Cineville - 13 Filmtheaters - 1 Filmstad - Amsterdam

De vluchtelingenfilm

Arie Bart Juttmann — Fri, 03 Feb 2012 14:48:59 +0000

One liner:

Verslag van de Cineville Talkshow met Le Havre, over minderjarige asielzoekers zoals Idrissa, hoofdpersoon in de film.

De Cineville Talkshow van februari had de voorpremière van Aki Kaurismäki's Le Havre. Te gast was Martine Goeman, die werkt voor Defence for Children en veel in contact komt met vluchtelingen zoals Idrissa, hoofdpersoon in de film.

Je zou het bijna een subgenre kunnen noemen: de vluchtelingenfilm. En daar zou je gemakkelijk een filmfestival mee kunnen vullen, stelt presentator Dirk van der Straaten aan het begin van de Cineville Talkshow op 1 februari 2012. Dagelijks proberen talloze mensen uit de Derde Wereld in auto's, vliegtuigen, containers en notendopjes van bootjes Europa te bereiken in de hoop op een beter bestaan. Dat levert geweldige stof op voor drama: gevaren, onzekerheid, tragische afloop maar ook onverzettelijke moed en wilskracht. En eenmaal hier aangekomen is er de botsing met de bureaucratie van het vrije westen.

Over dit onderwerp hebben we door de jaren heen bijvoorbeeld Tussenland, In This World en Welcome gezien, allemaal superieure films, maar stuk voor stuk gemaakt in de overbekende sociaal-realistische stijl. Een groot verschil met Le Havre, die nieuwste film van de excentrieke Fin Aki Kaurismäki, die altijd weer een ongrijpbare combinatie van gestileerd absurdisme en aardsheid in zijn films weet te leggen.

'Laten we deze kinderen niet behandelen alsof ze zielig zijn'

Kaurismäki, die op het IFFR was om zijn film te promoten en berucht is om zijn zonderlinge opstellingen tijdens interviews, zou eigenlijk aanwezig zijn bij de Cineville Talkshow, maar het viel uiteindelijk niet met zijn schema te combineren. Wel was Martine Goeman er, juriste bij Defense For Children en naar eigen zeggen heel gemakkelijk te interviewen. Defense For Children zet zich in voor kinderrechten in alle soorten en maten in Nederland en daarbuiten. Goeman is gespecialiseerd in migratie. Ze komt op voor de rechten van kinderen uit migrantengezinnen, kinderen die hier zijn geworteld en voor een vaak vergeten groep: kinderen die geen ouders hebben om voor hen op te komen. Deze laatste groep vertegenwoordigd een derde van de minderjarige asielzoekers in Nederland.

Goemans werk varieert van juridische bijstand, het doen van onderzoek, het regelen van onderdak en opvang en het onder de aandacht brengen van de problematiek bij politiek en publiek. Want ook in Nederland worden kinderrechten regelmatig geschonden. Als om vijf uur 's ochtends de politie een inval doet, waarbij papa wordt weggehaald, kan dit levenslange trauma's opleveren. Soms worden uitgewezen kinderen letterlijk de straat opgestuurd met een vuilniszak voor hun kleren, met de verwachting dat ze zelf de weg naar hun land van herkomst gaan terugvinden.

Kinderpardon

'Heel belangrijk,' zegt Goeman, 'is dat we deze kinderen niet behandelen alsof ze zielig zijn.' Zo zien ze zichzelf ook niet en zo willen ze ook niet worden behandeld. Wel moet er voor worden gezorgd dat hun rechten worden gerespecteerd. Als kinderen hier zijn met hun ouders, zijn ze vaak slechts een kanttekening in een vuistdik dossier. Als ze alleenstaand zijn, worden ze vermalen in de molen van bureaucratie. Kinderen hebben hun eigen rechten en die moeten worden nageleefd.'

