Voor de lens: een goudgeverfde jonge vrouw en een gerimpelde oudere man in een expliciete act. Achter de lens: een tienerjongen die met z’n camera boven en onder lichamen duikt om de actie vast te leggen. De man in de scène is vader Dylan, een uitgerangeerde pornoacteur (die zichzelf Wade Savage noemt). De jongen die hem vanuit de meest ongemakkelijke hoeken filmt, is zijn zoon Alec. En de jonge vrouw is Lizzie, een familievriendin en pornoster.
Lizzie is op bezoek om nieuwe content te schieten. Voorheen woonden ze gezamenlijk in Londen, maar toen het leven in de hoofdstad te duur werd, weken Dylan en Alec uit naar een afgelegen kustplaatsje. Ver weg van de hectiek hoopt Alec eindelijk een ‘normale’ tiener te zijn. Niemand weet hier wie zijn vader is of in welk wereldje hij is opgegroeid. Op school ontmoet hij de eigenzinnige Nina, wiens onafhankelijke principes haaks staan op de wereld waarin hij is gevormd. Zij daagt hem uit tot een kwetsbaarheid die hij nooit eerder kende. Samen werken ze aan een spreekbeurt over pornoverslaving – een thema dat in dit tijdperk van toegankelijke spicy content vaker een discussiepunt is. Juist omdat Alec uit het wereldje komt, kan hij de stem zijn die een generatieprobleem blootlegt.
Het uitgangspunt van de Brits-Nederlandse coming-of-age-film Truly Naked – een zoon die zijn vader helpt bij het produceren van porno – is in de huidige tijd minder vergezocht dan het lijkt. Exploitatief sekswerk vindt steeds vaker plaats binnen familiekringen, zolang de ongeschreven regels maar duidelijk blijven: we raken elkaar niet aan, we kijken elkaar niet aan. Alec is een product van deze industrie. Opgegroeid tussen gesimuleerde orgasmes en kunstmatige lichamen, probeert hij te navigeren door een complexe wereld van verlangen en vervreemding. De zogenaamde 'pornbrain' is een serieuze maatschappelijke kwaal, en Truly Naked legt de vinger op de zere plek.
De film doet denken aan Joseph Gordon-Levitts Don Jon, over de destructieve kracht van pornoconsumptie, of Ninja Thybergs Pleasure, over de meedogenloze kanten van de industrie. Truly Naked begeeft zich op het snijvlak van deze twee werelden. Toch is het in de kern geen film over porno, maar over intimiteit. Terwijl een tienerjongen zich langzaam los worstelt uit de grip van zijn eigen wereldbeeld, belicht regisseur Muriel d’Ansembourg een groter probleem: de tol die deze industrie eist, zowel van binnenuit als buitenaf.
Voor hem is een goudgeverfde vrouw die zijn vader bevredigt geen shock: het is een dinsdagmiddag
Op het Movies that Matter Festival in Den Haag spreken we de Nederlandse regisseur Muriel d’Ansembourg en de Britse actrice Alessa Savage, die de rol van Lizzie vertolkt. De setting is relaxed – op de hotelkamer van d’Ansembourg ploffen de twee naast elkaar op het bed voor een intiem gesprek over, hoe kan het ook anders, intimiteit.
d’Ansembourg en Savage zijn geen vreemden van elkaar. Hun samenwerking begon bij de met een Gouden Kalf bekroonde korte film Fuck-A-Fan, over een superfan (Joes Brauers) die een ontmoeting met zijn favoriete pornoster (Savage) wint. d’Ansembourg herinnert zich nog goed hoe casting director Mark Lee met Alessa op de proppen kwam: ‘Ik zag meteen iets unieks in haar’, vertelt ze enthousiast. De chemie tussen de regisseur en de actrice is voelbaar en zorgt voor een bijzonder contrast. Terwijl ze samen een film hebben neergezet die bij de kijker genadeloos hard kan binnenkomen, stralen ze onderling een zachte, vanzelfsprekende verstandhouding uit.
De film opent met een beeld dat allesbehalve zacht is: een tienerzoon die met zijn camera bovenop de seksuele actie van zijn vader duikt. Waarom juist deze scène als introductie van de familie Savage?
d’Ansembourg: ‘Ik wilde de kijker direct confronteren met de normalisering van het absurde in Alecs leven. Voor hem is een goudgeverfde vrouw die zijn vader bevredigt geen shock: het is een dinsdagmiddag. Alec is de cameraman van zijn eigen trauma geworden. Door zijn lens filmt hij een situatie die hem ontwricht, en probeert hij afstand te creëren door er puur technisch naar te kijken. Het draait niet alleen om de seks, het gaat om de blik: wie kijkt er naar wie, en hoe verwerk je wat je hebt gezien zodra de camera stopt met draaien?’
Om die specifieke 'blik' te vangen, ben je zelf ook jarenlang in de wereld van porno gedoken. Hoe merkte je tijdens dat onderzoek dat je verzadigd was?
A: ‘Ik was op een punt dat ik overal waar ik liep porno-situaties begon te zien. In de porno-industrie wordt werkelijk alles uit het dagelijks leven vertaald naar een seksuele setting. Het ging zo diep in mijn systeem zitten dat ik op een gegeven moment cold turkey moest stoppen met mijn online onderzoek. Het werd me te veel want het kroop onder mijn huid. Maar ik wist ook dat ik iemand nodig had uit het veld, voor de authenticiteit.'
