Hana-Bi

Een keiharde gangsterfilm die bij vlagen gortdroog komisch is, een Spaggetthi Western-achtig relaas van een outlaw met een missie, een filosofische zoektocht naar wat het is om mens en menselijk te zijn.

Takeshi Kitano is de belichaming van de hedendaagse Japanse cinema: een alleskunner, die zijn carrière begon als stand-up comedian en inmiddels al twintig jaar scenario's schrijft, regisseert en acteert. In zijn latere werk verkent hij in toenemende mate de diepten van zijn eigen identiteit en laat hij de kijker verdwalen in abstracte weerspiegelingen op het medium film. Zoals het een briljant regisseur betaamt volstaat het maken van films die gewoon films zijn niet meer. Rechttoe rechtaan zijn ze echter nooit geweest. De monotone grauwheid wordt in films als Violent Cop of Sonatine onderbroken door spaarzame fragmenten van surrealistische beeldpoëzie, maar ook door uitspattingen van buitensporig geweld. Kitano vervlecht zo twee uitersten van de menselijke natuur: de meedogenloosheid en de niet te onderdrukken drang naar het ervaren van pure schoonheid.

Ook Hana-Bi is een gestileerde bespiegeling op het leven van iemand die bijna niets meer heeft om voor te leven. Gestileerd door de esthetiek van de cinematografie, de voortdurende onderkoelde emoties en hypnotiserende montage, die allen aanzetten tot een contemplatie, waar je telkens uit wordt gerukt wanneer de voormalige agent Nishi iemand uit de weg ruimt die tussen hem en zijn doel staat. De shoot-outs worden veelal in flashbacks getoond, alsof ze zich aan de kijker en Nishi opdringen, zijn ijzeren zelfbeheersing met kracht doorbreken. Het geweld staat in dienst van de zoektocht naar de gangsters die zijn partner neer hebben geschoten maar het is ook genoegdoening, een uitdrukking van de machteloosheid van een man die op het punt staat zijn vrouw te verliezen aan leukemie.

Hana-Bi kreeg verschillende prijzen op filmfestivals, waaronder een Gouden Leeuw in Venetië.