Goeman houdt zich ook bezig met een lange termijn oplossing voor minderjarige asielzoekers. Ze ziet wel wat in het kinderpardon waar GroenLinks Kamerlid Tofik Dibi voor pleit in een veelbesproken internetfilmpje, maar uiteindelijk is dat maar een tijdelijke oplossing. Zo zou iedere tien jaar een vergelijkbaar pardon nodig zijn. Zij ziet dan ook meer in het wetsvoorstel van Hans Spekman (PvdA) en Joel Voordewind (CU) die het mogelijk maakt om kinderen die hier geworteld zijn een verblijfsvergunning te geven.

Hiervoor is een Kamermeerderheid nodig, en de vraag is of die er gaat komen tijdens deze kabinetsperiode. Tot die tijd is het belangrijk dat de problematiek zichtbaar blijft en kinderen worden gezien als individuen en niet als dossiernummer. Daarom moeten er films worden gemaakt over deze onderwerpen. Van overkill in het subgenre is nog lang geen sprake.

Gerelateerde films:

Le Havre

Schooooool's out for summer!

Eline Cordie — Fri, 03 Feb 2012 10:03:44 +0000

One liner:

Met Dazed and Confused schetst Richard Linklater een vrolijk portret van zijn eigen jeugd in de jaren 70.

Het is mei 1976 en de laatste dag van school. Nieuwe high school studenten ondergaan een vernederende ontgroening van de seniors, en verder is het een dag zoals altijd. Ze kletsen wat, blowen wat, zuipen wat, vechten wat. En ondertussen mijmeren ze wat: over seks, en over het leven dat op ze wacht na de middelbare school. Maar eerst is er een feest.

Met Dazed and Confused schetst Richard Linklater een vrolijk portret van zijn eigen jeugd in de jaren 70. Zelf heeft hij gezegd dat hij er nogal van schrok hoe romantisch het uiteindelijke resultaat was, terwijl hij nu juist een waarachtig portret probeerde te maken van die tijd, die zeker niet zonder horten en stoten was. 'When I was making it, I was horrified, because I was reliving my past point by point. I'd be on the set and I'd look around, and I would be back in 1976, a freshman in high school again. And those weren't necessarily good memories. I was revisiting sorrows and horrors. I was making it from a distance, so it perhaps came out more positive than negative, but it's not all fun and games.'

Hoe vrolijk ook, in Dazed and Confused hangt de nostalgie wel degelijk aan een zijden draadje. Randall 'Pink' Floyd zegt op een gegeven moment: 'If I ever start referring to these as the best years of my life, remind me to kill myself.' Terwijl even later iemand anders zegt: 'The 50s were boring, the 60s rocked, the 70s obviously suck… Maybe the 80s will be radical.' Waarna het publiek niets anders kan doen dan zuchten. Wie heeft er niet weleens gezegd te vroeg/te laat geboren te zijn? Om uiteindelijk tot de conclusie te komen dat het niks uit zou maken. Same shit, different era.

Er is bier, er is seks, en over twee weken een Aerosmith concert

En hoe blij je ook wordt van het personage Wooderson (fantastisch gespeeld door Matthew McConaughey); ergens is het ook een beetje treurig dat een twintiger nog zo onbeschaamd is blijven hangen in zijn high school jaren. Want wie enkel met weemoed terugdenkt aan zijn middelbare schooltijd lijdt aan selectief geheugenverlies. Zo leuk was het allemaal niet: de dubbeluren Duits, de acne op je voorhoofd, de hopeloze verliefdheden, de onzekerheden over zo ongeveer alles… Er was examenstress en op elke verjaardag moest je weer aan die ene irritante oom uitleggen wat je plannen waren voor de toekomst. Waarna er weer een monoloog volgde die steevast begon met: 'In mijn tijd…' Volwassenen waren er eigenlijk alleen om aan je kop te zeuren over wat je wel en niet mocht. Nee, zorgeloos was die tijd allerminst. Maar dat vergat je eigenlijk allemaal zodra de laatste bel klonk en die drie maanden van zalig nietsdoen lonkten.

