Feestbeest Peter (gespeeld door schrijver-regisseur Jordan Firstman) werkt als clubpromoter in New York. Zijn wilde nachtleven komt piepend tot stilstand als er ineens een kind van 10 bij hem aanklopt: het zoontje waarvan hij niet wist dat-ie bestond.

Jordan Firstman, what’s good? Nee maar serieus, hoe durf je zo’n film te maken en geef me je adres. (Voor m’n therapiekosten.) (En fanmail, misschien.)

Coke en keta, Charlie en Kirk, charmant en kwetsbaar, Club en Kid: ziedaar een glimp van de wereld van schrijver, regisseur en hoofdrolspeler Jordan Firstman. De drugs vliegen je om de oren en de grapjes zitten soms dik over het randje, maar ondertussen weet Firstman je in z’n _Big Daddy_-achtige regiedebuut wonderwel te raken. Hij castte zichzelf als Peter, een in z’n dertiger jaren hangende New Yorkse clubpromotor die meer naar binnen snuift dan-ie er aan werk uit krijgt. Tijdens een bonte nachtdienst ergens in 2016 – toen Rihanna nog muziek maakte – belandt hij in een triootje waar hij de volgende ochtend niks meer van weet. Tien jaar later staat er plotseling een Brits jochie genaamd Arlo – zijn zoon! – voor de deur. En zomaar ineens moet groot kind Peter veranderen in de serieuze papa van Arlo. Dat z’n lever, longen en verstand op halfzeven hangen, betekent niet dat z’n hart niet op de juiste plek zit. Hij kan best vader zijn, vindt Peter. Maar past de kid wel in z’n club, en past zorgen voor een ander wel in zijn zelfzuchtige, poederroze bubbel? Terwijl Firstman dit via z’n film en personage onderzoekt, zet-ie gekozen families, de queer gemeenschap en de clubscene o zo voorzichtig en o zo gemeend neer. En geleefd, niet normaal geleefd. _Club Kid_ – met een C van comfortfilm en een K van ‘Kan iemand me alsjeblieft een zakdoekje geven?’ – is er eentje die je moet zien in een volle, meelevende zaal om met z’n allen heel hard te gaan voelen. Want voelen ga je.

Het wilde nachtleven van clubpromotor Peter wordt tot een halt geroepen als er ineens een 10-jarig kind op de stoep staat: zijn zoontje.

Club Kid

Tao Okamoto en Virginie Efira wandelen door Parijs en filosoferen over een betere wereld, in deze lekkere lange film van Ryûsuke Hamaguchi (_Drive My Car_).

Marie-Lou, directrice van een verzorgingstehuis in Parijs, probeert met een innovatieve verzorgingsmethode conventies te doorbreken. Ze stuit op felle weerstand van haar team, dat het volledig centraal stellen van de wensen en waardigheid van de bewoners niet werkbaar vindt. 

Het leven van Marie-Lou neemt een onverwachte wending wanneer ze Mari ontmoet, een Japanse theaterregisseur die tegen kanker vecht. Terwijl er een hechte vriendschap tussen de twee vrouwen ontstaat, bundelen ze hun krachten in de strijd het onmogelijke mogelijk te maken.

196 minuten stilzitten klinkt lang, maar zie _All of a Sudden_ als zo'n heerlijke mental health walk, gewoon in de filmzaal. Regisseur Ryusuke Hamaguchi (_Drive My Car_) neemt ruim de tijd en voor je het weet doe jij dat ook. In een wereld waarin iedereen rent, vliegt en door moet, is z'n nieuwste film een (niet normaal) geduldige en welkome verademing. Hamaguchi baseerde het verhaal losjes op de brievenwisseling tussen twee academische penpals die elkaar schreven over filosofie, antropologie, kapitalisme en de naderende dood. Virginie Efira castte hij als Marie-Lou, een Franse zorgdirecteur die de op geduld gebaseerde Humanitude-methode in haar tehuis probeert in te voeren, en Tao Okamoto werd Mari, een terminaal zieke theatermaker uit Japan. Marie-Lou en Mari ontmoeten elkaar per toeval in Parijs en al lijken ze ogenschijnlijk anders, voelen ze als zielsverwanten vanaf moment één. En dan gaan ze aan de wandel. Tijdens hun uitgestrekte tochten praten ze over het leven – en hoe het _all of a sudden_ zomaar voorbij kan zijn. Hoe mooier hun gesprekken, hoe grootser de kleine dingen om hen heen aanvoelen en hoe meer je ook als kijker vertraagt. _All of a Sudden_ is zo’n film die je ongemerkt weer op adem helpt. Iedere gehaaste huh-huh-huh verandert in een bevrijdende diepe zucht: Haaaaaaah… maguchi.

Een film als zo'n hele lange mental health walk waarna de wereld _all of a sudden_ een stukje lichter voelt.

Tao Okamoto en Virginie Efira wandelen door Parijs en filosoferen over een betere wereld, in deze lekkere lange film van Ryûsuke Hamaguchi (_Drive My Car_).

All of a Sudden

Marxist en maximalist Boots Riley (_Sorry to Bother You_) is terug en zet samen met Keke Palmer, Naomi Ackie en Taylour Paige het laatkapitalisme op z'n kop.

