Mathilde

large_CV_SIRAT2.jpg

medium_CV_SIRAT2.jpg

small_CV_SIRAT2.jpg

thumbnail_CV_SIRAT2.jpg

large_CV_SIRAT_tekst2.jpg

medium_CV_SIRAT_tekst2.jpg

small_CV_SIRAT_tekst2.jpg

thumbnail_CV_SIRAT_tekst2.jpg

Artikelen

large_Sirat_banner.jpg

medium_Sirat_banner.jpg

small_Sirat_banner.jpg

thumbnail_Sirat_banner.jpg

Nog lang nadat _Sirat_ is afgelopen, trilt de film door in het lijf en de oren van beeldcolumnist Mathilde Bindervoet.

Was getekend: na het zien en horen van Sirat zijn alle geluiden ineens onheilspellend

Jesse

_The Wizard of the Kremlin_ is een even fascinerende als curieuze film. Gebaseerd op een roman, maar met de recente politieke geschiedenis als belangrijkste onderwerp; Engelstalig en gemaakt met Frans en Amerikaans geld, maar met allerlei Russische kopstukken in de hoofdrol. Sommige van de personages kennen we allemaal, andere figuren kregen een alternatieve naam. En er zitten ook een paar mensen tussen die überhaupt nooit hebben bestaan. Jude Law speelt president Vladimir Poetin, Alicia Vikander duikt op als een door de schrijvers verzonnen kunstenaar en vrouw-van die Ksenia heet, en Paul Dano is spindokter Vadim Baranov.

Gezien door de ogen van deze Baranov zijn we getuigen van de grote ontwikkelingen in Rusland na de chaotische val van de Sovjet-Unie. Hij begint zijn carrière als toneelregisseur in het vrije Moskou van de jaren negentig, belandt in de door commercie en reality-overgenomen televisiewereld en groeit uit tot een van de belangrijkste adviseurs van de toekomstige alleenheerser Poetin. Het is spindokter Baranov die Poetin via een uitgekiende en amorele mediastrategie aan de macht helpt en houdt.

De Italiaans-Zwitserse schrijver Giuliano da Empoli, op wiens gelijknamige debuutroman _The Wizard of the Kremlin_ is gebaseerd, liet zich inspireren door het leven van Vladislav Surkov, de man die vanwege zijn invloed aan het Kremlin bijnamen kreeg als ‘de grijze kardinaal’, de ‘poppenspeler’ en ‘Poetins Raspoetin’ – een verwijzing naar de legendarische mysticus en raadgever van tsaar Nicolaas II. 

In Da Empoli’s boek doet Baranov zijn verhaal tegenover een naamloze Franse schrijver die een paar dagen in Moskou is. Ze ontmoeten elkaar in het landhuis van Baranov, waar hij zijn verhaal doet als ware het een biecht – zonder weerwoord van zijn gast. In de film moest anders, vertelt scenarist en regisseur Olivier Assayas (_Irma Vep, Clouds of Sils Maria_) als we hem spreken op IFFR in Rotterdam. 

Assayas: ‘In de roman gebruikt Baranov soms onwaarheden als onderdeel van zijn strategie. In een boek werkt dat, maar voor deze film vonden we dat we dat niet konden laten gebeuren. Het was voor ons belangrijk om hem tegen te kunnen spreken, of om feiten te corrigeren.'

**In de film zijn de journalist en Baranov veel met elkaar in gesprek.**  

’In het boek is de journalist er aan het begin en het einde bij, maar hij stelt niet genoeg vragen. Dat hebben wij toegevoegd.’

**Voelde je een verantwoordelijkheid om de film feitelijker te maken dan het boek?**

‘Absoluut. Ik heb eerder films gemaakt over moderne politiek, zoals _Carlos_ over de terrorist Ramírez Sánchez en _Wasp Network_ over Cubaanse spionnen, en vind dat je als filmmaker de plicht hebt om extreem accuraat te zijn. Je mag gerust romantechnieken gebruiken voor de emoties van je personages — emoties zijn universeel — maar wat betreft de historische feiten moet je onberispelijk zijn.’




**Heb je daarvoor veel extra onderzoek moeten doen?**

‘Als je begint aan een film als _The Wizard of the Kremlin_ moet je ofwel zelf Russisch zijn, ofwel een sterke band hebben met het land óf je moet heel erg goed je huiswerk doen. Voor mij gold dat laatste.’