Dazed en Confused heeft geen plot of conclusie. Het draait allemaal om die ene dag. De personages zitten tot aan hun nek in de dagelijkse beslommeringen, maar uiteindelijk is er geen vuiltje meer aan de lucht. Want er is een fust bier, er hangt seks in de lucht, en er is wiet. En over drie weken een Aerosmith concert. Ah, the joys of youth…

Gerelateerde films:

Café Cineville: Dazed and Confused

Laatste kans: La piel que habito

Luuk van Huet — Thu, 02 Feb 2012 10:57:48 +0000

One liner:

La piel que habito van Pedro Almodóvar draait nog maar twee keer. Waarom je alsnog naar de bioscoop moet rennen.

La piel que habito, ook wel bekend als The Skin I Live In van Pedro Almodóvar, draait nog maar twee keer. Vijf redenen om alsnog naar de bioscoop te rennen.

1. De horror. Almodóvar brengt horror terug in de arthouse cinema. Vooruit, het is een ontwikkeling die al een decennium gaande is en liefhebbers van Lynch, Cronenberg, Refn en consorten zijn gerechtvaardigd om te zuchten, maar laten we eerlijk zijn: de afgelopen tien jaar begon Almodóvar een beetje braaf te worden. La piel que habito is een film waarvoor Almodóvar inspiratie putte uit zijn edgy vroege werk.

2. Almodóvar en Banderas. BFF's forever. Natuurlijk is Penélope Cruz een fantastische actrice, een beeldschoon vrouwspersoon en een bijzonder warm mens, maar Banderas is Almodóvars eerste mannelijke muze. De hereniging van de twee is dan ook een bijzonder plezierige gebeurtenis. Banderas brak door dankzij zijn gewaagde rollen in bijvoorbeeld La ley del deseo en Almodóvar weet altijd de acteertalenten van de goede man te cultiveren.

3. De freak. Antonio Banderas is hilarisch als de stem van Puss in Boots, schopt overtuigend kont in actiefilms en is een supertoffe pa in de Spy Kids-franchise, maar wanneer hebben we hem voor het laatst echt goed zien acteren? In La piel que habito krijgt Banderas eindelijk weer de kans ons omver te blazen met zijn acteerwerk. Hij mag ook nog eens de gigantische überfreak uithangen.

4. De twists. Voor La piel que habito nam Almodóvar als inspiratiebron Franju's Les yeux sans visage, hij lardeerde het met een fikse dosis Hitchcock, voegde een scheut Cronenberg toe en overgoot het met zijn eigen genderbending sausje om een ongehoorde achtbaan te creëren gevuld met meer plottwists dan een zak Wokkels.

5. Het goedmakertje. Tien jaar geleden had ik een date met een schattige dame en besloot ik mijn arthouse cred te tonen door haar mee te nemen naar Hable con ella. Alles leek naar wens te verlopen totdat de film-in-de-film The Shrinking Lover in beeld komt. Daarin besluit een man die aan het krimpen is om zijn onvermijdelijke einde te aanvaarden… in de baarmoeder van zijn geliefde. De extreme close-up waarin het kleine mannetje zich tussen de labia door worstelt, sloeg enige kans op romantiek de hersens in. Ga dus met gezwinde spoed met je teerbeminde of iemand die je teder zou willen beminnen naar La piel que habito en herstel deze karmische balans.

Gerelateerde films:

La piel que habito

Schokkend Nieuws in Café Cineville

Loes Evers — Wed, 01 Feb 2012 12:33:00 +0000

One liner:

Wekelijkse filmavond Café Cineville krijgt eens per maand versterking van filmmagazine Schokkend Nieuws.

De wekelijkse filmavond Café Cineville krijgt versterking. Vanaf 10 februari programmeert Schokkend Nieuws iedere tweede vrijdagnacht van de maand een editie van ons cultfilmcafé in De Uitkijk.

Voor de eerste editie van Schokkend Nieuws bij Café Cineville is een exclusieve voorpremière georganiseerd van The Woman in Black. In deze horror-thriller van James Watkins speelt Daniel Radcliffe (Harry Potter) een jonge advocaat die in een afgelegen dorp in aanraking komt met de geest van een wraakzuchtige vrouw. De nieuwe film van het roemruchte productiebedrijf Britse Hammer beleeft hiermee twee weken voor de officiële release een voorvertoning op 35 mm. Bekijk ook het Facebook-event.

