Tao Okamoto en Virginie Efira wandelen door Parijs en filosoferen over een betere wereld, in deze lekkere lange film van Ryûsuke Hamaguchi (_Drive My Car_).

Marie-Lou, directrice van een verzorgingstehuis in Parijs, probeert met een innovatieve verzorgingsmethode conventies te doorbreken. Ze stuit op felle weerstand van haar team, dat het volledig centraal stellen van de wensen en waardigheid van de bewoners niet werkbaar vindt. 

Het leven van Marie-Lou neemt een onverwachte wending wanneer ze Mari ontmoet, een Japanse theaterregisseur die tegen kanker vecht. Terwijl er een hechte vriendschap tussen de twee vrouwen ontstaat, bundelen ze hun krachten in de strijd het onmogelijke mogelijk te maken.

196 minuten stilzitten klinkt lang, maar zie _All of a Sudden_ als zo'n heerlijke mental health walk, gewoon in de filmzaal. Regisseur Ryusuke Hamaguchi (_Drive My Car_) neemt ruim de tijd en voor je het weet doe jij dat ook. In een wereld waarin iedereen rent, vliegt en door moet, is z'n nieuwste film een (niet normaal) geduldige en welkome verademing. Hamaguchi baseerde het verhaal losjes op de brievenwisseling tussen twee academische penpals die elkaar schreven over filosofie, antropologie, kapitalisme en de naderende dood. Virginie Efira castte hij als Marie-Lou, een Franse zorgdirecteur die de op geduld gebaseerde Humanitude-methode in haar tehuis probeert in te voeren, en Tao Okamoto werd Mari, een terminaal zieke theatermaker uit Japan. Marie-Lou en Mari ontmoeten elkaar per toeval in Parijs en al lijken ze ogenschijnlijk anders, voelen ze als zielsverwanten vanaf moment één. En dan gaan ze aan de wandel. Tijdens hun uitgestrekte tochten praten ze over het leven – en hoe het _all of a sudden_ zomaar voorbij kan zijn. Hoe mooier hun gesprekken, hoe grootser de kleine dingen om hen heen aanvoelen en hoe meer je ook als kijker vertraagt. _All of a Sudden_ is zo’n film die je ongemerkt weer op adem helpt. Iedere gehaaste huh-huh-huh verandert in een bevrijdende diepe zucht: Haaaaaaah… maguchi.

Een film als zo'n hele lange mental health walk waarna de wereld _all of a sudden_ een stukje lichter voelt.

Tao Okamoto en Virginie Efira wandelen door Parijs en filosoferen over een betere wereld, in deze lekkere lange film van Ryûsuke Hamaguchi (_Drive My Car_).

All of a Sudden

Een nieuwe verfilming van Jane Austens geliefde roman, met Daisy Edgar-Jones en Esmé Creed-Miles als zussen Elinor en Marianne Dashwood.  

Het verhaal draait om de twee oudste zussen van de familie Dashwood, en hun ervaringen met liefde, rouw en maatschappelijke verwachtingen. Op basis van Georgia Oakley's ontwapenende debuut _Blue Jean_ (2022) zijn onze verwachtingen hooggespannen.

Zowel m’n hoofd als m’n hart wil deze film honderd keer zien. En is het niet voor de romantische cottagecore en Dashwood-zussen, dan wel voor die lieve Colonel Brandon.

Een nieuwe verfilming van Jane Austens geliefde roman, met Daisy Edgar-Jones en Esmé Creed-Miles als zussen Elinor en Marianne Dashwood.

Sense and Sensibility

Onveilige seks leidt tot bizarre taferelen in deze fantasierijke bodyswap-horror vol identiteitscrises. Van regisseur Arthur Harari _(Onoda: 10,000 Nights in the Jungle)_, die eerder meeschreef aan _Anatomy of a Fall_ en _Sibyl_.

Fotograaf David Zimmerman (Niels Schneider) komt zelden zijn huis uit, tot zijn vrienden hem meenemen naar een feestje. Hij raakt gefixeerd op een mysterieuze vrouw (Léa Seydoux) en volgt haar naar huis. Bij zonsopkomst is zijn leven veranderd: hij wordt wakker in haar lichaam. 

Eerst kreeg _zij_ een groots, monsterlijk orgasme en daarna zat _hij_ plotseling ín haar. Niet met een lichaamsdeel of zo, maar met z’n hele hebben en houden, gevangen in andermans huid. In de smerige bodyswapfilm _L’inconnue_ volgen we de introverte fotograaf David (Niels Schneider), die na een onverstandig vluggertje in het lichaam van zijn onbekende sekspartner Eva (Léa Seydoux) belandt. Terwijl hij dit bizarre mysterie probeert te ontrafelen – wie is de _patient zero_ die hem via intiem contact met deze bodyswap heeft besmet? – komt hij zijn oude lichaam tegen, dat inmiddels wordt bewoond door ene Malia. Samen gaan ze op zoek naar de superspreader en dealen ondertussen allebei met hun eigen identiteitscrises. Waar Eva's lichaam voor de sombere David juist bevrijdend werkt, wil de ooit jonge en levendige Malia zich het liefst uit haar nieuwe, versleten huid wringen. Ze was vroeger zo mooi, en nu is ze... dit. Schrijver-regisseur Arthur Harari (_Anatomy of a Fall_) baseerde _L’inconnue_ op graphic novel _De zaak David Zimmerman_, die hij samen met zijn broer maakte. Terwijl de film schommelt tussen de gekte van _Possession_ en de paranoia van _It Follows_, zit Harari met z'n camera zo dicht op de huid van z’n personages dat het je benauwt. Volgende keer toch maar twee keer nadenken voordat er zomaar op (en in) een ander gedoken wordt.