‘Mijn samenwerking met Emmanuel Carrère was daarin essentieel. Hij is een beroemde Franse schrijver en een goede vriend van me. Hij is deels Russisch [hij is de kleinzoon van Russische migranten, red.], heeft over het land geschreven en er documentaires gemaakt. Onze samenwerking was belangrijk voor me, omdat hij veel meer wist van de moderne Russische maatschappij dan ik.’

‘Het schrijven van het script was eigenlijk het makkelijkste deel, terwijl ik van tevoren dacht dat het extreem moeilijk zou zijn om dit verhaal naar film te vertalen. Gaandeweg vonden Emmanuel en ik de balans tussen het visuele en het intellectuele. We hebben er veel plezier aan beleefd. De film is bij vlagen ook grappig; dat houdt het levendig.’

>We hadden een budget van 15 miljoen — ik weet nooit of het dollars of euro's zijn – en zouden er geen cent bij krijgen

**Een paar van de namen van de personages zijn anders dan de personen op wie ze gebaseerd zijn. Waarom is dat?**

‘Dat verschilt. Boris Berezovsky [de oligarch die kort na het aantreden van Vladimir Poetin naar Londen vluchtte, red.] hebben we bijvoorbeeld zijn eigen naam gegeven. Hij is overleden, dus dat is juridisch makkelijker. Vadim Baranov is losjes gebaseerd op Vladislav Soerkov, maar hij ís Soerkov niet. Baranov opereert op dezelfde manier als Soerkov, hij gebruikt bijvoorbeeld dezelfde propaganda-strategieën, maar als personage is hij echt iemand anders.’ 

‘Er is ook een personage gebaseerd op Michail Chodorkovski, die wij Dmitri Sidorov hebben genoemd. Chodorkovski heeft tien jaar in de gevangenis gezeten en is een moedige vertegenwoordiger van de Russische oppositie. Ik wilde hem niet weergeven op een manier die hem zou kwetsen of die respectloos was. Door de naam te veranderen behielden we de vrijheid om het personage aan te passen aan het verhaal van de film.’

**The Wizard of the Kremlin is een Amerikaans-Franse productie en ik neem aan dat ze er in Rusland niks mee te maken wilde hebben. Hoe maak je een film over Rusland zonder dat je in Rusland kan zijn?**

‘We hadden een budget van 15 miljoen — ik weet nooit of het dollars of euro's zijn – en zouden er geen cent bij krijgen. In die zin legde het budget ons bepaalde beperkingen op. We werkten met een enorme crew, veel sets, kostuums en verschillende tijdperken. We hebben de hele film in Letland opgenomen, wat nogal wat vroeg van onze flexibiliteit.’

‘Elke dag vroeg ik me af: is dit geloofwaardig als het Witte Huis in Moskou? Als de residentie in Sotsji? Als een hotel in New York? Omdat deze film over moderne geschiedenis gaat, hebben mensen een referentiekader – het moest kloppen. Het was uitdagender dan elke andere film die ik ooit heb gemaakt.’

>Jude moest Poetin van binnenuit vinden

**Het werkt goed, onder andere omdat je ook archiefbeelden gebruikt.**

‘We konden niet terecht bij Russische archieven en het was een helse klus om buiten Rusland de juiste beelden te vinden. Eigenlijk gold dat voor alles: we hadden geen toegang tot Russische sets, kostuums, of rekwisieten. Gelukkig heb ik in de wereld van de onafhankelijke Europese film geleerd hoe je dingen er duurder uit kunt laten zien dan ze zijn.’

**Iedereen heeft door de media een duidelijk beeld van Vladimir Poetin. Hoe hebben jij en Jude Law je voorbereid op het neerzetten van zijn rol/personage?**

‘Jude zag in deze rol een nieuwe uitdaging. Hij is een acteur die zichzelf graag opnieuw uitvindt. Ik wilde absoluut geen protheses of zware make-up gebruiken — dan zit een acteur elke ochtend twee uur in de stoel en komt hij uitgeput op de set. Jude moest Poetin van binnenuit vinden. Op sommige momenten lijkt hij er fysiek op, maar uiteindelijk creëert hij zijn eigen innerlijke Poetin. Ik heb hem nooit verteld: doe het zo of zo. Ik gaf hem het materiaal en vertrouwde erop dat hij met de beste versie zou komen.’

