Diciannove

‘Hoe was jij op je negentiende? Voor Leonardo, de hoofdpersoon van Diciannove (Italiaans voor negentien), is dat levensjaar één groot vraagteken. Wil hij bedrijfskunde studeren in Londen of Italiaanse literatuur in Siena? Wil hij stiekem flirten met jongens of jägerbombs drinken en achter de meiden aan? En wil hij die mysterieuze, literaire prins zijn, of toch die chaoot die – letterlijk en figuurlijk – over alles en nog wat heen pist? Terwijl-ie zelf iedere avond in slaap valt met een aangekoekte kookplaat op z’n nachtkastje (!), heeft hij er ondertussen geen enkel probleem mee om anderen de les te lezen. En een groeispurt? Die zit er niet in. Leonardo trekt geen enkele wijze les uit die vreselijke katers na bonte avonden, leert niks van die dikke onvoldoendes voor zijn examens, en negeert de mensen die hem een spiegel proberen voor te houden. Regisseur Giovanni Tortorici brengt zo een herkenbare en rommelige ode aan de puberchaos. Zelfs de vorm laat-ie van alle kanten wankelen met schokkerige beelden, nerveuze zooms en geanimeerde intermezzo’s. Daarom voelt Diciannove precies zoals het leven op die leeftijd: messy, vol vraagtekens en achteraf gezien best gezellig. Op naar de venti.’