Monsieur Aznavour

‘Shahnur Aznavourian weet het nog als de dag van gisteren. Opgroeien in een krot in Parijs, als kind van Armeense vluchtelingen. Met z’n ouders en zus in één kleine slaapkamer, poëzie lezen tijdens de maaltijd, eten dat smaakt naar een verloren thuis. En muziek. Er was altijd muziek. Armeense toonladders en Franse chansons. In Shahnurs tedere, maar schorre stem komen de werelden samen. Hij weet het nog als de dag van gisteren. Zijn artiestennaam, Charles Aznavour, voor het eerst op een affiche. Zingen in nachtclubs en verlaten zaaltjes. Doorzingen wanneer de nazi’s de stad binnenvallen. Hun applaus in ontvangst nemen en de fooienpot delen met de onderduikers in huize Aznavourian. Gisteren nog, de eerste ontmoeting met Édith Piaf. Dromen over een carrière als de hare, dromen van een zaal gevuld met fans. Hij weet het nog zo goed. De neusoperatie die hem minder op zijn Armeense voorouders doet lijken. Een broek tot z’n navel en een land in wederopbouw. Honderden rode schriften met zelfgeschreven liedjes. Een plakboek vol slechte recensies, waarin het over alles gaat behalve over die liedjes. En toch: doorgaan, blijven zingen. Dat heeft hij geleerd van zijn ouders. Als Shahnur opgeeft, zal Charles niet overleven. De dood of de gladiolen. Biopic Monsieur Aznavour, geregisseerd door Mehdi Idir en Fabien Marsaud, bestrijkt bijna een eeuw, van de geboorte tot aan het overlijden van de bekendste zanger van het Franse chanson (1924-2018). Geïllustreerd door Aznavours eigen muziek en roerige carrière, zien we hoe de Franse tijdsgeest met de jaren verandert, stappen vooruit zet, terugvalt en weer voorzichtig opkrabbelt. Monsieur Aznavour is het verhaal van een nationaal icoon met een ‘migratieachtergrond’. Het verhaal van een door en door Franse Charles Aznavour, die nooit is vergeten hoe het was om Shahnur Aznavourian te zijn.’