Interviews

Regisseur Olivier Assayas over The Wizard of the Kremlin: ‘Gelukkig heb ik geleerd hoe je dingen er duurder uit kunt laten zien dan ze zijn’

Tessa

Je berooft een anonieme man van het leven, maar je wordt ter dood veroordeeld omdat je niet voldoende om je moeder rouwt. Absurd, niet? Het is het plot van Albert Camus’ _De vreemdeling_ (1942), één van [de meest invloedrijke en gelezen boeken van de 20ste eeuw](https://en.wikipedia.org/wiki/Le_Monde's_100_Books_of_the_Century), en nu verfilmd door schrijver en regisseur François Ozon (_Swimming Pool, Été 85_). 

De hoofdpersoon is de onverschillige en ambitieloze Meursault, die in de jaren 30 in Algiers een simpele kantoorbaan heeft als zoon van Franse kolonisten. Hij liegt nooit en doet niet mee aan de sentimentele gewoontes van de samenleving: liefdes-uitingen, rouwende tranen of schuldgevoelens zijn hem vreemd. Als de apathische antiheld in de rechtbank moet voorkomen omdat hij vijf kogels door het lijf van een andere man heeft gejaagd, blijkt het proces nauwelijks over de moord te gaan. In plaats daarvan wordt hij vanwege zijn afwijkende karakter veroordeeld tot de guillotine. 

Net als zijn personage Meursault, groeide Albert Camus op in Algerije als een zogenaamde pied-noir, als kind van Franse kolonisten. Hij woonde vanaf zijn studietijd afwisselend in Frankrijk en Algerije, en bleef Algerije ondanks koloniale spanningen altijd als zijn vaderland zien. Hij werkte als schrijver en journalist, en werd bekend met zijn filosofie van het absurde. Die komt het duidelijkst naar voren in zijn essay _De Mythe van Sisyphus_, dat hij in hetzelfde jaar schreef als _De vreemdeling_. Volgens Camus is het leven zelf zinloos en heeft het geen inherente waarde, maar de mens ontkomt er niet aan om op zoek te gaan naar betekenis.

In _De vreemdeling_ zien we de clash tussen de zoektocht naar betekenis en de ‘lege’ wereld terug in de verwachtingen die men heeft van Meursault, en zijn onverschillige reactie daarop. Zo spreekt de rechtbank hem aan op zijn morele kompas, maar hij weigert zulke gevoelens te erkennen als iets wat in hem zou moeten bestaan. Ook weigert hij te huilen om zijn moeder, puur omdat de tranen het sociale ritueel zijn om het verlies ‘echt’ te laten zijn. En terwijl de rechtbank zoekt naar een logische en rationele verklaring voor de moord die hij pleegde, weet en verklaart Meursault simpelweg dat deze er niet is. Hij reageert enkel op zijn omgeving, en zoekt er geen diepere laag in.

Hoe vertaal je zo’n zwaar en beladen filosofisch verhaal naar het scherm? Lange tijd werd het als onverfilmbaar bestempeld. Toch deed de Italiaanse regisseur Luchino Visconti een poging met _Lo straniero_ (1967), met Marcello Mastroianni als een Italiaanse Meursault en Anna Karina als zijn vriendinnetje Marie. 

Opgenomen in Technicolor zien we een in het zweet druipende Mastroianni zijn moeder begraven, om de volgende dag vrolijk dartelend in het zeewater een nieuwe liefdesrelatie te beginnen. Mastroianni doet een poging om Meursault een stoïcijnse uitstraling te geven, die mede door zijn typerende vurige blik niet helemaal tot zijn recht komt. _Lo straniero_ voelt beklemmend, en de expressieve stijl van Visconti — die naast filmmaker ook operaregisseur was — staat vrij haaks op de sobere stijl van Camus’ novelle. 

