Zondagochtend short: Georges Méliès

Als de filmindustrie een geboortedatum heeft, dan is het 28 december 1895. Op die dag organiseerden de gebroeders Lumière in de Salon Indien du Grand Café in Parijs de eerste publieke filmvertoning. Onder de aanwezigen was de 34-jarige illusionist George Méliès. De grote indruk die de vertoning op hem maakte, gaf niet alleen een beslissende wending aan zijn leven, maar ook aan de filmgeschiedenis. Waar de gebroeders Lumière met hun camera's de werkelijkheid wilden vastleggen, zag Méliès een andere weg: de schepping van een magische schijnwerkelijkheid. 

De gebroeders Lumière sloegen het bod van 10.000 franc af dat Méliès dezelfde dag nog uitbracht op hun camera's. Méliès liet zich niet ontmoedigen en ontwikkelde zijn eigen camera, waarmee hij in mei 1896 korte films begon te maken. Hij bedacht filmtechnieken waarmee hij uitgebluste goochelacts, zoals de verdwijntruc, nieuw leven in kon blazen. In veel van zijn eerste films is hij zelf te zien als illusionist, die met speels genoegen de mogelijkheden van het nieuwe medium verkent. Omdat deze films zo kort zijn, plaatsen we er bij uitzondering drie: Escamotage d'une dame au théâtre Robert-Houdin (1896), Illusions fantasmagoriques (1898) en Un homme de têtes (1898). 

In de drie films is te zien hoe Méliès telkens betere effecten ontwikkelde. Die kennis gebruikte hij om ambitieuzere films te maken. Hierin verliet hij het goochelpodium en gebruikte hij zijn technieken om wonderlijke werelden te scheppen: in de diepten van de hel, op de bodem van de zee, op landschappen van wolkenvelden. In 1902 maakte hij met Le voyage dans la lune zijn bekendste film. Dankzij een van de ingewikkeldste filmrestauraties ooit is Méliès' maanreis sinds kort weer in oude glorie te bewonderen. Vanaf deze week is de film in EYE te zien met een nieuwe soundtrack van Air, voorafgegaan door de making-of-documentaire Le voyage extraordinaire.