In de late jaren 90 verhuist de achtjarige Sasha (Eylul Guven) met haar Canadees-Hongaarse familie naar het idyllische Vancouver Island. Heldere luchten, eindeloze natuur en zorgeloze dagen aan het strand vormen het decor van haar jeugd. Ze speelt met haar broers, sluit voorzichtig vriendschappen en verkent de vrijheid van haar nieuwe thuis. Maar onder de oppervlakte is een onzichtbare dreiging voelbaar. 

 Sasha’s oudere broer Jeremy (Edik Beddoes) worstelt met zichzelf en zijn steeds moeilijkere, onvoorspelbare gedrag zet het gezin onder druk. Het werpt een schaduw over hun nieuwe leven. Sasha begrijpt niet wat hem kwelt, maar zoekt toch zijn nabijheid.

In _Blue Heron_, het speelfilmdebuut van de Canadees-Hongaarse filmmaker Sophy Romvari, vloeien herinnering en verbeelding in elkaar in een persoonlijk en gelaagd portret van familie en opgroeien. De film, deels gebaseerd op Romvari’s eigen jeugd, volgt Sasha niet alleen als kind, maar ook als volwassene die via foto’s en homevideo’s haar jeugd probeert te reconstrueren. Met deze caleidoscopische vertelstructuur doorbreekt Blue Heron de conventies van het traditionele coming-of-ageverhaal en ontstaat een intieme zoektocht naar herinnering, verlies en begrip binnen een gezin onder druk. 

Wat is er toch aan de hand met Jeremy? De achtjarige Sasha begrijpt niets van haar grote broer. Het zijn de jaren negentig wanneer hun Hongaarse gezin neerstrijkt in Canada. Voor een beter leven, zo hadden vader en moeder bedacht, maar in het nieuwe thuisland lijkt Jeremy niet te kunnen aarden. Zijn problemen worden zo groot dat er voor Sasha en haar jongere broertjes geen ruimte meer is om ook nog gezien te worden. Zelfs tijdens de mooiste momenten – het bakken van aardappelpannenkoeken, vrolijke dierentuinuitjes en lome stranddagen – sijpelt Jeremy’s ongeluk door de gezinsidylle heen. De Hongaars-Canadese regisseur Sophy Romvari baseerde _Blue Heron_ op haar eigen jeugdherinneringen, en onderzoekt hoe de worsteling van een onbereikbare broer een hele familie kan ontwortelen. Lag er misschien een onzichtbare leeftijdsgrens op de verhuizing? Was Sasha jong genoeg en Jeremy te oud? _Blue Heron_ geeft geen pasklare antwoorden, maar toont met academische precisie hoe de onderhuidse migratiepijn blijft dooretteren. Hoewel de warmte van vroeger nog voelbaar is, laat de mislukte landing op nieuwe bodem blijvende sporen na.

Een nostalgisch familieportret met een randje gif, waarin de pijn van grote broer Jeremy overal en altijd blijft doorsijpelen.

Herinneringen en verbeelding vloeien in elkaar over in dit filmdebuut over een Hongaars migrantengezin op Vancouver Island.

Blue Heron

Documentaire over de 90-jarige Agatha, die ervoor kiest om in haar eentje op de oude familieboerderij in het Canadese Manitoba te blijven. Regisseur Amalie Atkins, Agatha’s nicht, filmde haar tante zes jaar lang – op 16mm. 

Tussen al het groen vertelt Agatha met ontwapenende nuchterheid over haar leven. Over de quilts die ze maakt, haar vindingrijkheid en de keuzes die haar gevormd hebben. Over hoe sommige zaden al generaties meegaan en een tastbare verbinding vormen met de voorouders die dit land voor haar bewerkten.

Off-grid bessen plukken met de kleurrijke Agatha, die al 91 lentes meegaat.

Documentaire over de 90-jarige Agatha, die ervoor kiest om in haar eentje op de oude familieboerderij in het Canadese Manitoba te blijven.

Agatha's Almanac

De 20-jarige Kane Parsons – ja echt, geboren in 2005 – regisseert voor A24 de horrorfilm _Backrooms_ nadat hij viral ging op YouTube met video's over dezelfde _lore_. Renate Reinsve speelt een therapeut die samen met een patiënt (Chiwetel Ejiofor) in een eindeloos, angstaanjagend doolhof van gele kantoorkamers terechtkomt.

Een eindeloze kantoortuin in een vieze kleur. Zo goed als leeg en misschien wel bewoond door een reusachtig monster. Ja dit is eng.