>De weduwe en dochter van Camus waren flink ontevreden, en hielden de distributie van de film op VHS en dvd’s tegen

De film werd gemengd ontvangen, mede omdat ie volgens critici het boek te nauwgezet volgde. Door de eisen van de weduwe van Camus zou Visconti te weinig creatieve vrijheid hebben gekregen. De regisseur gaf ook zelf teleurgesteld aan dat hij niet de film had gemaakt die hij had willen maken. Maar ook de weduwe en dochter van Camus waren flink ontevreden, en hielden de distributie van de film op VHS en dvd’s tegen, waardoor _Lo straniero_ lange tijd bijna nergens te zien was. 

Ondanks, of misschien juist dankzij, haar weerzin tegen de eerste verfilming besloot de dochter van Camus de filmrechten voor _L'étranger_ beschikbaar te stellen aan Ozon. Ook hij blijft behoorlijk trouw aan het boek, maar probeert daarnaast het verhaal te contextualiseren voor hedendaagse kijkers. Want _L’étranger_ gaat niet alleen over Meursault als buitenstaander in de samenleving, maar ook over de pijnlijke koloniale geschiedenis tussen Frankrijk en Algerije. 

Zo opent Ozon zijn film met archiefbeelden van de Algerijnse bevolking in de kasba van het oude Algiers, met typisch Frans commentaar over de ‘positieve invloed’ van de kolonisator op de stad. Als tegenhanger zien we — met onheilspellende tonen op de achtergrond — een markering van het ‘Algerijnse bevrijdingsfront’ op een muur verschijnen. Het zet de toon voor de spanningen die we in de film zien tussen de twee groepen, die niet gelijk aan elkaar waren. 

>Naast het postkoloniale element, koos Ozon er ook voor om de vrouwelijke personages meer diepte te geven

De belangrijkste postkoloniale toevoeging in Ozons film is zijn navolging van de literaire interventie van de Algerijnse schrijver Kamel Daoud, die het boek _Moussa, of de dood van de Arabier_ (2013) schreef als antwoord op _De vreemdeling_. Waar de vermoorde Algerijn in het origineel anoniem is, geeft Daoud hem een naam en een gezicht: Moussa Hamdani. 

Verteld vanuit het perspectief van Moussa’s broer leren we wie hij was, hoe hij eruit zag, en hoe zijn stille dood jarenlang invloed bleef hebben op zijn familie. Ook dit boek is inmiddels veelgeprezen en won in 2015 de Prix Goncourt, de belangrijkste literaire prijs in Frankrijk. Ook ging dit jaar de verfilming _The Arab_ van regisseur Malek Bensmail in wereldpremière op IFFR (wat nog maar eens de aandacht voor Camus’ verhaal én Daouds hervertelling benadrukt). 

Naast het postkoloniale element, koos Ozon er ook voor om de vrouwelijke personages meer diepte te geven. Zo krijgen we meer zicht op Moussa’s zus Djemila (Hajar Bouzaouit), die ook in de rechtbank aanwezig is om maar eens te benadrukken hoe haar broer in het hele proces afwezig is. Ook Marie (Rebecca Marder) is meer dan een naïeve secretaresse die simpelweg verliefd is op de gevoelloze Meursault. Ze uit haar zorgen en lijkt willens en wetens voor hem te kiezen, met een duidelijke afweging van zijn karakter. Volgens Ozon zijn de twee vrouwen ook bedoeld als een tegenwicht voor de toxische mannen in de film, zoals de buren van Meursault, waarvan de één zijn maîtresse slaat en de ander zijn hond.

Ozon maakte de film in zwart-wit, waarmee hij letterlijk alle contrasten op scherp zet en de film tegelijkertijd een klassiek tintje geeft. Hij volgt de stijl van de film noir, al zijn de donkere achterstraatjes hier vervangen door hagelwitte stranden en boulevards in de brandende Algerijnse zon. Benjamin Voisin (eerder te zien in Ozons _[Été 85](https://cineville.nl/nl-NL/films/ete-85)_) maakt van Meursault een gewetenloze jonge man die continu met lege ogen voor zich uitstaart. 

Wat voelt of denkt hij? Waarom heeft hij niet lief en geen spijt? Is hij misschien een sociopaat? We blijven maar zoeken naar antwoorden en diepere lagen, maar zoals Camus het wil, is dat juist het absurde: die diepere lagen zijn er niet, al ontkomen we niet aan de vragen.

