Cineville - 13 Filmtheaters - 1 Filmstad - Amsterdam

Cannes: de beste acteur zit vast

Erik Schumacher — Mon, 21 May 2012 19:08:30 +0000

One liner:

Cannes-update: lyrische ontvangst voor de nieuwe Michael Haneke, vernietigende kritieken voor de nieuwe Rutger Hauer en een levenslange celstraf voor de beste acteur.

De man die volgens critici de prijs voor de beste acteur verdient, zit in de gevangenis. Het is niet debuterend acteur Pete Doherty - die loopt in Cannes als een vrij man op de rode loper. Verder in deze Cannes-update onder meer de lyrische ontvangst van de nieuwe Haneke.

De rode loper

Naast alle filmsterren lopen in Cannes opvallend veel muzikanten rond. Pete Doherty, enfant terrible van de Britse popwereld, is op het festival om Confession of a Child of the Century te promoten. In de film, die in het programma Un Certain Regard draait, maakt Doherty zijn acteerdebuut naast Lily Cole en Charlotte Gainsbourg. Confession of a Child of the Century is helaas niet al te best ontvangen, en de zwaarste kritiek is voor de hoofdrolspeler: Doherty kijkt in de film volgens Screen alleen maar rond alsof hij liever ergens anders was.

Verder viel er dit weekend op het feestje van Vanity Fair en Gucci een onderonsje te bewonderen tussen Nick Cave, scenarist van het wisselend ontvangen Lawless, en partyhopper Puff Daddy. En dan verwachten we nog Marilyn Manson, die meespeelt in de korte film Wrong Cops Chapter One, en Kanye West, die in Cannes zijn zelf geregisseerde video-installatie Cruel Summer komt laten zien.

De grote titels

'Cannes heeft dit jaar zijn eerste meesterwerk,' meldt Manohla Dargis in The New York Times. Ze heeft het over Amour, de nieuwe film van Michael Haneke die de effecten verkent van dementie op een gelukkig huwelijk. Dargis is allesbehalve de enige die lyrisch is over de film. Volgens Peter Bradshaw van The Guardian is Amour 'een ontroerend, angstaanjagend en compromisloos drama van buitengewone intimiteit en intelligentie' - vijf sterren dus. 'Moeilijk voor te stellen welke film hier in Cannes daar nog overheen kan,' schrijft Dana Linssen namens De Filmkrant.

Ook over Jagten van Thomas Vinterberg zijn de eerste geluiden positief. Het is de beste film van de Deen sinds Festen, vindt The Hollywood Reporter. Beyond the Hills, de terugkeer van de Roemeen Cristian Mingiu na het Gouden Palm-winnende 4 maanden, 3 weken, 2 dagen, vindt een redelijk goede ontvangst. Toch is het meestal lastig om uit de verzamelde kritieken een eenduidig beeld te destilleren. Like Someone in Love (beeld hierboven), Abbas Kiarostami's ode aan Yasujiro Ozu, is verrassend en intrigerend volgens The Hollywood Reporter en saai volgens IndieWire. Eigenzinnigheid is nu eenmaal de zelfrechtvaardiging van de criticus.

Het gesprek van de dag

Hij is niet in Cannes, maar toch heeft iedereen het over hem. Aniello Arena wordt getipt als winnaar van de prijs voor beste acteur voor zijn rol in Reality, de nieuwe film van Matteo Garrone (Gomorra). Arena zal de trofee niet persoonlijk in ontvangst kunnen nemen: hij zit namelijk achter slot en grendel. In 1991 was hij als lid van de maffia betrokken bij de moord op drie rivalen in het criminele circuit. Sindsdien zit hij een levenslange straf uit. Voor de opnames van Reality kreeg hij tijdelijk zijn vrijheid terug. Tom Kington heeft meer over Arena in The Guardian.

Ieder jaar halen recensenten opgelucht adem als er in Cannes een film is die ze in staat stelt om flink stoom af te blazen. Even geen nuances, maar heerlijk uitpakken met de giftigste pen uit de etui. Helaas heeft de pispaal van dit jaar een Nederlands tintje. Dracula 3D (beeld hierboven) van de Italiaanse horrorlegende Dario Argento draait in Cannes buiten competitie, met onze eigen Rutger Hauer in de rol van vampierdoder. Drew McWeeny van HitFlix moet als Argento-fan tot zijn grote spijt vaststellen dat dit werkje waarlijk 'silly and stupid' is: een dieptepunt in het oevre van de meester.

De markt

Lieve hemel, wat zouden wij ervoor over hebben om vanavond tussen zeven en negen een cocktailtje mee te drinken op de Cannes-borrel van Harvey Weinstein. De arthousegigant laat ter promotie van enkele van zijn nieuwe projecten wat voorproefjes zien. Achtereenvolgens staan kakelverse scènes op het programma uit The Master van Paul Thomas Anderson, The Silver Linings Playbook van David O. Russel en Django Unchained van Quentin Tarantino. Dat wordt vanavond dus Twitter in de gaten houden voor de eerste reacties.

