'Schat, schrijf het mooiste liefdesliedje ooit voor me!'

Door Thomas Rietstra

Op het bohemienbestaan van Gainsbourg zal menigeen jaloers zijn. Serge heeft continu een sigaret in zijn mondhoek bengelen, bekostigt zijn leven als schilder met een baantje als restaurantpianist, en schuift met de ene na de andere weergaloze vrouw tussen de lakens. Tja, wie zijn liefdesverdriet om Brigitte Bardot mag verwerken door er met Jane Birkin vandoor te gaan, begint vanzelf wel prachtige muziek te maken.

We zien namelijk hoe Je t’aime moi… non plus door de naakte Brigitte Bardot, compleet met golvend blond haar op haar blote rug, vanuit bed besteld wordt. "Schat, schrijf het mooiste liefdesliedje ooit voor me!", draagt ze Serge op. Als Bardot de volgende ochtend wakker wordt en om croissants vraagt, heeft Serge in plaats daarvan zijn eerste liefdesliedje af. Het koppel neemt samen de eerste versie van het nummer op, maar omdat Bardot getrouwd is met heel iemand anders, brengen ze het nummer niet uit en hun relatie loopt stuk.

Maar terwijl Serge zijn verdriet verdrinkt aan de oevers van de Seine windt hij met zijn charmante oogleden en poëtische manier van praten zomaar de bloedmooie actrice Jane Birkin om zijn vinger, met wie hij Je t’aime moi… non plus nogmaals opneemt en ditmaal wel uitbrengt. De baas van de platenmaatschappij waarschuwt nog: het zal een schandaal worden.

Voor wie begint te denken: hoe ging dat nummer ook alweer? Je t’aime moi… non plus is een dialoog tussen twee geliefden die de liefde bedrijven. Het lied begint met Birkin die sensueel kreunt en fluistert: "Je t’aime" waarop Gainsbourg enigszins cryptisch reageert met: "Moi non plus" (Ik ook niet). Na verder sensueel gekreun van Birkin vangt Gainsbourg aan te zingen: "Je vais et je viens, entre tes reins, et je me retiens." (Ik kom en ik ga, tussen je heupen, en ik trek me terug). Terwijl het liedje (ofwel de seks) verder gaat, definieert Gainsbourg zichzelf als "la vague irrésolue" (de besluiteloze golf) en Birkin zich als "l’île nue" (het naakte eiland). Na steeds intenser gekreun van Birkin en met Gainsbourgs herhaalde "Je me retiens" roept Birkin uit: "Non! Maintenant –viens!" (Nee, kom nu!) De baas van de platenmaatschappij kreeg gelijk: het lied werd een schandaal.

De Paus verbood het nummer wegens te obsceen – al konden dove kindertjes nog horen hoe mooi het was – en nadat het werd verboden op de Italiaanse radio, volgden ook Engeland, Zweden, Polen, Spanje en Portugal met een verbod. Het was het hoogtepunt van Gainsbourgs carrière en van Sfars film.

Nadat we hebben gezien hoe Gainsbourgs een ster werd, zien we daarna ook hoe hij aftakelde tot een dronken schim van zichzelf. Het is helaas ook het minder goede deel van de film. We zijn nu eenmaal liever wel jaloers op Gainsbourg.

Thomas Rietstra is afgestudeerd in de filosofie en de Franse taal en cultuur. Hij schrijft voor verschillende bladen en websites over kunst en cultuur.

Reageren? Mail naar reactie@cineville.nl.