Terreur bestrijden of Twinkies eten

In 1988, lang voordat ooit iemand van Osama Bin Laden had gehoord, was daar ineens Hans Gruber (Alan Rickman). Een vervelend Duits terroristje met snode plannen. Vergezeld door een stel Russen die niet zouden misstaan op de cover van een Bouquetroman, overvalt Gruber op Kerstavond het Nakatomi Plaza. Wat hij niet weet is dat politieagent John McClane ook aanwezig is in het gebouw. Voilà, de premisse voor een fantastisch spektakel.

McClane is een New Yorkse, kettingrokende politieagent. Hans Gruber beschrijft hem treffend als ‘just another American who thinks he’s John Wayne’. Ondanks het feit dat McClane zelf politie is, heeft hij een hekel aan de sterke arm der wet. Het zou me niet verbazen als hij ergens drie puntjes op zijn hand had getatoeëerd en een cassettebandje (het waren de jaren tachtig hè) van N.W.A. in zijn autoradio had zitten. De haat van McClane is vrij eenvoudig te verklaren. De politie faalt keer op keer in Die Hard. De drie ergste voorbeelden.

1. Het begint allemaal wanneer McClane de hulp van de politie oproept aan het begin van de film. Als je op kerstavond in een deels verlaten gebouw rondzwerft op je blote voeten terwijl er een Oostblok-terreurteam op de loer ligt mag je verwachten dat de politie je een handje helpt. Think again. McClane zet het brandalarm aan in de hoop de aandacht van de politie te trekken. De politie reageert niet. Dan probeert hij via een geconfisqueerde walkietalkie de LAPD te bereiken, het lukt. Politieagent Al Powell (Reginald VelJohnson) stopt nog een twinkie in zijn mond en rijdt op zijn dooie gemak richting Nakatomi Plaza om polshoogte te nemen. Hij ziet niet dat binnen 12 criminelen de boel terroriseren en rijdt weg. Pas wanneer McClane een Russisch lijk op Powell’s motorkap laat vallen heeft hij door dat er iets niet pluis is. Domme politie.

2. Een SWAT-team arriveert bij het Nakatomi Plaza, helemaal klaar om de boel te bestormen en de terroristen te overmeesteren. Uiteraard heeft John McClane allang door dat het plan van de politie niet gaat werken. Hij probeert ze tegen te houden, maar er wordt niet naar hem geluisterd. Het SWAT-team loopt als een stel makke lammetjes in de val van Gruber, hun pantservoertuig wordt gebombardeerd en ze worden beschoten door Gruber en co. Zoals McClane het zegt: ‘the police just got butt-fucked on national television’. Domme politie.

3. Terwijl John binnen nog steeds op blote voeten de held uit loopt te hangen, heeft de FBI zich buiten het gebouw verzameld. Ze nemen het van de politie over. Helaas, zo blijkt, zijn de hoge piefen nog dommer. De FBI komt op het ingenieuze plan om de stroom uit te schakelen. Gruber had hier natuurlijk allang op geanticipeerd. Het uitschakelen van de stroom zorgt er namelijk voor dat de kluis opengaat en hij een hele berg aandelen kan stelen. Alsof het nog niet dom genoeg is gaat de FBI vervolgens ook nog eens op John McClane schieten. Vanuit een helikopter.

John McClane doet alles goed, en de politie is volslagen incompetent. Natuurlijk is het nog eens extra dramatisch dat John McClane normaliter niet eens in dit district werkt, en zijn kerstavond moet offeren. Het is nota bene de trage, niet-atletische en falende agent Powell die on call is. McTiernan geeft met zijn afbeelding van de politie blijk van een heerlijke anti-establishmenthouding. Het is de lone ranger, de one of a kind anti-held die de klus weet te klaren, niet de loonslaaf die liever Twinkies eet in zijn dienstauto. 
Zelf zien hoe dom de politie is? Vanavond om 23:15 draait Die Hard in De Uitkijk in de ‘Best of Café Cineville’.