Een eindeloos doolhof van okergeel gekleurde kantoorruimtes, angstvallig stil en leeg, met hier en daar een doodnormaal item op een hele gekke plek. Welkom in de _Backrooms_, het online horrorfenomeen dat via internetfora en een indrukwekkende hoeveelheid wiki’s nu ook Cineville heeft bereikt. De 21-jarige regisseur Kane Parsons, die als tiener het concept van liminale kantoorkamers groot maakte met foundfootage-video’s op YouTube, werd al in 2023 door filmstudio A24 gevraagd een Backrooms-bioscoopfilm te maken. En hij deed het, met behulp van een gigantische filmset van zo’n 2500 vierkante meter en steracteurs Chiwetel Ejiofor en Renate Reinsve. Dat Ejiofor een meubelverkoper speelt en Reinsve diens psychiater, doet er eigenlijk niet toe. Hoe ze in de Backrooms belanden en wat voor monsterlijk figuur er daar rondwandelt evenmin. De steeds vreemder ontworpen achterkamertjes zijn de echte sterren van deze show. Ze trekken je naar binnen en houden je vast. Je wil de hele tijd wel én niet weten wat er om de hoek van de eerstvolgende gipswand wacht. Van ons had deze rondleiding door de kantoortuinen uit de hel nog wel wat eindelozer mogen zijn.

Horrorfilm van de pas 20-jarige (!) YouTuber Kane Parsons over een man die verdwaalt in een eindeloos, angstaanjagend kantoordoolhof.

Backrooms

Drie decennia lang zijn Nino en Yasmina onlosmakelijk met elkaar verbonden. Verscheurd tussen liefde en overleven, moeten ze beslissen of ze een gezin in Libanon willen stichten of hun thuis willen verlaten te midden van de zich ontvouwende tragedies in het land.

Zij wil vluchten naar een eiland hier ver vandaan, terwijl zijn eiland al voor 'm staat. Dit liefdessprookje is verdrietig, mooi en één groot wereldwonder.

In een door oorlog verscheurd Libanon is de onverwoestbare liefde tussen Nino en Yasmine het laatste lichtpuntje.

A Sad and Beautiful World

Laatste kaartjes! Is je hart vol van films en feitjes? Doe mee met een van onze filmquizzen tussen 2 en 7 juni, door het hele land.

De Cineville Filmquiz

Uitgelichte films

Een rits filmplannen voor de zomermaanden. Van Previewdagen en filmquizzen tot Eurotrip en buitenvertoningen. Haal álles uit je pas deze zomer!

Het Cineville Zomermenu

We spotten de trends en zetten de belangrijkste ontdekkingen voor je op een rij.

Queer verhalen, Frans verzet en de morele grenzen van creativiteit: deze filmtrends zagen wij op Cannes (en zie jij later in Cineville)

Gezien door de ogen van een achtjarig zusje, toont _Blue Heron_ hoe de onbereikbaarheid van een oudere broer als een donkere wolk over het geluk van een migrantengezin hangt.

Regisseur Sophy Romvari over Blue Heron: ‘Ik gebruik tools uit zowel fictiefilm als documentaire. Ik ben genre-agnostisch’

Op het Filmfestival van Cannes spreken we Vicky Krieps over de raakvlakken met haar eigen leven, de voors en tegens van haar personage en hoe het haar lukt om als Luxemburgs-Duitse actrice een echte Parisienne te spelen.

Actrice Vicky Krieps over haar rol in Love Me Tender: 'Clémence is geen sympathiek persoon, maar dat maakt haar juist echt'

Met het absurdistische _A Useful Ghost_ neemt de Thaise regisseur Ratchapoom Boonbunchachoke je mee naar een wereld vol geesten, witgoed en queer-metaforen.

Regisseur Ratchapoom Boonbunchachoke over A Useful Ghost: 'Als queer persoon moet je nuttig zijn om geaccepteerd te worden'

Anne Hathaway als popster, een taart voor Saddam Hoessein en creepypasta verfilmd door A24: dit zijn de goeie films in mei

Met de kafkaëske helletocht _Two Prosecutors_ neemt de Oekraïens-Belarussische filmmaker Sergey Loznitsa ons mee terug naar het door corruputie en onrecht lamgelegde Rusland van 1937.

Regisseur Sergey Loznitsa over Two Prosecutors: ‘Het is mijn taak als filmmaker om patronen zichtbaar te maken, zodat we niet opnieuw in diezelfde totalitaire valstrik lopen’

'Ik zou bijna weg willen van dit ongemak, weg de zaal uit. Snel naar het familie-etentje dat ik nu mis.'

Was getekend: Father Mother Sister Brother en de broer die zijn zusje bij het vuilnis wilde zetten

Een gesprek over intimiteit, authenticiteit en de 'pornbrain'. Zijn we met z'n allen vergeten hoe een oprechte aanraking eruitziet?