Sound of Falling
- Regie
- Mascha Schilinski
- Met
- Luise Heyer, Lena Urzendowsky, Filip Schnack
- Duur
- 155 min.
- Jaar
- 2025
- Taal
- Duits
‘Een duistere tovervoorstelling over honderd jaar vrouwengeschiedenis in één huis. Het lijkt soms te spoken in de gangen, en jij bent het spook.’
Koortsachtige en eigenzinnige raamvertelling over vier generaties bewoners op een grote Duitse boerderij. Toen en nu: de vrouwen en meisjes trekken steeds aan het kortste eind.
Een afgelegen boerderij in de Duitse Altmark. Vier meisjes uit verschillende tijden – Alma (jaren 1910), Erika (jaren 1940), Angelika (jaren 80) en Lenka (jaren 2020) – brengen hun jeugd door tussen dezelfde, getekende muren. Terwijl ze door hun eigen heden dwalen, weerklinken de echo’s van het verleden in de gangen: onuitgesproken angsten, verdrongen trauma's, verborgen geheimen.
Alma ontdekt dat ze naar haar overleden zus is vernoemd en vreest dat ze hetzelfde lot zal ondergaan. Erika raakt verstrikt in een gevaarlijke fascinatie voor haar gehandicapte oom. Angelika, gevangen in een instabiele familie, balanceert tussen doodsverlangen en levenslust. En Lenka, die opgroeit in schijnbare geborgenheid, worstelt met haar plek binnen haar familie en haar nieuwe omgeving.
‘Er staat een spookhuis in Cineville. Een Duits spookhuis gevuld met honderd jaar aan vrouwenlevens. Vier generaties dwalen door de vervloekte gangen en jij dwaalt met ze mee. Ergens in een kamer ligt een zwijgzame (jonge)man met een geamputeerd been, en op de binnenplaats tasten handen waar vrouwen ze niet willen hebben. Het ene moment is het 1910 en ren je met de kleine blonde Alma door de keuken, het volgende is het 2020 en sta je met tiener Lenka bij de hooischuur. Eén keer knipperen met je ogen en hé: daar zijn de jaren 80. Regisseur Mascha Schilinski en co-scenarist Louise Peter lieten zich voor Sound of Falling inspireren door de boerderij waar ze verbleven om aan nieuwe projecten te werken. Wie of wat zou hier ooit allemaal gehuisd hebben?, vroegen ze zich af. Hun antwoord op die vraag is een lappendeken van personages en verhalen, waarin er voor de vrouwen – jong en oud, arm en rijk – geen ontsnappen lijkt aan de pijn van hun voorgangers. ‘De geschiedenis vervaagt niet, ze echoot’, staat er op het affiche van deze duistere tovervoorstelling. Beter hadden wij het niet kunnen zeggen.’
