City of Wind

‘Sjamaan Ze is zo oud als de geesten die hij oproept. De bewoners van zijn buitenwijk in Ulaanbaatar noemen hem Grootvader Spirit. Zijn stem is hees van de sigaretten die hij achter zijn masker rookt en zijn rug is krom getrokken onder het gewicht van alle wijze raad die hij met zich meedraagt. De aanwezigen, een moeder en dochter, kijken hem hoopvol aan: hoe zijn de voorouders gestemd? Spreken ze hun zegen uit over het ziekenhuisbezoek? Hebben ze de offers in goede orde ontvangen? Na afloop van het ritueel bergt Ze zijn gewaad, masker en veren weer netjes op. Hij moet huiswerk maken, want morgen moet hij weer naar school. Zijn klasgenoten spijbelen om stiekem te roken, maar Ze is een brave leerling die met een rechte rug in de les zit. Hij is zeventien, weet nog niet wat hij na zijn afstuderen gaat doen en kan het meisje dat hij gisteren tijdens het ritueel heeft ontmoet maar niet vergeten. Nooit eerder voelde zijn lichaam zo van hém. Als hij aan haar denkt, voelt hij het tintelen en raast er een storm die ervoor zorgt dat de geesten zich verschuilen. Wat blijft er dan over? Wie is Ze zélf? City of Wind is het gebalanceerde debuut van de Mongoolse regisseur Lkhagvadulam Purev-Ochir. Ze toont hoe in Ulaanbaatar, net als in Ze, de oude en nieuwe wereld samenkomen: een seance in een wolkenkrabber, een sjamaan met peroxide-blond haar. Twee levens, één lichaam.’