Ik heb op filmfestivals veel films gezien over sekswerkers waarbij de makers nog nooit met iemand uit de industrie hadden gesproken
Zo kwamen jullie bij Alessa terecht. Hoe wist je dat zij de juiste persoon was om deze rol te dragen?
A: ‘Toen de casting director mij haar tipte, bekeek ik alles van Alessa. Niet alleen de films, maar ook interviews en materiaal van achter de schermen. Wat me opviel, was dat veel Britse porno-producties beginnen met een geïmproviseerde intro. Bij Alessa zag ik direct dat ze daar heel goed in was zonder over de top te gaan. Ze was verrassend realistisch in wat ze neerzette. Ze is inmiddels mijn muze geworden, haar spel raakt me elke keer weer.’
Savage: ‘Britse pornofilms zijn soms bijna een soort Carry On-film. Dat zijn klassieke Britse komedies waarin een vaste groep acteurs in verschillende foute verhaaltjes speelt. Er hangt altijd een heel campy sfeertje met een overduidelijke seksuele boventoon. Iedereen in Groot-Brittannië kent die typische humor. Doordat Muriel die improvisatie in mijn eerdere werk zag, wist ze dat er een fundament lag waar ze als regisseur mee aan de slag kon.’
Alessa, wat betekende het voor jou dat Muriel zo vastberaden was om met iemand uit de industrie te werken?
S: 'Dat betekent heel veel voor me. Ik heb op filmfestivals veel films gezien over sekswerkers waarbij de makers nog nooit met iemand uit de industrie hadden gesproken. Dat zie je direct terug in de clichés en stereotypen, het voelt dan niet waarheidsgetrouw. Het is alsof je een film over koks maakt zonder ooit een chef te spreken. Muriel bleef vasthouden aan die authenticiteit, ook toen haar eigen onderzoek emotioneel zwaar voor haar werd.’
Muriel, je koos ervoor om het verhaal te vertellen door de ogen van tiener Alec. Waarom was zijn perspectief de juiste ingang?
A: ‘Ik word vaak aangetrokken tot personages die hunkeren naar verbinding, maar daar door hun omstandigheden niet bij kunnen komen. Alec is een extreem gevoelige en zachtaardige jongen die bijna in de verkeerde familie geboren lijkt. Terwijl hij zijn eigen seksualiteit ontdekt, probeert hij zijn vader te helpen overleven in de wereld van adult entertainment. De vraag is: hoe ver ga je in het helpen van je ouders voordat je jezelf verliest? Het is een coming-of-age verhaal in een voor de meeste mensen ongebruikelijke setting.’
Ik zie de film vooral als een observatie van een maatschappij die door schermen steeds verder van zichzelf ontkoppeld raakt
Er is een prachtige scène tussen Alessa en Nina, de schoolvriendin van Alec. Het is de enige scène zonder mannen en waarin niet over ‘het werk’ werd gepraat. Hoe was het om die dynamiek te filmen?
S: ‘Dat was mijn favoriete dag op de set. Er hing een heel bijzondere energie omdat we op de set ook helemaal alleen met vrouwen waren.’
A: ‘Het is een moment waarop twee werelden botsen. Nina is in het begin erg veroordelend, en wordt verrast doordat het heel goed klikt. Ik wilde laten zien dat mensen uit verschillende generaties en achtergronden wel degelijk met elkaar kunnen communiceren als ze maar openstaan voor elkaar, in plaats van alleen hun punt te willen maken.’
En dan is er natuurlijk nog de scène met de octopus. Alessa, je noemde het de meest naakte scène die je ooit hebt gespeeld. Hoe kijk je daarop terug?
S: ‘Ik was vreselijk zenuwachtig: ik wist niet of ik die emotionele diepte wel kon bereiken. Die octopus was een heavy motherfucker: 65 kilo silicone die niet verwarmd kon worden. Ik lag daar dagenlang onder, op de vloer, koud en zwaar. Maar het was ook een heel intiem proces. Andrew [tegenspeler Andrew Howard, red.] en ik werden echt een team: we coachten elkaar door de porno-kant van de scène heen, terwijl we samen onder dat monster lagen.’
A: ‘De scène is bewust ongemakkelijk: het legt bloot hoe ver Dylan gaat om zijn hoofd boven water te houden en hoe groot de loyaliteit van Alec is naar zijn vader. Maar dit is ook het moment waarop zowel Alec als Lizzie een grens trekken. De rauwheid van deze scène maakt de warme, menselijke momenten in de film des te voelbaarder. Ik wil de kijker aan het denken zetten over intimiteit. Want daar gaat de film uiteindelijk over: hoe we in een wereld vol schermen en verdeeldheid allemaal zoeken naar een manier om écht contact te maken.’
De film suggereert dat echte intimiteit langzaam aan het verdwijnen is, mede door de alomtegenwoordigheid van porno. Is Truly Naked een waarschuwing?
A: ‘Ik zie de film vooral als een observatie van een maatschappij die door schermen steeds verder van zichzelf ontkoppeld raakt. We leven in een tijd waarin we alles kunnen zien, maar steeds minder echt voelen. Alec en Nina zoeken naar verbinding maar missen de ervaring en de emotionele taal om te bevatten waarom ze zich zo eenzaam voelen. We leven in een tijd waarin jongeren veelal via schermen leren wat intimiteit is. Alec is een kind van zijn tijd, maar zijn situatie maakt het des te confronterender. Het maakt niet uit in welk gezin of omgeving je opgroeit, we hunkeren allemaal naar verbinding.’
