Invasion of the Body Snatchers (1956)

In Don Siegels profetische The Invasion of the Body Snatchers (1956) komen de aliens niet uit verre oorden, maar zijn het de familieleden, geliefden en meest hechte vrienden die de bewoners van klein Amerikaans stadje bedreigen. Zij worden in hun slaap één voor één overmand door gigantische peulen die hen in gevoelloze klonen van zichzelf veranderen.

De invloedrijke film staat nog steeds open voor meerdere interpretaties: als een aanklacht tegen de communistenjacht van McCarthy; of juist als een aanval op het communisme en de gladgestreken, risicoloze samenleving waarin mensen emotieloze wezens worden doordat ze zich conformeren, en afwijkende ideeën en nieuwe vrijheden onderdrukken. De film speelt ook in op de angst dat een geliefde zich plotseling om onverklaarbare redenen koud en gevoelloos gaat gedragen. De dreiging en het psychologisch geweld komen van binnenuit het gezin – een gedurfde visie in de jaren 50 waarin vooral saamhorigheid in familie-sitcoms werd gepropageerd.

Dr. Bennell is de vervreemde eenling die nog niet in een kloon getransformeerd is en een roepende in de woestijn is. Hij kiest voor een leven met liefde, waanzin, zelfs pijn, want hij is ervan overtuigd dat als je die ervaringen uitbant je ophoudt een volledig mens te zijn. Hij verwerpt de rationele houding van een gekloonde psychiater die zegt: “Er is geen behoefte aan liefde of emotie. Liefde, ambitie, verlangen, geloof – zonder dat is het leven zo veel simpeler.”