Mommy

De vijfde speelfilm van de 26-jarige wonderboy Xavier Dolan (Les amours imaginaires). Een warm, uitbundig en brutaal gefilmd familiedrama over een verstikkende moeder-zoonrelatie. In Cannes kreeg Dolan de Juryprijs.

De Frans-Canadese regisseur Xavier Dolan heeft al op 25-jarige leeftijd enkele spraakmakende films op zijn naam staan (J’ai tué ma mère, Laurence Anyways) en grijpt nu opnieuw de kijker bij de keel met zijn portret van een weduwe en haar charmante maar explosieve zoon Steve, die aan ADHD lijdt. Terwijl J’ai tué ma mère (I Killed my Mother) vanuit het perspectief van de tienerzoon gefilmd was, is het nu de moeder en haar existentiële crisis die het hart van de film vormt.

Onverwachte hulp komt van haar nieuwe buurvrouw Kyla, een goedmoedige ex-lerares die wel in staat is om Steve’s woede-uitbarstingen onder controle te houden. De baldadige Steve staat voortdurend op de rand van exploderen maar voelt ook immens veel liefde voor zijn moeder. Zijn grootste angst is dat hij van haar vervreemd raakt. In een zeldzaam moment van geluk fietst hij uitgelaten op de muziek van Wonderwall.

Muziek, zo vertelde Dolan in Cannes, vormt de ziel van de film. De compilatie van jaren 90-nummers werd gemaakt door Steve's vader voor zijn dood en benadrukt de afwezigheid van de vaderfiguur. Dolan schakelt voortdurend tussen een bitterzoete, zelfs humoristische toon en hartverscheurende tragedie, maar weet de balans van de film perfect te houden.