Interview Colin Firth (Genova)

Colin Firth (1960) deed vele vrouwenharten sneller kloppen als de broeierige knapperd Mr. Darcy in de klassieke BBC-verfilming van Jane Austens klassieker Pride & Prejudice (1995). Enkele jaren later bevestigde hij in Bridget Jones’s diary zijn imago als hartenbreker door een hedendaagse versie van datzelfde personage te spelen.

“Ik heb nooit spijt gehad van Darcy,” vertelt Firth in een Londens hotel. “Alleen krijg ik daardoor altijd vragen over andere rollen die zouden afwijken van wat ik gewoonlijk speel. Maar er is bij mij geen gewoonlijk.“

Wie de carrière van de acteur overziet, zal zich inderdaad verbazen over de diversiteit. Zo speelde hij in de Nick Hornbyverfilming Fever pitch een Arsenalfan die maar niet kan kiezen tussen voetballiefde en een relatie. In het schilderachtige Girl with a pearl earring was hij Johannes Vermeer, de Hollandse meester die in het zeventiende-eeuwse Delft een spannende verhouding beleeft met zijn door Scarlett Johansson vertolkte huishoudster. En dan hebben we het nog niet eens gehad over zijn optreden als William Shakespeare in de serie Blackadder, of de zang- en dansnummers in de Abbamusical Mamma mia!

"Genova is een film die probeert geen leugens te vertellen over een rouwproces"

“De draaiperiode van Mamma mia! viel samen met het maken van Genova. Ik kan zonder aarzeling zeggen dat het een schizofrene tijd was. De ene week zat ik op een Grieks eiland op een gigantische filmset, waar ik vooral bezig was met grimeren, kostuums passen, danspasjes instuderen en in een caravan wachten op mijn scènes. Dan vloog ik weer naar Italië, waar ik in de de nauwe straatjes van Genua een rouwende vader moest spelen.”

Het verschil tussen de films is enorm. Toch is Firth op beide films even trots. “Voor mij is het belangrijk dat je oprecht bent in elk verhaal dat je vertelt. Het is alleen de moeite waard als het iets losmaakt bij een publiek. In het geval van Mamma Mia! kregen we mensen van middelbare leeftijd aan het lachen, meezingen en dansen. Genova is compleet anders, maar niet minder eerlijk. Het is een film die probeert geen leugens te vertellen over een rouwproces.”

"Er moet ook altijd een deel van je zijn dat zich bezighoudt met de tekst, met waar de camera staat. Als je die afstand niet bewaart, word je gestoord"

Firth speelt een Engelsman die na het verongelukken van zijn Amerikaanse echtgenote uitwijkt naar Genua, samen met twee compleet uit het lood geslagen dochters. De film werd geregisseerd door Michael Winterbottom, de Engelse cineast die in gelauwerde producties als Welcome to Sarajevo, 24 Hour party people en In this world nog veelzijdiger bleek dan Firth. “De manier waarop Michael zijn verhalen vertelt is rigoureus eerlijk. In Genova maakt hij geen karikatuur van de rouw. Hij zegt niet: deze vader en zijn dochters zijn zes maanden na het overlijden van hun vrouw en moeder halverwege het rouwproces, ze moeten nog over enkele onderwerpen praten en dan kunnen ze het een plaatsje geven. Dat soort dingen zegt hij nadrukkelijk niet. De problemen komen en gaan, net als in het echte leven. Aan het eind is er een sprankje hoop. De pijn is niet verdwenen.”

Hoewel Firth tijdens het acteren onderwerpen als rouw en schuldgevoel voor zijn kiezen kreeg, heeft hij voornamelijk blije herinneringen aan de opnames overgehouden. “Tijdens het spelen is er treurnis, is er melancholie en is er pijn. En die gevoelens komen uit jezelf, die zijn echt. Maar er moet ook altijd een deel van je zijn dat zich bezighoudt met de tekst, met waar de camera staat. Als je die afstand niet bewaart, word je gestoord.”

“Ik zou dolgelukkig zijn als ik de rest van mijn leven films zou kunnen maken op de manier waarop Winterbottom werkt: zonder kunstlicht, zonder wegafzettingen en zonder lange wachttijden. Het knappe is hoe hij met een kleine camera en een minimale filmcrew een maximaal gevoel voor plaats kan creëren. Je voelt, proeft en ruikt in deze film echt hoe Genua is. Dat maakt de personages en hun emoties meteen dubbel zo overtuigend,” aldus Firth.