Onveilige seks leidt tot bizarre taferelen in deze fantasierijke bodyswap-horror vol identiteitscrises. Van regisseur Arthur Harari _(Onoda: 10,000 Nights in the Jungle)_, die eerder meeschreef aan _Anatomy of a Fall_ en _Sibyl_.

Fotograaf David Zimmerman (Niels Schneider) komt zelden zijn huis uit, tot zijn vrienden hem meenemen naar een feestje. Hij raakt gefixeerd op een mysterieuze vrouw (Léa Seydoux) en volgt haar naar huis. Bij zonsopkomst is zijn leven veranderd: hij wordt wakker in haar lichaam. 

Eerst kreeg _zij_ een groots, monsterlijk orgasme en daarna zat _hij_ plotseling ín haar. Niet met een lichaamsdeel of zo, maar met z’n hele hebben en houden, gevangen in andermans huid. In de smerige bodyswapfilm _L’inconnue_ volgen we de introverte fotograaf David (Niels Schneider), die na een onverstandig vluggertje in het lichaam van zijn onbekende sekspartner Eva (Léa Seydoux) belandt. Terwijl hij dit bizarre mysterie probeert te ontrafelen – wie is de _patient zero_ die hem via intiem contact met deze bodyswap heeft besmet? – komt hij zijn oude lichaam tegen, dat inmiddels wordt bewoond door ene Malia. Samen gaan ze op zoek naar de superspreader en dealen ondertussen allebei met hun eigen identiteitscrises. Waar Eva's lichaam voor de sombere David juist bevrijdend werkt, wil de ooit jonge en levendige Malia zich het liefst uit haar nieuwe, versleten huid wringen. Ze was vroeger zo mooi, en nu is ze... dit. Schrijver-regisseur Arthur Harari (_Anatomy of a Fall_) baseerde _L’inconnue_ op graphic novel _De zaak David Zimmerman_, die hij samen met zijn broer maakte. Terwijl de film schommelt tussen de gekte van _Possession_ en de paranoia van _It Follows_, zit Harari met z'n camera zo dicht op de huid van z’n personages dat het je benauwt. Volgende keer toch maar twee keer nadenken voordat er zomaar op (en in) een ander gedoken wordt.

Ik krijg slechte kriebels van de superspreadende seksparasiet, maar goeie kriebels van wat deze bodyswapfilm allemaal weet te flikken.

Onveilige seks leidt tot bizarre taferelen in deze fantasierijke bodyswap-horror vol identiteitscrises. 

L'inconnue

Op de daken van Tel Aviv, ver van het oorlogsgebied, voeren Israëlische militairen ’s nachts geheime gesprekken. Stap voor stap wordt zichtbaar hoe binnen het leger en de inlichtingendiensten wordt bepaald wie een doelwit is, welke technologieën en procedures daarbij worden ingezet en hoeveel burgerslachtoffers een aanval mag kosten. Tientallen tot soms honderden Palestijnse burgers kunnen daarbij als een aanvaardbare prijs voor het uitschakelen van één doelwit worden beschouwd. _Naza_ stelt daarmee de pijnlijke vraag: hoe kan het doden van onschuldige burgers binnen een militair apparaat zo genormaliseerd raken dat het niet langer als een moreel of juridisch probleem wordt gezien?

De titel verwijst naar Nezek Agavi, ‘collateral damage’, de Israëlische militaire term voor het verwachte aantal burgerslachtoffers van een luchtaanval. De term staat daarmee symbool voor de ontmenselijking die diep in het systeem is ingebakken: burgerdoden zijn geen tragisch neveneffect, maar een voorzien en aanvaard onderdeel van militaire operaties. 

_Naza_ van makers Yuval Abraham en Rachel Szor (_No Other Land_) ging in première op het Filmfestival van Venetië, waar de film de Special Jury Prize won.

Ga dit zien, vandaag nog. Wat in het duister werd berekend, trekt _Naza_ koud en onvermoeibaar voor het voetlicht.

