Goeie films in november: een nieuw alter ego van Pedro Almodóvar, smeltende gletsjers en de duurste Koreaanse film ooit gemaakt

Wild Horse Nine
Wild Horse Nine is de nieuwe zwarte komedie van Martin McDonagh, de regisseur van Cineville-hits The Banshees of Inisherin, Three Billboards Outside Ebbing, Missouri en In Bruges. En net als in In Bruges volgen we hier twee mannen met pistolen op vakantie. Het zijn de jaren zeventig en de ervaren CIA-agenten Chris en Lee brengen een bezoekje aan het prachtige eiland Rapa Nui. (En nee, noem het geen Paaseiland.) Lekker rustgevend zou je denken, zo’n uitstapje, maar bij de oudere Chris (John Malkovich) zijn alle filters verdwenen. Onophoudelijk kletst hij in het rond over de lange arm van de VS, die op dat moment overal ter wereld machtsovernames orchestreert. Chris is een man you love to hate. Hij heeft bloed aan z'n handen en zegt de lelijkste dingen, maar al die door spijt en ouderdom ingegeven directheid heeft ook wel iets ontroerends. Met dank aan de scherpe pen van McDonagh en het spel van John Malkovich, die in Venetië al naar huis ging met de prijs voor beste acteur en de komende maanden nog een heleboel awards gaat ophalen. (Jesse)

Amarga Navidad
Het is niet de eerste keer dat we bij een film van Pedro Almodóvar denken: zou dit personage z’n net wat mooier ingepakte alter ego zijn? Na Antonio Banderas in Dolor y gloria is het in Amarga Navidad Leonardo Sbaraglia, gehuld in Prada en met een fikse writersblock. Om inspiratie op te doen voor z’n nieuwe film jat filmmaker Raúl (Sbaraglia) schaamteloos uit het leven van z’n naasten, want kunst gaat boven alles. Terwijl hij een script tikt over een rouwende reclamemaker die * gasp * ook kampt met een gebrek aan inspiratie, durft hij z’n liefde niet te uiten aan z’n veel jongere vriend en ontdekt z’n publicist dat haar diepste geheimen in zijn verhaal belanden. Almodóvar maakte zo een film-over-een-film-in-een-film. Ja, meta. Kom voor het drama, de mezcal, de colorblocking en de Chavela Vargas-liedjes, maar kijk uit voor makers zonder inspiratie die te veel persoonlijke dingen vragen. Voor je het weet zie je jouw geheimen terug in een nieuwe Almodóvar-film. Of zitten we er al in? (Emin)

Hope
Als er een film is waar je van tevoren een kalmeringspil voor nodig hebt, dan is het Hope. (Of een anti-diarreepil, maar dat vraagt nu om te veel uitleg.) De ellende begint in het Zuid-Koreaanse kustdorpje Hope Harbor, waar bosbranden alle wegen en communicatie afsnijden. Al snel wordt duidelijk dat dit geen natuurramp is: een mysterieus, bloeddorstig monster heeft het op het dorp gemunt. Terwijl een lokale agent (Hwang Jung-min) en zijn rechterhand (Hoyeon) de inwoners proberen te redden van het beest, trekt een groep jagers de bossen in, waar ze op een nog groter probleem stuiten. Het is ellende na ellende na ellende. Met een bizar budget is dit giga-scifi-epos van regisseur Na Hong-jin (The Wailing) de duurste Koreaanse film ooit gemaakt. En alsof dat nog niet genoeg is, geeft-ie Hollywoodsterren Michael Fassbender, Alicia Vikander en Taylor Russell vette, maar dan ook echt hele vette bijrollen. (Emin)

Time and Water
Waar de borrelende, vulkanische liefde in Fire of Love van het doek afspatte, zoomt de eigenzinnige documentairemaker Sara Dosa in haar nieuwe docu in op een ander natuurelement: water. En niet zomaar water, maar de eeuwenoude gletsjers van IJsland, waarvan de bevroren moleculen een waterig wereldarchief vormen dat we langzaam maar zeker verliezen door klimaatontwrichting. De gletsjers krimpen elk jaar, of verdwijnen zelfs helemaal, en daarmee verliezen we, zo laat Dosa zien, veel meer dan stukken ijs. Samen met de IJslandse schrijver Andri Snær Magnason creëert ze een meanderend verhaal waarin archiefbeelden, lokale mythes en persoonlijke herinneringen ons meenemen door het veranderende landschap. Waarbij de rouw om Magnasons grootouders – gletsjeronderzoekers van het eerste uur – langzaam versmelt met het verlies van de omgeving waarin zijn generatie als misschien wel een van de laatste mocht opgroeien. (Tessa)

Nagi Notes
Ah, het o zo schilderachtige en o zo rustige Japanse plaatsje Nagi. Het is er stil en besneeuwd, je kunt er lekker wandelen en het nieuws van de dag bestaat uit… nou ja, niks. Geen roddels, geen schandalen. Tot beeldhouwer Yoriko hoogbezoek krijgt uit Tokio: ex-schoonzus Yuri, een succesvol architect. Beetje pijnlijk, want Yuri is al een tijdje gescheiden van Yoriko’s broer, maar de band tussen deze twee vrouwen blijkt veel sterker dan ‘die ene ex’. Wanneer Yuri besluit te blijven en model te staan voor Yoriko’s nieuwe sculptuur, vullen de stiltes in het atelier zich met weggestopte herinneringen en lang onderdrukte gevoelens. En als twee weggelopen en verliefde tienerjongens bij hen aankloppen voor hulp, is het ingedommelde Nagi helemaal uit z’n winterslaap. (Emin)