Metaal & melancholie

Heddy Honigmann keert na twintig jaar terug naar haar geboortestad Lima. Via ritten in krakkemikkige taxi’s die bestuurd worden door artsen, leraren, militairen en ambtenaren maakt ze een liefdevol portret van haar voormalige stadgenoten die met passie en levenslust proberen te overleven.

De grande dame van de Nederlandse documentaire, Heddy Honigmann, laat in al haar werk zien hoe groot de veerkracht van mensen is. Hoe meer het leven in het gedrang komt, hoe hartstochtelijker eraan wordt vastgeklampt. Haar werk is daarbij doordrenkt van een diepe melancholie, maar dan wel vervuld van optimisme en levenslust – melancholie als levenselixer.

Honigmann typeert haar personages als 'overlevers'. Zij zei hierover: 'Wat is het dat mensen de kracht, de ideeën, de moed geeft om tegen alle dagelijkse tegenslag en obstakels in, iedere dag weer wakker te worden en het leven tegemoet te treden?'