Ozon zou Ozon niet zijn als er niet een erotisch accent in de film zou zijn aangebracht, en dat doet hij subtiel in één van de belangrijkste scènes van de film. Op het moment dat Meursault Moussa op het strand treft, ligt de jonge Algerijn ontspannen op het strand. Verborgen achter een paar rotsblokken, wordt de plek in de handen van Ozon een soort _cruising spot_, waar het voelt alsof Moussa op Meursault aan het wachten is. De brandende zon prijkt aan de hemel, de twee mannen kijken elkaar indringend aan, en Meursault’s blik dwaalt af naar Moussa’s krullende okselhaar. Terwijl zijn zwetende hand om het handvat van zijn revolver gevouwen is, begint het lemmet van Moussa’s mes in de zon te glimmen. Verblind door het scherpe licht, zal de Fransman de brandende zon later opgeven als reden voor de éérste kogel.

Met _L'étranger_ probeert François Ozon novelle _De vreemdeling_ (uit 1942) opnieuw te contextualiseren; hij heeft niet alleen aandacht voor buitenstaander Meursault, maar ook voor de pijnlijke  Frans-Algerijnse geschiedenis. 

Klassiek én postkoloniaal: De vreemdeling van François Ozon

Berlijn, februari 2025. Eindelijk ziet de Deense schrijver en regisseur Jeanette Nordahl haar film _Beginnings_ in première gaan. Ze noemt het project haar ‘kindje’ en de wereldpremière op de Berlinale ‘het einde van een lange reis’. Al sinds ze student was op de onafhankelijke filmschool Super16 in Kopenhagen, zo’n 15 jaar geleden, loopt ze rond met het idee voor een film over een gezin waarin een ernstige ziekte de onderlinge verhoudingen flink overhoop gooit.

‘Ik ben opgegroeid in een gezin waarin ziekte een grote rol speelde; het zit in mijn DNA om me tot ziekte te verhouden’, vertelt Nordahl de dag na de première. 'Ik heb altijd al veel tijd besteed aan de vraag: hoe gaan we verder?’ In _Beginnings_ zien we hoe het echtpaar Ane en Thomas op zoek gaan naar een antwoord op die vraag nadat Ane getroffen wordt door een beroerte. Eigenlijk stonden ze op het punt te scheiden (Thomas werd verliefd op een jongere collega), maar de fysieke uitdagingen waar de ooit topfitte mariene bioloog Ane nu voor komt te staan, schijnt een nieuw licht op hun relatie.

Nordahl vertelt haar verhaal zonder poeha en leunt grotendeels op het indrukwekkende acteerwerk van de Deense steracteurs Trine Dyrholm en David Dencik. ‘Het is een verhaal dat zich ontvouwt in de mise-en-scène en in de oprechtheid tussen de personages. Ik heb geprobeerd iets te creëren waarbij het drama plaatsvindt rondom de details van het alledaagse. Ik laat mijn personages bijvoorbeeld ruzie maken terwijl ze de afwas doen.’

‘Het is lastig om een dramafilm zoals deze gefinancierd te krijgen. Het duurde echt lang voordat ik genoeg geld bij elkaar had verzameld. Als je geen genrefilm maakt, kunnen producenten en geldschieters zich er soms moeilijk een voorstelling bij maken.’

**Waarom is dat zo denk je?**

‘Persoonlijk begrijp ik het niet, want ik hou van drama’s. Ik hou ervan om geraakt te worden en om in een bioscoopstoel te zitten terwijl iemand mij een verhaal vertelt. Ik heb het gevoel dat we in een wereld leven waarin alles heel luid moet zijn. Iedereen is luid, zowel in de kunst als in de politiek. Met deze film wilde ik juist heel stil zijn. Ik wilde dat dit verhaal mijn eigen persoonlijke leven reflecteerde, Een leven dat dat absoluut niet perfect is. Ik hoop dat mensen zich daarin herkennen en zich gezien voelen.’

**Ik was onder de indruk van het huis waarin de personages wonen, omdat het zo vol is met leven. Kun je iets vertellen over hoe die set tot stand is gekomen?**

‘Toen ik het scenario schreef, was het huis voor mij een plek waarvan ik elk detail en elke geur kende. Ik wilde dat het echt aanvoelde. Dus de eerste opdracht voor mijn production designer was: ga naar huis en denk aan een woning waar je als kind was, waarvan je nog weet hoe het rook en hoe elke textuur aanvoelde. Ik wilde dat hij dacht aan iets dat heel vertrouwd was.’