Trailer: Bond is back

Jesse Heijnis — Mon, 21 May 2012 08:03:55 +0000

One liner:

Na vier jaar radiostilte is ons aller James Bond weer terug.

Na vier jaar radiostilte is ons aller James Bond weer terug. 'Some men are coming to kill us. We're gonna kill them first.'

In Skyfall, de 23ste Bond-aflevering, worden de Britse geheime dienst en haar leider M (Judi Dench) in diskrediet gebracht door een oude vijand. Aan 007 (Daniel Craig) de schone taak om orde op zaken te stellen via missies in onder andere China en Turkije.

De regie is in handen van Sam Mendes (Revolutionary Road, American Beauty). Naast vaste krachten Craig en Dench zijn ook Ralph Fiennes (!), Javier Bardem (!!), Naomie Harris, Albert Finney en Ben Whishaw te zien. De nog onbekende Française Bérénice Marlohe doet dienst als Bondgirl.

Skyfall wordt op 1 november in de Nederlandse bioscopen verwacht.

Zondagochtend short: Jacques Tati

Erik Schumacher — Sun, 20 May 2012 08:49:03 +0000

One liner:

Iedere zondagochtend een korte film van een regisseur die eruit springt op de filmladder. Deze week: L'école des facteurs (1947) van Jacques Tati.

Iedere zondagochtend een korte film van een regisseur die eruit springt op de filmladder. Deze week: L'école des facteurs (1947) van Jacques Tati.

Eigenlijk zou René Clément (Plein soleil) de korte film L'école des facteurs regisseren. Hij was echter te druk met La bataille du rail, de film die hem zijn grote doorbraak zou brengen. Waarom zou beoogd hoofdrolspeler Jacques Tati, die ook het scenario had geschreven, zijn plaats dan niet in kunnen nemen? Met L'école des facteurs greep Tati in 1947 de kans om de wereld te laten zien dat hij kon regisseren. Hetzelfde jaar nog mocht hij zijn eerste speelfilm Jour de fête draaien.

L'école des facteurs draait om efficiëntie, en heeft daarmee al een klassiek centraal thema voor een film van Tati. Een postbode krijgt te maken met strengere tijdschema’s, maar wil zijn gezellige babbeltjes onderweg niet kwijt. Het wordt daardoor een obsessie voor hem om op zijn fiets zo snel mogelijk te zijn. Klinkt bekend? L'école des facteurs kan duidelijk gezien worden als voorstudie voor Jour de fête.

Op het moment loopt in EYE een mini-retrospectief van het werk van Tati. Nog te zien zijn Les vacances de monsieur Hulot (komende dinsdag) en Mon oncle (de dinsdag daarna).

Gerelateerde films:

Les vacances de Monsieur Hulot

Thuis 3D-films kijken, dat kan ook

Thomas Hosman — Sun, 20 May 2012 04:45:19 +0000

One liner:

Een top 10 van 3D-films om thuis op de bank te bekijken.

[Advertorial] Voor het eerst zijn er nu tv's op de markt die 3D vertonen in een kwaliteit vergelijkbaar met die van het bioscoopdoek. De LG Cinema Screen is zo'n tv. En daarom: een top 10 van 3D-films om vanaf je chaisse longue te bekijken.

De LG Cinema Screen zorgt dankzij LED-licht en 3D-techniek voor een bioscoopervaring in je huiskamer. De Nano Lighting Technology gebruikt uiterst geavanceerde LED-weergavetechnologie om een überheldere beeldkwaliteit te realiseren. Kun je nu alleen nog incidenteel 3D-films kijken in de bioscoop, met deze tv kan dat elke dag, op elk moment en in de beste kwaliteit. Het is zelfs mogelijk om 2D-films naar 3D te converteren. De LG Cinema Screen heeft een Magic Remote en is te besturen met gebaren, spraak en een scrollwiel. De tv heeft een ingebouwde subwoofer en wordt geleverd inclusief 7 3D-brillen.

De 10 beste 3D-films om thuis te bekijken:

1. Up

Het kunnen enkel hartelozen zijn die het droog houden tijdens de eerste 20 minuten van Up, waarin een liefdesverhaal wordt uiteengezet vanaf een jeugdvriendschap tot het huwelijk en uiteindelijk een tragische dood. Up is wellicht de mooiste animatiefilm die Pixar ooit maakte, met een van de sterkste verhaallijnen. Prachtig op elk vlak. (Let bijvoorbeeld op hoe de toestand van het vliegende huis het humeur van Carl reflecteert.)

2. Tron: Legacy

Het heeft even geduurd, maar met het in onheilspellend neonlicht gedoopte Legacy heeft special effects-vehikel Tron (1982) dan eindelijk een waardig opvolger gekregen. Voortgestuwd door de soundtrack van Daft Punk is de film een feestje voor oog en oor. En zoals The Wizard of Oz in 1939 een onderscheid maakte tussen werkelijkheid en droom met zwart-wit en kleur, zo begint Tron Legacy in 2D om pas in de computerwereld over te stappen op de derde dimensie.