_Naza_ heeft haast. Dringende haast. Vijf weken geleden wist vrijwel niemand dat deze documentaire bestond, begin deze maand ging-ie in première op het filmfestival van Venetië en nu al draait de film in Cineville. Tussen 2023 en 2025 werd _Naza_ in het diepste geheim opgenomen op de daken van Tel Aviv. Hoog boven de stad en laat in de avond voeren 24 Israëlische soldaten er gesprekken met regisseur Yuval Abraham over hun rol in de verwoesting van Gaza. Ze zijn te zien als zwarte schaduwen. Hun stemmen zijn vervormd, maar de kilheid klinkt er nog steeds in door. Tussendoor zoomt de camera in op woontorens met inwoners die rustig binnen hun vier muren leven, het beeld van een maatschappij die comfortabel op afstand blijft. Regisseurs Abraham en Rachel Szor leggen zo de ontspoorde werkelijkheid van het land en van het leger bloot. De soldaten vertellen over de (AI-)systemen die ze gebruiken om uit te rekenen hoeveel burgerdoden er bij een aanval zullen en mogen vallen – soms wel 500 mensenlevens voor één persoon. ‘500 Naza voor één doelwit’, zeggen ze dan. Na de première in Venetië en een 25 minuten durende ovatie wil de Israëlische overheid de paspoorten van de makers innemen en worden familieleden van Abraham en Szor thuis opgezocht door woedende mensen. Er wordt alles aan gedaan om deze film en de makers het zwijgen op te leggen. En precies daarom heeft _Naza_ haast: zie 'm nu, vandaag nog.

24 Israëlische soldaten getuigen voor de camera van _No Other Land_-makers Yuval Abraham en Rachel Szor over hun aanvallen op Gaza.

Naza

Kôji Yakusho (_Perfect Days_) speelt de brave kantoorklerk Shohei Sugiyama, wiens leven bestaat uit slapen, werken en forenzen. Hobby’s of liefhebberijen heeft hij niet, tot hij op een dag met knikkende knieën besluit om een dansschool binnen te stappen. Wat volgt is onvervalste feelgood, in een film vol moedige buitenbeentjes die je stuk voor stuk het allerbeste gunt.

Moeten jij en je Cinevillepas naar deze en nog 37 andere films? Ja, eigenlijk wel. Maar vergeet niet om ook af en toe te gaan dansen.

Kantoormedewerker Shohei Sugiyama raakt gefascineerd door een dansschool, en de mysterieuze instructrice Mai.

Shall We Dance? (re-release)

Een nieuwe verfilming van Jane Austens geliefde roman, met Daisy Edgar-Jones en Esmé Creed-Miles als zussen Elinor en Marianne Dashwood.  

Het verhaal draait om de twee oudste zussen van de familie Dashwood, en hun ervaringen met liefde, rouw en maatschappelijke verwachtingen. Op basis van Georgia Oakley's ontwapenende debuut _Blue Jean_ (2022) zijn onze verwachtingen hooggespannen.

Zowel m’n hoofd als m’n hart wil deze film honderd keer zien. En is het niet voor de romantische cottagecore en Dashwood-zussen, dan wel voor die lieve Colonel Brandon.

Een nieuwe verfilming van Jane Austens geliefde roman, met Daisy Edgar-Jones en Esmé Creed-Miles als zussen Elinor en Marianne Dashwood.

Sense and Sensibility

Cineville: een goede keuze, elke keer weer. Met de Cinevillepas ga je vanaf € 19 per maand onbeperkt naar de film.

Een sprintje trekken voor de film?

Uitgelichte films

Ontdek alle filmtheaters waar je naartoe kan met je Cinevillepas. 

Naar de film?

Een nieuwe maand, een nieuwe lijst met toptips voor op je watchlist.

Robert Pattinson jaagt op kijkcijfers, Charli xcx doet vulkanen uitbarsten en Jane Austen laat nog altijd harten sneller kloppen. Dit zijn de goeie films van oktober

De slotavond van het NFF vierde een nieuwe lichting makers die we de komende jaren op de voet blijven volgen.

Dit waren (de winnaars van) de Gouden Kalveren

Met biopic _Franz_ ontrafelt de Poolse regisseur de mythe rond Franz Kafka. Want ook de beroemd geworden auteur was ooit gewoon iemands tegenvallende zoon, liefdeloze partner en afwezige broer.

Regisseur Agnieszka Holland over Franz: ‘Een standaard biopic over Kafka zou een draak van een film worden’

In het Nederlandse _Downtown_ zien we hoe drie vrienden tijdens een etentje in coronatijd terugblikken op de aidscrisis van de jaren tachtig. Een mooie vondst, vindt essayist Jesse van Amelsvoort.

Herinneringen aan een lege dansvloer: over Downtown en hiv in de achteruitkijkspiegel

Een kijkje achter de schermen van een drukke festivalweek.

Dit vonden en zagen we op het filmfestival van Venetië

We blikken terug op het Filmfestival van Venetië, waar vorige maand weer tientallen veelbelovende Cineville-titels in première gingen. 