Damnation (Kárhozat)

Béla Tarr maakte een ongrijpbare, melancholische film over het naderende einde van het communisme. Een man leeft sinds zijn ontslag een teruggetrokken bestaan in een grauw industriestadje op het Hongaarse platteland. Zijn avonden brengt hij door in de Titanic Bar, starend naar de zangeres.

Bovenstaande zou de pay-off kunnen luiden voor Béla Tarrs portret van een haveloze man in kommervolle omstandigheden aan de vooravond van de val van het communisme. Zou – want Tarr is niet een regisseur die zijn werk graag samenbalt in eenvoudige oneliners. Het verhaal speelt in zijn films een ondergeschikte rol, de beelden – in zwartwit – doen het werk, soundtrack en muziek dragen zijn parabels over de mens als een bundel van existentiële wanhoop.