3. Hugo 3D

De meest recente film van Martin Scorsese gooide eerder dit jaar hoge ogen in de bioscoop. Voor wie hem gemist heeft, is het aan te raden om de film alsnog thuis in 3D te bekijken. Als het even kan op het LG Cinema Screen.

4. Avatar

Nummer 1 op de Empire-lijst van de 20 beste 3D-films, en een film die daadwerkelijk is gefilmd in 3D (en niet achteraf omgezet). Dit is geen 3D waarbij objecten uit het scherm richting de kijker vliegen, maar 3D die een wereld creëert om in te verdwalen. Optimaal te bekijken dus op het LED-scherm van een LG Cinema Screen. James Cameron, die al meerdere grandioze blockbusters op zijn naam heeft staan, zette met het kleurrijke Avatar Hollywood op de kop.

5. Toy Story 3

De toevoeging van 3D aan het derde deel van Toy Story zorgt voor net dat ene beetje extra diepte die een sowieso al puike film nog meer meeslepend maakt. Terwijl Woody, Buzz en de hele gang hun laatste avonturen beleven, kost het geen enkele moeite voor de kijker om zich volledig te verliezen in hun escapades. Nog een pluspunt van 3D in dit geval: de bril verbergt de onvermijdelijke tranen aan het eind.

6. Coraline

Een gothic sprookje over een meisje dat in een parallel universum belandt dat een stuk leuker lijkt dan haar eigen leven. Er is alleen één voorwaarde om in de wereld te kunnen blijven: ze moet haar ogen inruilen voor knopen. Het is een eng, spookachtig, briljant geanimeerd verhaal met stop-motion personages die duizenden gezichtsuitdrukkingen kennen.

7. Dial M for Murder

Het zijn niet enkel horrorregisseurs, futuristen of animators die zich waagden aan de derde dimensie. Zestig jaar geleden waagde Alfred Hitchcock zich er al aan toen hij Dial M for Murder in 3D filmde. Maar toen de film eenmaal klaar was voor zijn release, was de hype al een stille dood gestorven en wilden niet genoeg bioscopen Hitchcocks film in 3D vertonen. De film werd dus uitgebracht in 2D, en pas in 1980 kreeg publiek de film te zien in zijn oorspronkelijke staat. Die gelimiteerde release werd zo goed bezocht dat hij twee jaar later weer, goed grijsgedraaid, in de kasten werd gestopt. Het is niet Hitchcocks beste werk, maar het is zeker de moeite waard om zijn gebruik van 3D te bekijken. Tip: let op de lage camerahoeken met grote objecten in de voorgrond. Dat is Hitchcocks manier om diepte te creëren.

8. Titanic 3D

Drie uur lang terug naar je innerlijke bakvis met de gerestaureerde en tot 3D geconverteerde versie van golden oldie Titanic. Kate en Leo die de wereld aankunnen op de het dek, en daarna de tragische afloop die we allemaal kennen. Hoewel, er zijn onwetenden die niet wisten dat het verhaal van het zinkende cruiseschip waargebeurd is. Voor hen is deze film sowieso een must. In 3D dus, op zo'n prachtige tv.

9. The Avengers

The Avengers bewijst dat blockbusters niet eerst in de VS hoeven door te breken. De superheldenfilm van Joss Whedon is pas net in de bioscoop maar nu al de hit van het jaar te noemen. Nu nog heel even wachten op de dvd, voordat je hem op een 3D-tv kunt bekijken.

10. The Green Hornet

Na indie-hits Eternal Sunshine of the Spotless Mind en The Science of Sleep, de eerste blockbuster van de Franse knutselaar Michel Gondry. Misschien niet zo experimenteel als zijn eerdere werk, maar nog altijd een lekker vreemde eend in de meestal zo conservatieve Hollywood-bijt.

En waar we nog naar uitkijken dit jaar, qua 3D-films: Prometheus van Ridley Scott (Alien) en The Hobbit, een prequel van Lord of the Rings.

[Dit is een gesponsorde blogpost]

Cannes 2012: de kop is eraf

Erik Schumacher — Fri, 18 May 2012 16:22:01 +0000

One liner:

Het vijfenzestigste filmfestival van Cannes is in volle gang. De eerste twee dagen brachten besprekingen van Moonrise Kingdom en nieuws over nieuwe projecten van Farhadi en Almodóvar.

Het vijfenzestigste filmfestival van Cannes is in volle gang. De eerste twee dagen brachten ophef over seksisme en geestelijk gehandicapten, besprekingen van Moonrise Kingdom en nieuws over nieuwe projecten van Asghar Farhadi en Pedro Almodóvar.

