Hij kijkt films op elk onbewaakt ogenblik dat hij niet met boeken bezig is (en andersom). Hij heeft A Space Odyssey 2001 keer gezien, huilt nog steeds om die scène dat E.T. bijna doodgaat en ervaart het leven sindsdien als een hele lange Béla Tarr-long take.
