'Gebroken vrouwen boeien' - Interview met Theron Sylvia

In The burning plain speelt Charlize Theron Sylvia, een restaurantmanager die worstelt met twee drama’s uit haar verleden. ‘Ik heb het stempel ‘drama’ gekregen.’ Interview door Eline Besselink.

Charlize Theron kreeg een Oscar voor haar rol van Aileen Wuornos, een lesbische prostituee die in Monster de doodstraf krijgt voor de moord op zeven mannen. In The devil’s advocate speelt de van oorsprong Zuid-Afrikaanse actrice de echtgenote van Keanu Reeves die waanbeelden krijgt en langzaam gek wordt.

In het rijtje gebroken vrouwen op het cv van Charlize Theron misstaat ook haar personage in The burning plain niet. Sylvia is restaurantmanager en gaat als een zombie door het leven. Twee grote drama’s die zich in haar jeugd hebben afgespeeld, zitten haar nog steeds dwars. Complexe moeder-dochterrelaties vormen de rode draad in dit regiedebuut van de Mexicaanse scenarist Guillermo Arriaga. Sylvia snijdt zichzelf en gaat naar bed met elke man die gewillig is.

Vaak krijgt Theron (1975) te horen dat ze van die sterke vrouwen speelt. Maar dat ziet de actrice, ter promotie van de film met Guillermo Arriaga neergestreken in Hôtel de Crillon op Place de la Concorde in Parijs, anders. “Ik vind mijn personages helemaal niet sterk. Het zijn vrouwen die iets meemaken waardoor ze hun kracht ontdekken. Ook Sylvia zie ik niet als sterke vrouw, er is juist iets heel engs aan haar. Ze is te laf is om echt te leven.”

“Personages met gebreken boeien me. Inmiddels heb ik genoeg moeders gespeeld die verre van perfect zijn en vrouwen die zijn afgegleden op manieren die je niet eens kunt bedenken. Maar mensen met de minste hoop hebben wel de sterkste hoop. Je staat niet ’s ochtends op als het geen flintertje betekenis heeft.”

Net als haar personage in The burning plain heeft Theron als kind een groot drama meegemaakt. Ze zag als vijftienjarige hoe haar moeder haar vader neerschoot toen hij haar in een dronken bui aanviel. Omdat het om zelfverdediging ging, kwam er geen vervolging.

Op haar zestiende vertrok Theron naar Milaan om als model aan het werk te gaan. Na een stukgelopen balletcarrière in New York ging ze halverwege de jaren negentig naar Los Angeles, waar ze als actrice zou zijn ontdekt toen ze op de stoep stond te tieren tegen een bankbeambte.

De keus voor serieuze rollen heeft Theron nooit bewust gemaakt. “Je carrière begint op een bepaalde manier en na The devil’s advocate heb ik het stempel ‘drama’ gekregen. Zo gaat dat. Patty Jenkins, die Monster heeft geschreven en geregisseerd en een goede vriendin is geworden, roept elke keer: ‘ik ga voor jou een komedie schrijven’. Ik zou het leuk vinden, maar tot nu toe heb ik geen komedieaanbod gekregen waar ik genoeg van onder de indruk was.”

Het geheim dat Sylvia met zich meedraagt, wordt in The burning plain via flashbacks ontrafeld. Een gebruikelijk stijlmiddel voor Arriaga (1958), die ook de scenario’s schreef voor onder andere Amores perros, 21 Grams en Babel van regisseur Alejandro González Iñárritu.

De openingsscène van de film, vanaf donderdag 14 mei in de bioscoop, maakt volgens Arriaga meteen duidelijk waarom hij Theron voor de rol van Sylvia wilde hebben. “Als Charlize naakt voor het raam staat, dan zie je in haar ogen dat er wat aan de hand is.”

Theron heeft zich als een van de uitvoerend producenten ook bemoeit met financiële en logistieke processen rond de film. “Dat heeft me altijd al gefascineerd. Ik heb absoluut niet het gevoel dat ik kan regisseren, maar produceren is heel wat anders. Ik zit al vijftien jaar in het vak; bij meerdere films ben ik meerdere keren op mijn gezicht gegaan. Daar heb ik van geleerd en dat breng ik mee.”

Ze liet Arriaga een documentaire over automutilatie zien, om hem ervan te overtuigen dat Sylvia ook het type is dat zichzelf verwondt. Desondanks vindt Theron dat ze zich als acteur dienstbaar op moet stellen. “Het is aardig van Guillermo dat hij zegt dat het ‘onze’ film is, en ik geloof in samenwerking, maar een film is in eerste instantie het medium van de regisseur. Mijn verantwoordelijkheid gaat niet verder dan Guillermo’s verhaal dienen. Ik moet blanco op de set verschijnen, zonder mijn eigen shit. Als ik ja tegen een film zeg, moet ik dus wel een goed gevoel bij een regisseur hebben. Ik houd ervan dat iemand mijn hand vasthoudt en me gidst.”