De rode loper

Twee clowns van verschillende generaties streden bij de opening van het festival om de aandacht. Sacha Baron Cohen (Borat, Ali G) verscheen ter promotie van zijn nieuwe film The Dictator geheel in karakter als generaal Aladeen op de rode loper. Hij arriveerde in een oranje Lamborghini, uiteraard met beeldschone bewaaksters aan zijn zijde. Eerder op de dag had hij al op een kameel rondgeparadeerd en de ex van George Clooney met zonnebrandcrème ingesmeerd. Meer gekkigheid bij The Daily Mail. Bill Murray deed het met minder middelen, is te zien bij The Huffington Post. Hij had genoeg aan een geruit jasje, een klein camera’tje en jolige huppelpasjes om de lachers op zijn hand te krijgen.

De grote titels

Op de eerste dag van het festival draaide alles uiteraard om openingsfilm Moonrise Kingdom, de nieuwste van Wes Anderson die over een kleine twee weken exclusief voor Cinevillepashouders in voorpremière gaat bij de Jameson Preview. Hoe is de film in Cannes ontvangen? The Guardian stond met camera’s klaar om de eerste reacties te peilen van mensen die de zaal verlieten. De algehele tendens is lovend, maar drie critici van de krant zelf plaatsen kanttekeningen. De vraag is wat je van Moonrise Kingdom moet verwachten: dat je vermaakt en geprikkeld wordt, of dat je diep geroerd de zaal uitkomt. Nog een vraag: wie spot René Mioch in het videoverslag?

Op donderdag was het de beurt aan De rouille et d’os, de nieuwe film van Jacques Audiard (Un prophète). De film is wisselend ontvangen, al wordt hoofdrolspeelster Marion Cotillard alom getipt als belangrijkste kandidaat om dit jaar de prijs voor beste actrice te winnen. Peter Bradshaw van The Guardian geeft vier sterren en spreekt van een 'in en in meeslepend liefdesverhaal'. Michael Philips van de Chicago Tribune denkt er anders over: 'De hele film voelt als een verzameling poëtische cliché's over armoedigheid, met een neiging naar opgevoerde spanning die niet voelt alsof die uit de personages voortkomt, maar alsof die aan de situatie is opgelegd.'

Het gesprek van de dag

Cannes is niet compleet zonder controverse. In afwezigheid van rasprovocateur Lars von Trier neemt een groep Franse regisseuses de handschoen op. In een ingezonden brief in Le Monde protesteren ze tegen de volledige afwezigheid van films van vrouwen in het hoofdprogramma. Andrea Arnold (Wuthering Heights), die dit jaar zitting heeft in de jury van het festival, is het niet eens met de kritiek. Zij zou het verschrikkelijk vinden als een film van haar geselecteerd zou worden omdat er zo nodig een vrouw bij moest zitten, vertelde ze op een persconferentie.

En de films van al die mannen die wel geselecteerd werden, zorgen die nog voor ophef? In ieder geval voor verwarring. Ulrich Seidl, de Oostenrijkse regisseur van Hundstage en Import/Export, opent zijn nieuwe film Paradies: Liebe (beeld hierboven) met shots van geestelijk gehandicapten in botsautootjes. In het restant van de film keren die geestelijk gehandicapten niet meer terug: we volgen een vrouw die op seksvakantie naar Kenia gaat. Wat heeft dit te betekenen? Dana Linssen verslaat de verwarring voor De Filmkrant.

De markt

Cannes draait niet alleen om de films die te zien zijn, maar ook om de films die tijdens het festival aangekocht en aangekondigd worden. Zo is er nieuws over de nieuwe film van Asghar Farhadi (A Separation). Hij gaat in Parijs zijn eerste niet-Iraanse film draaien met Marion Cotillard in de hoofdrol, weet Screen Daily. Het wordt opnieuw een sociaal drama met thriller-elementen. Ook Pedro Almodóvar (La piel que habito) kondigde een nieuwe film aan, meldt The Hollywood Reporter. Los Amantes Pasajeros is naar verluidt een komedie die zich afspeelt aan boord van een vliegtuig dat dreigt neer te storten. De nijpende situatie zorgt ervoor dat de passagiers elkaar eindelijk de waarheid durven vertellen.

Joachim Trier over Oslo, August 31st

Erik Schumacher — Thu, 17 May 2012 15:53:20 +0000

One liner:

De jonge Noorse regisseur Joachim Trier portretteert in Oslo, August 31st de terugkeer van een drugsverslaafde uit de afkickkliniek.

De jonge Noorse regisseur Joachim Trier portretteert in Oslo, August 31st de terugkeer van een drugsverslaafde uit de afkickkliniek. 'Soms noem ik de film grappend Ode aan een stervende hipster.'