Ik krijg slechte kriebels van de superspreadende seksparasiet, maar goeie kriebels van wat deze bodyswapfilm allemaal weet te flikken.

Onveilige seks leidt tot bizarre taferelen in deze fantasierijke bodyswap-horror vol identiteitscrises. 

L'inconnue

In een Brits dorpje woont de ‘Fisherwoman’ (Olivia Colman): eeuwig single, een beetje smoezelig en altijd het mikpunt van spot. Wanneer ze op een dag genoeg heeft van haar bekrompen buren, vraagt ze de lokale mandenmaker om de perfecte man voor haar te vlechten, gemaakt van riet. En wie anders dan Alexander Skarsgård kan die rol vervullen?

Een sexy rieten man(d) in de vorm van Alexander Skarsgård met een levertijd 4 weken? Jammer dat dit een sprookje is en geen documentaire.

Hij is breedgeschouderd, beresterk en trouw als een hond; hij fixt je dak als het lekt en je bed als jullie dat net samen hebben gesloopt; hij heeft de contouren en stem van Alexander Skarsgård; hij zegt de hele tijd dingen als: ‘Dat ik de zon en de zee kan zien, is allemaal dankzij jou.’ De _Wicker Husband_ is, kortom, de perfecte echtgenoot. Dat deze droom van een man gemaakt is van riet en er dus een beetje uitziet als een monsterlijke, wandelende mand, lijkt weinig mensen iets te deren. Zelden zagen we zo veel blije hoofden op onze feed als na het verschijnen van de trailer van _Wicker_. ‘The girls are choosing the basket over the men’, aldus iemand in een van de duizenden reactievideo’s. De vrouwen in het middeleeuwse dorp waar _Wicker_ zich afspeelt, zijn allemaal jaloers op de Vissersvrouw (Olivia Colman), die de Wicker Husband liet vlechten door een rondreizende meestermandenmaker en nu als enige geen liefde- en orgasme-loze avonden meer heeft. In vergelijking met de nieuwkomer van riet blijken de lompe mannen in het dorp nog lomper dan gedacht, want zij dansen niet, ze zeggen geen lieve woorden en dragen al helemaal niets bij aan het huishouden. Superjammer dat _Wicker_ een sprookje is en geen documentaire. Wij willen ook samenwonen met een sexy, bezield object. Of was er een andere moraal in dit verhaal? We hebben het niet helemaal meegekregen, denkend aan een kapot bed en lekkend dak die nog gefixt moeten worden.

Met Alexander Skarsgård als de perfecte man(d).

Wicker

Cineville: een goede keuze, elke keer weer. Met de Cinevillepas ga je vanaf € 19 per maand onbeperkt naar de film.

Een sprintje trekken voor de film?

Uitgelichte films

Ontdek alle filmtheaters waar je naartoe kan met je Cinevillepas. 

Naar de film?

We spreken de regisseur over de kunst van het luisteren, Franse filmtradities en hoe hij een theoretisch brievenboek heeft omgezet in een van de mooiste en geduldigste films van het jaar.

Ryusuke Hamaguchi over All of a Sudden: ‘Het voelde alsof ik mijn hele leven al toewerkte naar een Franse film’

Wat maakt een verfilming nou echt Austenesque? En hoeveel Austen-verfilmingen kunnen (en willen) we nog aan?

Sense, sensibility, pride, prejudice: haal je hart op in onze podcast over (bijna) alle Jane Austen-films ooit

We spreken de schrijvers-regisseurs over romantiek in tijden van AI en het in elkaar vlechten van de perfecte man(d).

Filmmakers Alex Huston Fischer en Eleanor Wilson over Wicker: ‘We wisten wel dat Alexander als aantrekkelijke mand de mensen enthousiast zou maken'

Illustrator Mathilde Bindervoet is terug en maakte een column over Charli xcx-film _Erupcja_.

Was getekend: Erupcja, een verloving en twee vuurspuwende vriendinnen

De slotavond van het NFF vierde een nieuwe lichting makers die we de komende jaren op de voet blijven volgen.

Dit waren (de winnaars van) de Gouden Kalveren

Met biopic _Franz_ ontrafelt de Poolse regisseur de mythe rond Franz Kafka. Want ook de beroemd geworden auteur was ooit gewoon iemands tegenvallende zoon, liefdeloze partner en afwezige broer.

Regisseur Agnieszka Holland over Franz: ‘Een standaard biopic over Kafka zou een draak van een film worden’

In het Nederlandse _Downtown_ zien we hoe drie vrienden tijdens een etentje in coronatijd terugblikken op de aidscrisis van de jaren tachtig. Een mooie vondst, vindt essayist Jesse van Amelsvoort.