'I call it F-F-F: Fashion-Forward Philanthropy.' Stelen van de elite en voor normale prijzen doorverkopen aan de buurt: dat is de filosofie van de Velvet Gang – een groep activistische winkeldieven die het aan de stok krijgt met een woedende, gerenommeerde modeontwerpster (Demi Moore).

We vinden het moeilijk om iets te schrijven over _I Love Boosters_. Het plot is onmogelijk om na te vertellen, de vormgeving is te buitengewoon, de ideeën te groot; gewone letters doen deze film geen recht aan. De L in _Love_ zou bijvoorbeeld harig moeten zijn, de O van neon, de V van turquoise karton en de E zou licht moeten geven. Maar goed: we LOVE deze film. Geboren uit het brein van rapper, muzikant, maximalist, marxist, schrijver en regisseur Boots Riley (_Sorry to Bother You_) begint het verhaal met het kledinghandeltje van ontwerper Corvette (Keke Palmer). Samen met haar vriendinnen (Taylour Paige, Naomi Ackie) rooft ze zo veel mogelijk winkels leeg van het razend populaire modemerk Metro Designers; de buitgemaakte kleding verkoopt ze voor een eerlijke prijs door aan mensen in de buurt. Maar de grote baas van Metro Designers krijgt Corvette in de smiezen, waarna er – met dank aan inventieve activisten uit China – een soort internationale klassenstrijd ontstaat. Ondertussen wordt Corvette achtervolgd door een reusachtige papieren bal bestaande uit onbetaalde rekeningen en is er de gevaarlijk sexy Pinky Ring Guy (LaKeith Stanfield), die haar harder afleidt dan haar lief is. En dit is nog maar een fractie van wat Boots Riley allemaal bedacht heeft. _I Love Boosters_ is van begin tot eind extreem creatief, charmant en inspirerend. De kans dat je thuis je mooiste outfit, kunstwerk of protestbord aller tijden gaat proberen te maken is best wel groot.

Overdonderd door alle creativiteit in deze film, kom ik helaas niet veel verder dan: I love _I Love Boosters_.

Marxist en maximalist Boots Riley (_Sorry to Bother You_) is terug en zet samen met Keke Palmer, Naomi Ackie en Taylour Paige het laatkapitalisme op z'n kop.

I Love Boosters

Een profetisch epos over een 17e-eeuwse priester, die ervan wordt beschuldigd nonnen te hebben betoverd.

Ken Russells barokke verfilming, met Oliver Reed en Vanessa Redgrave in de hoofdrollen, is gebaseerd op Aldous Huxleys op ware feiten gebaseerde roman _The Devils of Loudun_. Hierin beschuldigt de neurotische zuster Jeanne (Redgrave) priester Urbain Grandier (Reed), berucht _womanizer_, van een pact met de duivel. De man zou haar hebben behekst. Kardinaal Richelieu neemt stappen en stuurt de inquisitie erop af.

_The Devils_ was bij uitbreng behoorlijk controversieel vanwege het vele bloot en geweld en door het gevoelige religieuze thema. 

Decennia lang verketterd, maar nog even duivels diep. En zoveel gewaagder, geestiger en flamboyanter dan ik had gedacht.

Een profetisch epos over een 17e-eeuwse priester, die ervan wordt beschuldigd nonnen te hebben betoverd.

The Devils (re-release)

Cineville: een goede keuze, elke keer weer. Met de Cinevillepas ga je vanaf € 20 per maand onbeperkt naar de film.

Een sprintje trekken voor de film?

Uitgelichte films

Ontdek alle filmtheaters waar je naartoe kan met je Cinevillepas. 

Naar de film?

De regisseur over het verhaal achter zijn film, hoe paranoia tot geweld leidt en waarom de titel geen belofte maar een waarschuwing is.

Emin Alper over Salvation: ‘Deze film is mijn manier om te onderzoeken hoe het kwaad werkt’

Goeie films in november: een nieuw alter ego van Pedro Almodóvar, smeltende gletsjers en de duurste Koreaanse film ooit gemaakt

Het voelt alsof het talent van de dertigjarige Lance Oppenheim uit de lucht komt vallen, maar stiekem werkt hij al sinds zijn middelbare schooltijd met grote namen: van The New York Times tot Darren Aronofsky.

Wie is Primetime-regisseur Lance Oppenheim, en waarom is hij opeens overal?

We spreken de regisseur over de kunst van het luisteren, Franse filmtradities en hoe hij een theoretisch brievenboek heeft omgezet in een van de mooiste en geduldigste films van het jaar.

Ryusuke Hamaguchi over All of a Sudden: ‘Het voelde alsof ik mijn hele leven al toewerkte naar een Franse film’

Wat maakt een verfilming nou echt Austenesque? En hoeveel Austen-verfilmingen kunnen (en willen) we nog aan?

Sense, sensibility, pride, prejudice: haal je hart op in onze podcast over (bijna) alle Jane Austen-films ooit

We spreken de schrijvers-regisseurs over romantiek in tijden van AI en het in elkaar vlechten van de perfecte man(d).

Filmmakers Alex Huston Fischer en Eleanor Wilson over Wicker: ‘We wisten wel dat Alexander als aantrekkelijke mand de mensen enthousiast zou maken'

Illustrator Mathilde Bindervoet is terug en maakte een column over Charli xcx-film _Erupcja_.