Joachim Trier praat graag over Oslo, August 31st. Uiteraard omdat hij trots op zijn nieuwe film is, omdat hij als beginnend filmmaker nog geen spoortje verwaandheid vertoont en omdat hij voldoet aan alle cliché's over de voorkomendheid en welbespraaktheid van Scandinaviërs. Maar Trier praat ook zo graag over Oslo, August 31st omdat hij het gevoel heeft dat hij een misverstand in de kiem moet smoren. Ja, de film gaat over een herstellende drugsverslaafde. Maar het is geen grauw straatdrama met veel geweld en geschreeuw. Hoofdpersonage Anders wijkt af van de stereotype filmjunk. Hij komt uit een kansrijk milieu en heeft een beschermde jeugd gehad. De verklaring voor zijn verslaving ligt niet voor de hand. De film overstijgt dan ook het simpele gegeven van die verslaving en wil iets zeggen over de ontheemdheid van sommige kansrijke jongeren.

'Natuurlijk zijn er ook veel drugsverslaafden die als kind weinig liefde en veiligheid hebben gekend,' zegt Trier in het Amsterdamse Hotel Arena. 'Maar ik vond het prikkelender om het verhaal te vertellen van een ander soort verslaafde. Het feit dat Anders zich niet makkelijk laat plaatsen en uitleggen, maakt zijn verhaal voor mij veel enger en zorgwekkender. Hij is een man met keuzes die niet heeft kunnen voldoen aan zijn eigen idealen over wie hij zou moeten zijn. In Scandinavië hebben veel mensen daar last van en ik neem aan dat het in Nederland hetzelfde is. Je leeft in een geprivilegieerd deel van de wereld met volop keuzes, waardoor falen een dubbel gevoel van schaamte geeft. Het is al erg genoeg dat je faalt, maar dat doe je ook nog eens in een van de beste landen op aarde, waar de mogelijkheden enorm zijn.'

'Om te overleven moet je genoeg zelfspot hebben om te accepteren dat je zelf soms ook een idioot bent'

Wat voor verwachtingen heeft Anders van zichzelf?

'Ik kom uit een milieu waarin veel mensen zich outsiders voelen. Ze hebben een bewuste keuze gemaakt om marginaal te zijn en zich in subculturen te bewegen. Ze vinden de mainstream niet goed genoeg. Ze accepteren geen middelmaat: iets moet perfect zijn, of het is de moeite niet. Zulke hoge idealen hebben een keerzijde. Om te overleven moet je genoeg zelfspot hebben om te accepteren dat je zelf soms ook een idioot bent. Dat lukt Anders niet. In zekere zin bewonder ik dat in hem. Het heeft te maken met integriteit en vasthouden aan je idealen. Soms noem ik Oslo, August 31st grappend Ode aan een stervende hipster. Anders probeert in een wereld van oppervlakkigheid iets fundamenteels te bereiken, waardoor hij de aansluiting met het alledaagse verliest. Daar zit tragiek in.'

De vrienden van Anders hebben stappen gemaakt in hun leven. Hij lijkt te zijn blijven hangen in het verleden.

'Anders draagt nog steeds de oude waarden en het oude Oslo uit zijn jeugd met zich mee. Hij grijpt zich vast aan een verleden dat al lang voorbij is. Dat is gevaarlijk. We moeten ermee leren leven dat de tijd vervliegt en dat dingen vergaan. Ik worstel daar zelf ook mee, maar het is verkeerd om de melancholie die daarmee gepaard gaat te bestrijden met nostalgie. Er zit schoonheid in om de melancholie te omarmen en het vervliegen te accepteren. Melancholie is ook veel cooler dan nostalgie. Melancholie is Joy Division of Bach. Nostalgie is je verkleden als Elvis en precies als hem proberen te zingen.'

Ken je gevallen als Anders in je eigen omgeving?

'Een oude skateboardvriend van me heeft als consultant aan de film meegewerkt. Hij is heel sterk en is al jaren clean, maar is lang verslaafd geweest. Een andere vriend van mij is twee keer klinisch dood geweest na een overdosis. Zulke mensen ontwikkelen een heel vreemde gevoeligheid voor hun eigen sterfelijkheid. We kunnen vampieren verzinnen om in films het thema van de dood te behandelen, maar in onze eigen sociale omgeving lopen mensen rond die op een dagelijkse basis dichtbij de dood zijn. Daardoor kunnen ze ons misschien iets vertellen over het leven. Ik wil niet pretentieus klinken, maar het is de moeite waard om te verkennen.'

De film werpt de vraag op in hoeverre je een verslaafde vriend kunt helpen.

'Dat is een confronterende vraag. Je kunt zeggen: kom bij mij op de bank slapen. Een nacht, een week, een jaar? Het is moeilijk. Ik heb in het kader van de research veel met psychiaters uit afkickklinieken gepraat. Die waren heel blij dat er een keer een film gemaakt werd over dit type verslaafde. Het is heel moeilijk om mensen als Anders te helpen. Omdat ze van een ontwikkelde achtergrond komen, hebben ze de verbale talenten om zichzelf te verhullen. In groepstherapie zeggen ze precies de juiste dingen, waardoor iedereen denkt dat ze allerlei doorbraken hebben, maar ze zitten de boel gewoon voor de gek te houden. Mensen als Anders passen ook niet in het systeem van de afkickklinieken. De meeste mensen die daar terechtkomen, worden gelukkig van een simpel leven. Anders heeft veel hogere verwachtingen.'

