
Below the Clouds
- Regie
- Gianfranco Rosi
- Duur
- 114 min.
- Jaar
- 2025
- Taal
- Italiaans
‘Dreigend, subtiel, bloedmooi: een zwart-wit docu over het leven in de baai van Napels, waar de vulkanische ritmes van de Vesuvius en de Campi Flegrei al eeuwenlang de dienst uit maken.’
Filmmaker Gianfranco Rosi doorkruist in Below the Clouds de krochten van Napels en omgeving. Een groot deel van de film speelt zich ondergronds af, waar archeologen een Romeinse villa blootleggen, brandweerlieden een stelsel van clandestiene tunnels onderzoeken en museumcuratoren een kelder vol opgeslagen kunstschatten beheren.
Bekroond met de Juryprijs op het 82ste Filmfestival van Venetië, brengt documentairemaker Gianfranco Rosi (Sacro GRA, Fuocoammare) ons dichtbij het leven aan de voet van de Vesuvius. Waar La chimera van Alice Rohrwacher ons in 2023 een poëtische droomversie van het ondergrondse Italië gaf, brengt Rosi ons met zijn stijlvolle zwart-wit docu dicht bij de dagelijkse realiteit van archeologen, grafrovers en bewoners in de golf van Napels. Het gebied zucht onder het onder as bedolven verleden, waar de tombaroli maar al te graag illegale tunnels in graven. Maar ook Rosi groef gedurende drie jaar zijn eigen poëtische tunnels, dwars door alle tijdslagen heen, en maakte een melancholisch portret van een bestaan gebouwd op de dreiging van magma en eruptie.
‘Stel je voor: je woont op een tikkende en woesthete tijdbom, en je hebt geen idee wanneer-ie zal ontploffen. Welkom in de baai van Napels, een stad die al eeuwen danst op de vulkanische ritmes van de Vesuvius en het nabijgelegen natuurgebied Campi Flegrei. Hier ontvangt de brandweer op het ene moment een belletje over een dreigende vulkaanuitbarsting, en het volgende moment hangt er een buurtbewoner aan de lijn die simpelweg de tijd wil weten. In zijn documentaire Below the Clouds legt Gianfranco Rosi (Sacro GRA, Fuocoammare) de absurde tegenstellingen van het Napolitaanse leven vast in poëtisch en perfect clair-obscur. Met de Vesuvius op de achtergrond toont hij de havenstad als de eclectische smeltkroes die ze is. Zo zijn er Japanse archeologen die zich in een historische villa een weg naar het verleden beitelen, probeert een lokale rechercheur de illegale tunnels van grafrovers op te sporen en zijn er twee Syrische zeelieden die vanaf hun fitnessapparaten door een patrijspoort een blik naar buiten werpen. Ondersteund door een subtiele soundtrack van Daniel Blumberg (The Brutalist) ontvouwt Below the Clouds zich als schilderachtig portret van een stad die zucht onder zowel het gewicht van het verleden als de dreiging van de toekomst. Elke dag houden de inwoners een schuin oog op de wolken boven de Vesuvius. Dreigend, maar wat zijn ze mooi.’


