The Hand of God

‘Soms is het gewone leven goddelijk. Als er een nieuwe Italodisco-plaat uitkomt bijvoorbeeld, of als je voor het eerst een blote vrouwenborst ziet. Als je op je Aprilia door de straten van Napels rolt, of als je de zon ziet opkomen vanuit een motorbootje. Voor de 14-jarige Fabietto zijn de dagen net een droom, vooral als zijn voetbalheld Maradona in 1984 door Napels wordt aangekocht en de hele stad samenklit om dat te vieren. Maar net zoals het lot die ene goddelijke goal mogelijk maakte, zo wonderlijk hard slaat het opeens toe voor Fabietto. Weg warme wedstrijdzomer, weg jeugd. Hoe kan je nog mooi dromen als de realiteit afgrijselijk is? Het vieren van de schoonheid van het bestaan, daarin was de in Napels geboren filmmaker Paolo Sorrentino (Le grande bellezza) altijd al goed. Maar in het semi-autobiografische, nostalgische The Hand of God is er meer ruimte voor de pijn onder de glitter. Het alledaagse en het magische staan hier naast elkaar op straat: de personages zijn larger than life en levensecht, de filmreferenties glorieus en herkenbaar, de emoties allesverwoestend en zacht. Een persoonlijke, grootse film over ondraaglijk verdriet en kleine geluksmomenten. Het mag een wonder heten.’