Schokkend Nieuws

Filmmagazine Schokkend Nieuws vertoont voortaan iedere tweede vrijdagavond van de maand een bijzondere, unieke of obscure genrefilm in de oudste bioscoop van Nederland. Het liefst voorafgegaan door een inleiding of speciale gast. De avond is een gezamenlijk initiatief van Cineville, Schokkend Nieuws en De Uitkijk.

Op vrijdag 9 maart draait de zombieklassieker The Return of the Living Dead (Dan O'Bannon, 1985). Schokkend Nieuws-redacteur Ronald Simons leidt de film in. Later in het jaar kunnen we van Schokkend Nieuws ook films in andere fantastische genres verwachten, zoals sciencefiction, fantasy en cult.

Café Cineville

Elke vrijdagavond vertoont Café Cineville in De Uitkijk cultfilms en klassiekers in een nonchalante kroegsfeer. Tijdens de film blijft de bar open en soms staat er een bierkoelkast op het podium. Entree bedraagt 9 euro. Abonnees van Schokkend Nieuws betalen iedere tweede vrijdag van de maand slechts 7 euro. Cinevillepashouders hebben uiteraard gratis toegang.

Gerelateerde films:

Café Cineville: The Woman in Black

Julianne Moore is Sarah Palin

Jesse Heijnis — Wed, 01 Feb 2012 12:00:29 +0000

One liner:

Julianne Moore en Sarah Palin: zoek de verschillen in de nieuwe trailer van Game Change.

Julianne Moore en Sarah Palin: zoek de verschillen in de nieuwe trailer van tv-film Game Change.

Julianne Moore is volgende maand te zien in Game Change, een tv-film over de intrede van Sarah Palin in de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2008. Tot ieders verrassing werd Palin gepresenteerd als vogelvrije running mate van John McCain, de ietwat stijve Republikein die het moest opnemen tegen Barack Obama. Naast Moore zijn ook Ed Harris en Woody Harrelson te zien.

Game Change wordt zaterdag 10 maart uitgezonden op de Amerikaanse zender HBO. Of en wanneer de film Nederland zal bereiken is nog onbekend.

Oscarnominaties korte animatie

Jesse Heijnis — Tue, 31 Jan 2012 16:09:50 +0000

One liner:

Bekijk enkele voor een Oscar genomineerde korte animatiefilms.

Vorige week werden de Oscarnominaties bekend gemaakt, waaronder ook die voor beste korte animatiefilm. Drie van de vijf genomineerden zijn online te bekijken.

Twee van de vijf kanshebbers komen uit Canada: Wild Life (Amanda Forbis en Wendy Tilby) en Dimanche (Patrick Doyon). In Wild Life is te zien hoe een stijve Brit probeert te aarden in landelijk Canada. Dimanche gaat over een jongetje dat een oersaaie, doch fantasierijke zondag beleeft. Het Amerikaanse The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore van William Joyce en Brandon Oldenburg brengt een ode aan Buster Keaton, MGM Technicolor musicals in het algemeen en The Wizard of Oz in het bijzonder.

Genomineerden La Luna (Enrico Casarosa) en A Morning Stroll (Grant Orchard en Sue Goffe) zijn nog niet terug te vinden op het web.

Anti-held Michael Fassbender

Luuk van Huet — Tue, 31 Jan 2012 12:44:58 +0000

One liner:

Vanaf 9 februari te zien in Steve McQueens Shame, in de rol van een kantoorslaaf met een seksverslaving.

De veelzijdige Michael Fassbender is vanaf 9 februari te zien in Steve McQueens Shame, in de rol van een kantoorslaaf met een seksverslaving. De intrigerende acteur onder de loep.