‘Het volledige ontwerp is gebaseerd op uitgebreid onderzoek. We vroegen ons af: waar zou dit stel twintig jaar geleden een huis hebben gekocht? Het moest dichtbij de natuur zijn en binnen hun budget passen. Het team is ook op bezoek geweest bij echte wetenschappers die met zeegras werken, net als Ane. Want hoe ziet het huis van een mariene bioloog eruit? De ontwerpers zijn in drie verschillende huizen van biologen geweest en hebben zelfs spullen van ze geleend. Ze keken naar van alles, tot onder het bed.’

>Trine is een natuurkracht. Ze is extreem expressief en staat ervoor open om te experimenteren

'Daarnaast mochten de acteurs hun zegje doen. We maakten een catalogus van meubels en behang waaruit Trine en David konden kiezen. Ze hebben dus hun eigen huis ingericht. Zelfs de kinderen hebben hun eigen kamers gedecoreerd.’

**Actrice Trine Dyrholm is een icoon. Hoe is het om met haar te werken en waarom was zij de juiste persoon voor deze rol?**

‘Trine is een natuurkracht. Ze kan met haar ogen meer uitdrukken dan veel andere acteurs doen met ontelbaar veel woorden. Ze is extreem expressief en staat ervoor open om te experimenteren. We wilden al langer samenwerken. Toen ik haar dit script stuurde, belde ze me meteen op om te zeggen dat ze het wilde doen. Ze zei: ‘Ik geef mezelf nu aan jou en aan deze film. Ik zet alle ijdelheid en mijn ego opzij.’ Dat is buitengewoon. Maar voor deze film was het ook echt nodig. Ze moest tot het uiterste gaan.’

**Hoeveel onderzoek is er gaan zitten in het script, specifiek over de ziekte van Ane?**

‘Ik heb gesproken met verschillende psychologen, ik ben aanwezig geweest bij revalidatieprocessen van mensen die een beroerte hebben gehad en ik heb contact gehad met veel mensen met hersenletsel. De verhaallijn over het zwemmen is gebaseerd op een vrouw die ik ontmoette tijdens de revalidatie. Ze stuurde me een video waarop ze zwom met slechts één kant van haar lichaam en zei: dit moet je in je film stoppen. Dat vond ik geweldig.’

**De film gaat over controle over je leven en je lichaam; er zitten drie opvallende momenten in waarin urine en ‘het laten lopen van je plas’ een belangrijke rol spelen.** 

‘Tijdens het schrijven heb ik wel even bij mezelf gedacht: goh, er zit veel plas in deze film. Maar die situaties waren me dierbaar, dus ik kon ze er niet uithalen. Er zit geen diepe metaforische gedachte achter, maar bijvoorbeeld de anekdote over de moeder die plast op het treinstation is een bekend verhaal voor mij, en een eerbetoon aan mijn eigen moeder.’

Met regisseur Jeanette Nordahl spreken we over haar voorliefde voor goed drama, samenwerken met Dyrholm en het geweldige huis dat ze voor haar personages bedacht.

Regisseur Jeanette Nordahl over Beginnings: ‘Iedereen is luid, zowel in de kunst als in de politiek. Met deze film wilde ik juist heel stil zijn’

