Amazing Grace

‘Aan het begin van Aretha Franklins gospelset in documentaire Amazing Grace zegt de dominee tegen het publiek: ‘Als je de spirit straks niet voelt, voel dan maar the next best thing.’ Maar wie de spirit bij dit optreden niet ervaart, heeft wat op te biechten. Vanaf de eerste minuten ben je verloren, zó indrukwekkend is het: een 30-koppig gospelkoor, een band, een orgel en The Queen of Soul op de toppen van haar kunnen. De diva-kroon ging af, de entourage bleef thuis. Dit was een thuiswedstrijd. Dat de beelden van de live opnamen van Franklins gospelalbum nu eindelijk te zien zijn is op zich al een wonder: vijftig jaar lagen ze te verstoffen, maar aan kracht hebben ze niets ingeboet. We zien geen pratende hoofden van grijze muziekjournalisten, geen voice-overs van haar familie. De muziek en de close-ups doen het werk. Glimmende ogen en wiegende heupen in het publiek, een vaderlijke hand die wat zweet wegveegt, koorleden die het niet kunnen laten om op te springen en mee te brullen. Noem het God, noem het energie, noem het Aretha Franklin: er gebeurde dat weekend in 1972 - en nu in je filmtheater - iets groots. Dit is geen concertregistratie, dit is een ervaring. Halleluja!’