De jonge Michael werd geboren als een van onze Oosterburen in Heidelberg, en verhuisde op tweejarige leeftijd met zijn Duitse vader en Ierse moeder naar Killarney in Ierland. Zijn tweetalige opvoeding werd aangewend in zijn rol in Inglourious Basterds in 2009, waarin hij een Engelse infiltrant speelt die vloeiend Duits spreekt. Ironisch genoeg verraadt de infiltrant zich door zijn accent en Anglistische trekjes.

Hunger

Fassbender trok eerder dat jaar al eens zijn beste Nazi-kostuum en Teutoonse accent uit de kast voor de B-horror Town Creek, die niet in de bioscoop verscheen. De opmerkzame kijker had Fassbender in 2001 al gespot in de miniserie Band of Brothers als de artistiek geëngageerde sergeant Burton 'Pat' Christenson. Dezelfde scherpgeblikte kijker kent hem misschien ook uit 300 en/of uit het meer arthouse-vriendelijke Angel van François Ozo. De doorbraak komt voor Fassbender met zijn hoofdrol als IRA-activist Bobby Sands in Hunger, de debuutfilm van Steve McQueen.

Tijdens de opnames van Hunger werd Fassbender onder medisch toezicht geplaatst om zo realistisch mogelijk de uithongerende Sands te spelen. Hij verloor 14 kilo en woog uiteindelijk nog maar 59 kilo. Christian Bale hoeft zijn dieetkroon nog niet direct af te geven, maar het toont wel aan dat Fassbender een gedreven acteur is die diep durft te gaan voor zijn rollen.

Kostuumdrama

Hollywood lonkte en na een eerste misstap in het abominabele Jonah Hex werd Fassbender vorig jaar gecast als de gemuteerde anti-held Erik Lehnsherr oftewel Magneto in de X-Men reboot X-Men: First Class. Fassbender bleek een goede keuze vanwege zijn talenknobbel en vermogen om de morele ambiguïteit van Magneto in al zijn verleidelijke glorie te projecteren. Samen met James McAvoy als Professor Xavier toonde Fassbender een bromance met een sixties Bond-sausje, die een verder ietwat rommelige blockbuster voorzag van het nodige cachet. Zowel McAvoy als Fassbender hebben interesse getoond in de onvermijdelijke sequels en wij kunnen niet wachten op de eerste Magneto/Wolverine-confrontatie (de cameo uit First Class telt niet).

Naast een veelgeprezen vertolking van Rochester in de meest recente verfilming van Jane Eyre en een ietwat meer pikante rol als Carl Jung in David Cronenbergs kinky kostuumdrama A Dangerous Method, hervatte Fassbender zijn samenwerking met Steve McQueen voor Shame. In deze controversiële film geeft hij zich letterlijk en figuurlijk bloot om zo realistisch mogelijk een slachtoffer van seksverslaving te spelen, wiens bestaan op zijn kop wordt gezet als zijn disfunctionele zuster zijn huis komt crashen. Voor zijn rol in Shame werd Fassbender genomineerd voor wel 23 prijzen, waarvan hij er inmiddels acht heeft verzilverd.

Prometheus

In de nabije toekomst kunnen we deze getalenteerde duizendpoot dus nog bewonderen in A Dangerous Method (komt op 15 maart uit), Steven Soderberghs spionagethriller Haywire (22 maart) en als paranoid android in Prometheus van Ridley Scott (voorlopige releasedatum is 31 mei). En met McQueen is Fassbender ook nog niet klaar, want hij heeft in ieder geval een rol in McQueens volgende project Twelve Years a Slave. Niks om je voor te schamen dus.

De première van Shame wordt op 10 februari opgeluisterd met een schaamteloos feest in het immer hedonistische filmtheater Kriterion. Verwacht ondeugende beelden van VJ V-tox en muziek om je booty op te schudden van dj's Dr. Or, Arenque en Deforchaux. Daarnaast is er een optreden van latexlegende Rachael-V en een burlesqueshow van Lilly Mae Lovett in de foyer. Het programma is een samenwerkingsverband tussen Kriterion en Kinky Salon Amsterdam, de entree is gratis en voor nop, maar reserveren via 020 623 17 08 kan nooit kwaad.

