J'ai perdu mon corps

‘Waar zijn jouw vingers allemaal geweest? Nee, je hoeft ze niet te wassen, en dit is ook niet het moment om op te scheppen, maar sta even stil bij het verhaal dat je afzonderlijke zintuigen over jouw leven zouden vertellen. In animatiefilm J’ai perdu mon corps leren we pizzabezorger Naofel kennen vanuit het perspectief van zijn hand. Die is hij namelijk kwijtgeraakt. Of: die is hém kwijtgeraakt. De hand ontsnapt in het ziekenhuis uit het vriesvak en gaat door Parijs op zoek naar zijn oude lichaam. Het lijkt het plot van een groteske horrorfilm, maar scenarist Guillaume Laurant (Le fabuleux destin d’Amélie Poulin) vertelt een poëtisch verhaal over jeugdtrauma en eerste liefde. Over het zand dat Naofel als kleuter door zijn vingers liet gaan. Over het geweld dat zijn oren hoorden en over het meisje met de mooie stem over de intercom, dat zijn ogen niet te zien kregen omdat hij door een brommerongelukje haar pizza had verpest. Kijk nog eens naar je vingertoppen. Die kennen je beter dan je denkt.’