Emin

**Deze films kwamen er voorbij:**

_The Secret Agent_ (2025) - Kleber Mendonça Filho 
_Jurassic Park_ (1993) - Steven Spielberg 
_Wuthering Heights_ (2026) - Emerald Fennell 
_Marie Antoinette_ (2006) - Sofia Coppola 
_Little Women_ (2019) - Little Women
_Caravaggio_ (1986) - Derek Jarman 
_It Was Just an Accident_  (2025)- Jafar Panahi
_Elite Squad_ (2007) - José Padhila 
_Civil War_ (2024) - Alex Garland  
_Jaws_ (1975) - Steven Spielberg
_I’m Still Here_ (2023) - Walter Salles 
_Bacurau_ (2019) - Kleber Mendonça Filho
_Neigbouring Sounds_ (2013) - Kleber Mendonça Filho
_Aquarius_ (2016) - Kleber Mendonça Filho
_Pictures of Ghosts_ (2023) - Kleber Mendonça Filho
_Cold Tropics_ (2009 - Kleber Mendonça Filho
_The Blue Trail_ (2025) - Gabriel Mascaro 
_Baby_  (2024) - Marcelo Caetano
_Manas_ (2024) - Marianna Brennand 
_Motel Destino_ (2024) - Karim Ainouz 
_Central do Brasil_  (1998) - Walter Salles 
_The Motorcycle Diaries_  (2004) -Walter Salles
_On the Road_ (2012) - Walter Salles 
_Star Wars_ (1977) - George Lucas 
_An Invisible Life_ (2019) - Karim Ainouz
_Firebrand_ (2023) - Karim Ainouz
_Rosebush Pruning_ (2026) - Karim Ainouz
_Neon Bull_ (2015) - Karim Ainouz
_City of God_ (2002) - Fernando Mereilles
_Sirat_ (2025) - Olivier Laxe 
_Amrum_ (2025) - Fatih Akin 
_Sound of Falling_ (2025) - Mascha Schilinski
_The Testament of Ann Lee_ (2025) - Mona Fastvold 

---
Host: Emin Kalkan
Aan tafel: Jesse Heijnis en Tessa de Vet
Edit: Tessa de Vet

Podcasts

In deze aflevering van onze podcast Film met Cineville duiken we dieper in de Braziliaanse filmwereld en de triomftocht van _The Secret Agent_.

Brazil is booming! Een podcast over The Secret Agent en de opleving van de Braziliaanse cinema

Luis (Sergi López) arriveert met zijn zoontje Esteban (Bruno Núñez Arjona) op een illegale rave diep in de woestijn in Zuid-Marokko. Hij is op zoek naar zijn dochter Marina, die maanden geleden verdween tijdens een van deze grenzeloze feesten. Wanhopig op zoek naar een laatste spoor van Mar, volgen ze een groep ravers nog dieper de woestijn in.

Wie Het Paradijs wil bereiken, moet over de _As-Sirāt_: een brug tussen hemel en hel, waar alleen de pure ziel de overzijde vindt en één misstap fataal is. De Spaanse regisseur Oliver Laxe geeft in _Sirat_ een eigen draai aan dit eeuwenoude islamitische verhaal en trekt de brug als een stoffige weg dwars door de Marokkaanse vlaktes. Maar wie durft het pad te beproeven? Dat is vader Luis, met zoon Esteban en hondje Pipa. Hun tocht begint midden in de woestijn op een illegale rave die op uitbarsten staat. Al vanaf de eerste beats van dj Kangding Rays _Amber Decay_ wordt het drietal de chaos in geslingerd, waarna ze zich een weg banen door de woestenij. Het is letterlijk dansen op de rand van de afgrond tijdens hun zoektocht naar hun geliefde Marina – dochter, zus, en nu een vermiste schim tussen duizenden ravers. De bas beukt alsmaar door en Luis en Esteban houden hun hart vast: is Marina hier nog ergens, of zijn ze al te laat? Zelfs wanneer de wereld om hen heen in de fik vliegt, is het de muziek die ze de weg wijst. Geloof ons: deze film kijk je niet, maar onderga je als een spirituele reis die nog lang in je lijf blijft nadreunen. Laat het geluid van Sirat de brug zijn naar je eigen hemel (of hel).

Deze film kijk je niet, maar onderga je. Laat het geluid van _Sirat_ de brug zijn naar je eigen hemel (of hel).

Een vader en zijn zoontje belanden in een maalstroom van beukende en eindeloze ravefeesten.

Was getekend: na het zien en horen van Sirat zijn alle geluiden ineens onheilspellend

Gerelateerde films

Sirat

Laatste artikelen

Regisseur Olivier Assayas over The Wizard of the Kremlin: ‘Gelukkig heb ik geleerd hoe je dingen er duurder uit kunt laten zien dan ze zijn’

Klassiek én postkoloniaal: De vreemdeling van François Ozon

Regisseur Jeanette Nordahl over Beginnings: ‘Iedereen is luid, zowel in de kunst als in de politiek. Met deze film wilde ik juist heel stil zijn’

Brazil is booming! Een podcast over The Secret Agent en de opleving van de Braziliaanse cinema