'Het is vreselijk om te zeggen, maar het is erg moeilijk om intellectuele acteurs te vinden'

Net als in je debuutfilm Reprise speelt Anders Danielsen Lie de hoofdrol. Waarom werk je zo graag met hem samen?

'Zijn methode is paradoxaal: hij bereidt zich extreem goed voor, maar laat al die voorbereidingen op de set weer los. Hij doet veel research en praat veel met deskundigen om de leefwereld van zijn personage te begrijpen. Hij wil alle technische feiten paraat hebben, zodat hij op de set juist heel open kan zijn, op zijn instincten kan vertrouwen en niet iedere beweging hoeft te plannen. Anders geeft ook echt om het project. Hij denkt niet alleen na over zijn eigen personage, maar over de film als geheel. We praten over de belangrijke thema’s en daar wordt hij intellectueel door geprikkeld, maar op de set is hij dan weer emotioneel beschikbaar. Hij is een complex persoon. Hij is niet alleen acteur, maar ook arts, muzikant en schrijver. Een echte homo universalis.'

Is die diepgang iets wat je bij andere acteurs mist?

'Het is vreselijk om te zeggen, maar het is erg moeilijk om intellectuele acteurs te vinden. Voor Reprise vroeg ik de casting om jongens van rond de 23 te vinden die er uitzagen alsof ze schrijver konden zijn. In een maand zijn ze alle toneelscholen van Noorwegen afgegaan en hebben ze duizend jonge acteurs gezien. Toen kwamen ze bij me terug en zeiden ze: 'is het ook goed als we gewoon iemand vinden waarvan je wilt geloven dat die überhaupt wel eens een boek heeft gelezen?' Ook internationaal zijn acteurs met een intellectuele uitstraling zeldzaam. Edward Norton, Daniel Day-Lewis, Isabelle Huppert, dat zijn acteurs die uit hun ogen kijken alsof daarachter een prachtig brein schuilgaat. Dat vind ik fascinerend en aantrekkelijk in een acteur. Anders heeft die kwaliteit ook.'

Fotografie: Nika Zbasnik

Gerelateerde films:

Oslo, August 31st

De nieuwe films van Terrence Malick

Luuk Imhann — Wed, 16 May 2012 10:39:24 +0000

One liner:

Terrence Malick deed dertig jaar over zijn eerste vijf films, en kondigt er nu doodleuk vier aan voor de komende twee jaar. Een overzicht.

Nadat hij vorig jaar in Cannes de Gouden Palm won voor The Tree of Life lijkt Terrence Malick definitief uit zijn hol gekropen. De kluizenaar deed dertig jaar over zijn eerste vijf films, en kondigt er nu doodleuk vier aan voor de komende twee jaar. De eerste uit de reeks ontving gisteren een R-Rating (voor naakt) en een nieuwe titel: To the Wonder. Een overzicht van wat gaat komen.

De reclusieve filmmaker Terrence Malick liet vaak lange periodes van stilte op zijn successen volgen. Na een grootse status te hebben ontleend aan films als Badlands en The Days of Heaven trok Malick zich terug, om pas twintig jaar later The Thin Red Line uit te brengen, gevolgd door The New World en zijn magnum opus The Tree of Life. Die laatste titel was een gepassioneerd project van de voormalige filosoof, en een film waaraan maar liefst dertig jaar werd geschaafd, hetgeen alleen maar bijdroeg aan de bijna mythische status van Malick. Maar toen The Tree of Life vorig jaar kwam, zag en overwon lijkt Malick zelf ook iets te hebben overwonnen. Het ene na het andere filmproject werd in de afgelopen maanden aangekondigd.

Film 1: To the Wonder

De eerstvolgende film is nu getiteld To the Wonder, een naar het schijnt stomend liefdesverhaal dat zich afwisselend in Parijs en Amerika afspeelt en kan rekenen op een van de meest interessante casts van dit jaar: Ben Affleck, Rachel McAdams, Javier Bardem, Rachel Weisz, Michael Sheen, Amanda Peet en Jessica Chastain. L.A. Times beschrijft een synopsis van de film. De rating is in de VS 'R' geworden, vanwege 'some sexuality and nudity'. Betekent dit dat To The Wonder een nieuwe versie van Bertolucci's Last Tango in Paris is, maar dan vol typische Malick-elementen als natuurlijk licht, vrije cameravoering en veel voice-overs?

Film 2: Voyage of Time

To The Wonder is pas het begin. De postproductie van de film schijnt er al op te zitten, en Malick werkt nu aan Voyage of Time, een documentaire over het begin van het heelal met Brad Pitt en Emma Thompson, naar het schijnt een soort uitgebreide versie van de vaak geprezen en evenzoveel gehate formatiescène in The Tree of Life. Volgens oude berichten hebben Francis Ford Coppola, Martin Scorsese en Steven Spielberg gezegd dat Voyage of Time een memorabele combinatie van kunst en wetenschap zal zijn, die ieder zal inspireren. De geruchten doen vervolgens de rest: meesterwerk in wording volgens de een; lang uitgesponnen onbegrepen stuk cinema volgens de ander. Hoe dan ook houdt Malick de gemoederen weer flink bezig.

