The Salt of the Earth

Visuele odyssee door de carrière van fotograaf Sebastiao Salgado. Regisseur Wim Wenders, zelf ook fervent gebruiker van monumentale zwart-witbeelden, heeft een bijzonder knappe, filmische manier gevonden om Salgado en zijn foto’s in één beeld te vangen, door de foto's te projecteren op een semi-transparante spiegel die het mogelijk maakt om zowel foto als fotograaf zien.

In zijn zwart-witfoto’s beeldhouwt Sebastiao Salgado met licht en ruimte en vat hij een diepe empathie op voor de mensen die hij fotografeert. The Salt of the Earth begint met zijn commentaar op zijn beroemdste beelden, van de Serra Pelada-mijn uit de serie ‘Workers’ uit de jaren 80. Vergroot op het witte doek komt de architectonische precisie van de monumentale, spookachtige foto’s nog beter tot zijn recht.

Voor zijn serie Exodus fotografeerde hij ontheemde mensen die onder hongersnood en oorlog leden, een project dat ook hemzelf psychisch getekend en bitter achterliet, door de ontelbare verschrikkingen waar hij getuige van was. Invloedrijke critici zoals Susan Sontag en Ingrid Sischy beschuldigden Salgado van het omzetten van ellende in een geësthetiseerd object voor westerse consumptie, maar het was Selgado meer te doen om de waardigheid van de gefotografeerden, die ze ook onder erbarmelijke omstandigheden wisten te behouden.