Maandag 6 en woensdag 8 februari zijn er voorpremières in respectievelijk The Movies en Cinecenter.

Gerelateerde films:

Shame

De plotrobot

Luuk Imhann — Mon, 30 Jan 2012 14:54:54 +0000

One liner:

Matige plots zijn voorgoed verleden tijd dankzij de Plotto, een boek dat 1462 soorten plots beschrijft.

Matige plots zijn voorgoed verleden tijd dankzij de Plotto, een boek dat 1462 soorten plots beschrijft. Maak uw keuze en begin met schrijven.

De geschiedenis van het naslagwerk Plotto: The Master Book of all Plots, nu opnieuw uitgebracht en te koop voor een schamele 15 dollar, begint al in 1894, toen de Franse criticus Georges Polti 36 onderwerpen bedacht voor een verhaal, zoals 'overspel', 'ontvoering', 'rampen' en 'rebellie'. Maar voldoende was dat niet. Een verhaal kan immers nog veel meer kanten op gaan. Zo dacht ook William Wallace Cook, die Plotto schreef en daarin uitgaat van personages A en B, om vervolgens alle mogelijke verhandelingen tussen hen uit te werken in losse plots. Het bizarre aantal plots waar hij op uitkomt, is 1462.

Het concept lijkt misschien simpel, maar Plotto is uiterst geraffineerd in elkaar gezet. De categorisatie is bijna onmogelijk te doorgronden, en wordt wel vergeleken met wiskundige systemen. Opgedeeld in hoofdstukken als Het begin van de liefde en Persoonlijke beperkingen, wordt het narratief verdeeld in verschillende mogelijkheden voor een begin, midden en eind, welke vervolgens zijn onderverdeeld in karakter en conflicten in specifieke situaties. Zo wordt het grootste deel van Plotto gevormd door plots als deze:

1282. A, een boef, pleegt een overval en ontsnapt in de kleren van de vrouw. A geniet lokale bekendheid vanwege zijn impersonaties van vrouwen. A-6, een detective, maakt gebruik van dit feit om A te arresteren.

De veelzijdigheid van het meesterlijke boek wordt pas echt concreet als we het toepassen op, bijvoorbeeld, Law and Order. In twintig jaar produceerde de serie zo'n 465 verschillende plots. Hadden de schrijvers Plotto gebruikt, dan was er meer dan zestig jaar aan politie- en rechtszaaktelevisie mogelijk geweest.

Meteen bij de eerste verschijning in 1928 was Plotto al een succes; iedereen die kon rekenen, wist dat er voor een leven lang genoeg plots waren bedacht, voor elke verhalende vorm denkbaar. Onder de vroeg geïnteresseerden bevond zich de dan nog nauwelijks bekende Alfred Hitchcock, die in Engeland carrière probeerde te maken en het boek vanuit de Verenigde Staten bestelde. Een andere liefhebber was Wycliff Hill, die beweerde een Plot Robot te hebben uitgevonden, geïnspireerd door het boek van Cook. Helaas bleek de robot nep; het was weinig meer dan een draaisysteem met verschillende kaartjes. Hoe had de wereld van cinema eruit gezien als Plotto en de Plot Robot daadwerkelijk als standaard waren gebruikt? South Park geeft het antwoord.

South Park: AWESOM-O

Dreamworks in duigen?

Jesse Heijnis — Mon, 30 Jan 2012 14:12:51 +0000

One liner:

Ondanks het succes van films als The Help en War Horse is de toekomst van filmstudio Dreamworks (opnieuw) onzeker.

Ondanks het succes van films als The Help en War Horse – samen goed voor 10 Oscarnominaties en meer dan 300 miljoen dollar omzet – is de toekomst van filmstudio Dreamworks (opnieuw) onzeker. Is er überhaupt ruimte voor een 'klein groot' productiehuis als dat van Steven Spielberg?