Films 3 & 4

Na Voyage of Time volgen dan nog twee films; een nog zonder titel (Malick gaf zijn oorspronkelijke titel Lawless aan John Hillcoat) met Ryan Gosling, Natalie Portman, Cate Blanchett en Christian Bale, en een film genaamd Knight of Cups (met ook Christian Bale en Cate Blanchett) waarvan dit filmpje op YouTube de ronde doet. Volgens IMDB komen alle drie de films in 2013 uit, maar een minder optimistisch persoon stelt dat één Malick-film per jaar wel genoeg is. Sowieso brengen de komende jaren genoeg nieuw materiaal van de ooit zo teruggetrokken regisseur. Het is nu slechts wachten op trailers en releasedata voordat het echt spannend wordt.

[Foto: still uit To the Wonder]

Trailer van nieuwe Michel Gondry

Erik Schumacher — Wed, 16 May 2012 10:37:23 +0000

One liner:

The We and the I opende het Quinzaine des Réalisateurs-programma in Cannes. Op het nippertje was er een trailer.

The We and the I van Michel Gondry (Eternal Sunhsine of the Spotless Mind) opent morgen het Quinzaine des Réalisateurs-programma op het filmfestival van Cannes. Op het nippertje is er een trailer.

Speelt Michel Gondry een spelletje met ons? Volgens eerdere berichten over The We and the I zou de film over een schoolbus gaan die per ongeluk naar de toekomst reist, waar een machine wordt ontdekt die mensen de eeuwige jeugd geeft.

In de trailer zien we van al die elementen eigenlijk alleen de schoolbus terug. Als we op deze beelden af moeten gaan, is The We and the I een sociaal-realistische studie over het groepsgedrag van scholieren na hun laatste dag op school.

Het kan natuurlijk dat de tijdreistwist buiten de trailer is gehouden. Of dat de film helemaal niets met de trailer te maken heeft. Het zal deze week blijken in Cannes. The We and the I heeft voor zover bekend nog geen releasedatum in Nederland.

Column: Het leven is een houding

Sterre van Rossem — Tue, 15 May 2012 13:31:59 +0000

One liner:

Elke maand trekt schrijfster Sterre van Rossem een universele levensles uit een actuele film. Deze keer: Intouchables.

Elke maand trekt schrijfster Sterre van Rossem een universele levensles uit een actuele film. Deze keer leert ze van Intouchables dat de enige remedie tegen het leven, het leven zelf is.

Het zeikt van de regen. Ik beweeg me in een huurauto door het meest naargeestige landschap dat je je kunt voorstellen, vooral als je glooiende heuvels verwacht. Ik ben namelijk in Bordeaux. Voor wie het, net als ik, niet wist: er zijn daar aan de ene kant mooie glooiende wijnvelden en aan de andere kant vlakke, treurige landen die gebruikt worden voor bosbouw. Die bosbouw resulteert in ofwel rechttoe-rechtaan dennenbossen die er vreemd onnatuurlijk en eentonig uitzien, of in volledig ontboste, half smeulende percelen. In die kale stukken staat vaak ook een vrachtwagen geparkeerd die het al jaren niet meer doet. ('Zet m daar maar neer.')

We rijden door verlaten, vergrijsde dorpen waar ik suïcidaal zou worden. Nergens speelt er iemand buiten, nooit fluit er een vogel noch hoor je het schateren van een lach. Afgezien van een kerkklok die getrouw klingelt, is het er doodstil. Wel heeft ieder dorp een bakker, of iets dat daar voor doorgaat. Dat scheelt. En overal hangen posters van Intouchables. Twee mannen die lachen tegen een donkere achtergrond. Deze film ga ik vanavond zien.

Het leven is een dodelijke ziekte

In het contemporaine museum, waar we op doorreis een stop maken en waar we gratis naar binnen mogen omdat het leeg is – het officiële verhaal is dat ze een verbouwing plannen en alles hebben weggehaald – doe ik een plas. Hurkend boven een moderne pot lees ik op de muur 'la vie est une maladie mortelle'.

Puur door de omstandigheden vind ik dat er grote wijsheid in die slogan ligt, en dat vond ik nog tegen de tijd dat ik aan Intouchables begon. Niet alleen ga je er dood aan, je kunt op het eindeloze sterfbed van het leven ook nog behoorlijk nare tegenslagen te verwerken krijgen. Zo kun je bijvoorbeeld geboren worden in een wereld van oorlog, en uit je gezin van herkomst gerukt worden om vervolgens op te groeien in de banlieus van Parijs. Je kunt het ook in eerste instantie beter treffen; veel geld, mooie vrouw, echte liefde, maar dan bijvoorbeeld geen kinderen kunnen krijgen. Of de liefde van je leven sterft, of je raakt per ongeluk van top tot teen verlamd. Of dat alles bij elkaar.

