Antiheldin Wanda, Gilles de la Tourette in de jaren tachtig en duistere dromen op de grens van Mexico en de VS. Dit zijn de goeie films van maart

Wanda
Wanda is passief. Wanda laat haar kinderen zomaar achter bij haar ex. Wanda stapt in de auto bij een bankrover en zit nooit achter het stuur. Wanda is een sad, ignorant slut, aldus Pauline Kael in haar review uit 1971. Wat valt er nog te zeggen over Wanda? Barbara Lodens indie-cultklassieker over een rondzwervende vrouw die het leven maar over zich heen laat komen, is alles behalve een empowering feministisch statement. Toch was het personage van Loden (‘vrouw van’ regisseur Elia Kazan en als actrice bekend van glamorous Marilyn Monroe-achtige rollen) grensverleggend. In Wanda – dat ze schreef, regisseerde en speelde – is Loden klein en stil, en staat zo in schril contrast met de vogelvrije mannen die destijds het nieuwe Hollywood veroverden. Een vrouw zo platgewalst door man, kerk en staat dat er weinig meer van haar over is. Niet inspirerend, wél levensecht. In 2007 werd de filmrol van Wanda gered uit een schimmelige archiefkelder. Er kwam een restauratie, ze werd een favoriet van Isabelle Huppert, Pamela Anderson en John Waters en nog altijd echoot Lodens rauwe visie door in films als Morvern Callar, Nomadland, Anora en het werk van Kelly Reichardt. Loden overleed vóór al die lof, in 1980, maar gelukkig is Wanda alsnog aangekomen in Cineville. Er blijkt nog zóveel over deze film zeggen. (Jente)

Whitetail
Er is Jen (Natasha O’Keeffe) iets overkomen, ergens in de eindeloze bossen in het zuiden van Ierland. Het gebeurde toen ze een tiener was, en er was één iemand anders bij: haar jeugdliefde Oscar. Het was een voorval, een ongeluk, een schok. Iets dat ze diep had weggestopt, maar die weer aan de oppervlakte komt als Oscar na twintig jaar weer in haar leven verschijnt. Jen is nu boswachter en zwerft nog steeds door dezelfde bossen, waar ze zich bezighoudt met natuurbescherming en het aanpakken van stropers. Ze leeft in een wereld van zwijgen, maar hoelang houdt ze dat vol nu haar verleden steeds harder begint te schreeuwen? In Whitetail van de Nederlandse regisseur Nanouk Leopold gaat het er allemaal zachtjes aan toe: regendruppels vallen op mosgroene dekens, mannen verlangen stilletjes en dierlijke gedaantes ritselen door een lyrisch landschap. Het bos waarover Jen hoort te waken, lijkt zich tegen haar te keren en drijft de beschermer als een prooi terug naar waar het ooit begon. Terug naar dat ene moment dat ze dacht voorgoed te hebben begraven. (Emin)

Dossier 137
Wat een vreedzame mars door Parijs moest worden, eindigde in een veldslag met rubberen kogels. We hebben het over een van de vele gele hesjes-protesten in 2018, die regisseur Dominik Moll met Dossier 137 vertaalde naar een documentaire-achtige politiethriller. Hij castte Léa Drucker als Stéphanie, een toegewijde rechercheur bij Interne Zaken, die de opdracht heeft om het politiegeweld te onderzoeken. Als ze de zoveelste – om precies te zijn, de 137ste – casus krijgt toegewezen, lijkt het een routineklus. Maar haar afstandelijkheid maakt plaats voor een persoonlijke obsessie. Terwijl ze de chaos van die ene dag in 2018 probeert te ontrafelen via korrelige telefoonvideo’s en online beelden, zwelt buiten het bureau de kreet All Cops Are Bastards aan. Om de waarheid te kunnen zien, moet Stéphanie eerst het systeem durven afbreken dat ze altijd blind heeft vertrouwd. (Emin)

Dreams
Dreams – na Memory de tweede film die regisseur Michel Franco maakt met actrice Jessica Chastain – begint met de levensgevaarlijke reis van balletdanser Fernando (Isaac Hernández), die zonder om te kijken de Mexicaans-Amerikaanse grens oversteekt. Hij blijkt onderweg naar San Francisco, naar het glanzende huis van zijn grote liefde, miljonairsdochter Jennifer (Chastain). Dat hij voor haar de oversteek heeft gemaakt, is een indrukwekkende power move. Ja ze hadden het leuk samen in Mexico, maar dit was absoluut niet de afspraak. En nu kan Jennifer plotseling niet meer om hem heen. Maar goed: de seks is geweldig, en wie heeft hier nu werkelijk de macht? De steenrijke Amerikaanse of de jonge Mexicaan zonder verblijfsvergunning die droomt van een carrière als primo ballerino? We verklappen niks als we je vertellen dat dit zonnige verhaal in het pikkedonker eindigt. (Jesse)

I Swear
Stik in het onbegrip! I Swear is een Britse dramedy over de uitdagingen van de Schotse David en diens leven met Gilles de la Tourette. In de jaren 80 – als David aan het puberen is – is er nog weinig bekend over de neurologische aandoening en begrijpt niemand wat er met hem aan de hand is. Zonder kwaaie bedoelingen scheldt hij de hele wereld bij elkaar, likt hij scheve lantaarnpalen en spuugt hij zijn avondeten in je gezicht. Schipperend tussen komische en pijnlijke situaties, vindt David ondanks alle uitdagingen zijn eigen weg in het leven. Regisseur Kirk Jones (Nanny McPhee) baseerde zijn film op het echte leven van de Britse John Davidson, wiens Tourette-activisme invloed heeft gehad tot ver buiten Groot-Brittannië. Deze verfilming bezorgt je een lach en een traan, en hopelijk ook een beetje empathie. (Tessa)