Regisseur Steven Spielberg, platenbaas David Geffen en voormalig Disney-bobo Jeffrey Katzenberg willen bewijzen dat er in het overvolle filmlandschap plaats is voor nog een grote studio en richten in 1994 Dreamworks SKG op. Na een aantal topjaren waarin goudhaantjes als American Beauty, Gladiator en Shrek worden geproduceerd, gaat het mis met peperdure en minder succesvolle films als The Island en War of the Worlds. In 2005 neemt Viacom (eigenaar van Paramount) de zaak over, om een jaar later de boel alweer af te stoten.

Samen met Stacey Snider (ex-Universal) en het Indiase Reliance Entertainment begint Spielberg in 2008 opnieuw. Hij mag de naam en het logo houden, maar de lucratieve Dreamworks animatie-tak blijft in handen van Viacom. Met Walt Disney/Touchstone wordt een distributiedeal gesloten en in 2011 bereiken de eerste resultaten van Dreamworks 2.0 het witte doek.

Maar daar waar Spielbergs eigen War Horse en met name The Help het best goed doen, vallen de opbrengsten van I Am Number Four, Fright Night en Real Steel tegen. Met name in thuisland Amerika doen de films het slechter dan verwacht.

De vraag is of het mogelijk is om zowel onafhankelijk als kapitaalkrachtig te zijn. Dreamworks maakt films met enorme budgetten (alleen The Help kostte minder dan 30 miljoen dollar), maar anders dan bijvoorbeeld 20th Century Fox of Universal, die zijn ondergebracht in respectievelijk News Corp. en General Electric, kunnen Spielberg en Snider na een reeks tegenslagen – die in de filmwereld altijd op de loer liggen – niet terugvallen op een multinational met miljardenomzet.

De New York Times meldt vandaag dat er achter de schermen inmiddels druk wordt gespeculeerd over het 'hoe nu verder?'. Er zijn nieuwe investeringen nodig om Dreamworks overeind te houden, maar de economie werkt niet mee en Spielberg lijkt geen genoegen te willen nemen met een goedkoper en minder risicovol plaatsje in de marge.

Gerelateerde films:

The Help

Zondagochtend short: Arne Toonen

Loes Evers — Sun, 29 Jan 2012 02:44:24 +0000

One liner:

Over een man die tijdens een parachutesprong geconfronteerd wordt met de suïcidale neigingen van zijn instructeur.

Iedere zondagochtend een korte film van een regisseur die er uitspringt op de filmladder. Deze week: Val dood! van Arno Toonen, over een man die tijdens een parachutesprong geconfronteerd wordt met de suïcidale neigingen van zijn instructeur.

De korte komedie Val Dood! van Arne Toonen won in 2010 op het Kerry Film Festival in Ierland de prijs voor Best International Short. In Val dood! zien we Bert Luppes als Fons, die vijftig wordt en dat viert met een parachutesprong. Eigenlijk durft hij niet, maar instructeur Mike (Waldemar Torenstra) stelt hem gerust. Terwijl Fons aan hem vastgesnoerd zit, krijgt Mike net voor opstijgen te horen dat z'n vriendin (Eva Duyvestein) hem gedumpt heeft voor een ander. Mike is niet meer te troosten en de toch al benauwde Fons krijgt een hartverzakking als zijn instructeur tijdens de sprong opeens suïcidale neigingen vertoont.

Arne Toonens nieuwe, Tarantino-esque film Black Out draait nu in de bioscoop.

Bekijk de video in andere formaten.

Eerder in deze serie: David Lynch, Ed Gass-Donnelly, Alfred Hitchcock, Maarten Schmidt en Thomas Doebele, Nanni Moretti, Gus Van Sant, Steven Spielberg, Roman Polanski, Martin Scorsese, Joel en Ethan Coen, Ken Loach, Lynne Ramsay, Steffen Haars en Flip van der Kuil,Stanley Kubrick, Robert Rodriguez, François Truffaut, Anne-Marieke Graafmans, Todd Haynes en Francis Ford Coppola.

Gerelateerde films:

Black Out