Prik door vooroordelen

De hoofdpersonen van Intouchables ervaren deze ongemakken allemaal. Driss wordt door zijn oom en tante die zelf geen kinderen kunnen krijgen meegenomen uit Nigeria en groeit op tussen vele halfzusjes en -broertjes omdat de verschillende ooms uiteindelijk allemaal de tante verlaten. Er is geen geld. Driss komt net uit de bak en moet voor een uitkering solliciteren bij verschillende banen. Hij solliciteert bij Philippe, gaat er alleen heen voor de benodigde handtekening. Philippe is totaal verlamd, heeft wel veel geld maar kan zichzelf nog niet ontlasten. Hij interviewt de mensen die hem moeten verzorgen, die allemaal met doodvermoeiende zalvende stemmen uitleggen waarom ze de baan willen. En dan stormt daar de sympathieke, ietwat grove Driss binnen omdat die het allemaal wel lang genoeg vindt duren. Als een duvel uit een doosje; even schrikken, dan opgelucht lachen. Hij wordt aangenomen en les één is getrokken: wat een opluchting als mensen door vooroordelen kunnen prikken. Driss behandelt Philippe niet alsof hij van porselein is, maar gewoon als mens tegen wie je grapjes maakt en onbeschoft kunt zijn. Philippe vertrouwt Driss meteen, kijkt voorbij zijn criminele verleden en neemt hem aan.

Eindelijk eens ademhalen

Een van de mooiste zinnen uit de film is: 'Respirer une peu'. Eindelijk eens ademhalen. En dat is natuurlijk les twee: leven is ademhalen, en ademhalen kan op veel manieren. Je kunt happen naar lucht, in paniek, zoals Philippe soms doet van de pijn. Maar als je het goed doet, is ademhalen gewoon diep in en uit ademen, loslaten, ontspannen. En als je geluk hebt adem je gierend uit, van het lachen.

Doordat Philippe en Driss, twee totaal verschillende karakters, een op het eerste gezicht totaal onwaarschijnlijke vriendschap aangaan, doordat ze zich van niemand iets aantrekken, doordat ze zich door de ander uit hun ellende laten trekken, doordat ze laten zien dat je uit de kleinste huiselijke dingen de meeste lol kunt halen, bieden ze de allergrootste les: het leven is een houding.

En het beste leven komt met een flinke korrel zout en een scheve grijns op het gezicht.

Of we het verzieken, ligt vooral aan onszelf

Zij die het leven toch als een ziekte zien, moeten zich realiseren dat er heel wat verzachtende middelen bestaan. Vriendschap, bijvoorbeeld, en het leren nemen en geven, het leren lachen en huilen, respect hebben voor een ander, en niet teveel je neus in de hoogte steken. Een serieus leven, is niet een leven dat vol geleefd wordt.

En dit inzicht resulteert in de volgende blije les: de enige remedie tegen het leven, is het leven zelf. Of we het verzieken, ligt vooral aan onszelf. Want zelfs als je een zware variant voorgeschoteld krijgt, kom je een vrolijk eind op weg als je je openstelt voor een ander, en als je het leven met alles dat erbij komt kijken met volle overtuiging aangaat. Dan zou het zomaar ineens een gift kunnen zijn.

Ik sta op, ga naar buiten om maar eens in te ademen. Ik ruik de regen, het ruikt goed. Tussen de kaarsrechte stammen verschijnt een ree, de zon breekt door, ergens fluit een vogel.

Eerder in deze serie: Never Let Me Go, Tous les soleils, Super 8, The Ides of March, The Future, Submarine, The Girl with the Dragon Tattoo, La piel qua habito en A Dangerous Method.

De nieuwe Haneke: Amour

Jesse Heijnis — Mon, 14 May 2012 15:28:36 +0000

One liner:

De eerste trailer van Amour, de nieuwe film van Michael Haneke.

Nog twee nachtjes slapen en Cannes 2012 barst los. Ter voorpret vandaag de trailer van Amour, de nieuwe film van Michael Haneke (Das weiße Band).

Amour vertelt over de twee gepensioneerde muziekleraren Georges (Jean-Louis Trintignant) en Anne (Emmanuelle Riva). Hun dochter (Isabelle Huppert), ook een musicus, woont met haar gezin in het buitenland. Op een dag krijgt Anne een herseninfarct. Hierdoor raakt ze aan één kant van haar lichaam verlamd. De aandoening stelt de relatie tussen Georges, Anne en hun dochter behoorlijk op de proef.

Haneke is geen onbekende in Cannes. Vijf van zijn films waren in competitie te zien en met Das weiße Band wist hij in 2009 de Gouden Palm te veroveren.

Amour is vanaf 25 oktober in Nederland te zien.