Zwijgen is goud

"He Merel, zou jij zondag om half 5 een making of interview met Carice en Jelka willen doen? Wij sturen je vragen. Duurt ongeveer een uurtje, op de Keizersgracht in Amsterdam." Zo begon mijn weekend. M'n hersenen gelijk op volle toeren terwijl ik me driftig probeerde te herinneren wat ik geleerd had tijdens die 5-daagse cursus documentaire maken.

Goede voorbereiding weetjewel. Print je vragen uit om indien nodig op terug te vallen tijdens het interview. En bedenk alvast tot welke antwoorden je vragen kunnen leiden en wat dan een logische vervolgvraag zou kunnen zijn. Door het interview al in je hoofd af te spelen, ontdek je hoe je iemand kan sturen in de richting die voor jouw documentaire of filmverslag interessant is.

Up Close & Personal. Houd het interview binnen op een rustige plek. Vermijd cafés met agressieve melkopschuimers, blèrende kinderen en muziek (of vraag of die even uit mag). Houd de afstand tussen jezelf en de geïnterviewde klein en ga naast of schuin voor de camera zitten. Laat de camera nooit tussen jou en de geïnterviewde in staan, een interview is intiem en persoonlijk. Bovendien is het vanwege het geluid belangrijk om de camera zo dichtbij mogelijk te zetten als je geen aparte microfoon hebt.

Silence is sexy. Vaak wil je de stem van de interviewer wegsnijden in de montage, omdat dat de vaart in het verhaal houdt. Alleen wel vreemd als de geïnterviewde "Ja, inderdaad dat is waar" zegt en de kijker geen idee heeft waar dat op slaat. Je kan daarom vooraf vragen of de persoon je de interviewt jouw vragen wil herhalen in zijn of haar antwoord, met name als je een nieuw onderwerp aansnijdt. Indien nodig kan je hem of haar daaraan herinneren tijdens het gesprek. Nog belangrijker is dat je zelf je waffel houdt als je de vraag eenmaal gesteld hebt. Dat klinkt makkelijker dan het is, want het komt erop neer dat je een groot deel van de tijd bemoedigend zit te knikken en te mimen. Dat voelt behoorlijk stom kan ik je vertellen, maar in de montage zal het een zegen blijken.