Publiek, laat je horen!

Zo halverwege de vertoning van Kick-Ass gisteravond in Studio/K achtte ik de tijd rijp. Ik haalde een oranje vuvuzela tevoorschijn en zette hem aan mijn lippen. Een fijne toetertoon schalde door de zaal. De overige aanwezigen reageerden geïrriteerd. Toen ik een tweede toon liet volgen, begon er zelfs iemand te schreeuwen. Al snel werden er bioscoopmedewerkers bijgehaald, die mij dwongen om de zaal te verlaten. Niemand wilde begrijpen dat ik in ons aller belang blies.

Als je iedere dag viereneenhalf uur WK-voetbal kijkt, valt op hoe ongelooflijk stil het publiek in de Cineville-theaters eigenlijk is. Kick-Ass is een film die op meerdere momenten aanleiding geeft tot juichen, maar om mij heen bleef het op een enkel lachje na doodstil. Dat kan heel anders. In Pathé-bioscopen reageert het publiek meestal veel luidruchtiger. Bij Bollywoodfilms in Pathé Arena staan de hindoestanen in het publiek zelfs aan één stuk door te schreeuwen en te zingen. Maar in het Filmmuseum klinkt een scheet als een donderslag.

Hhi-ha-hondelul

Mensen die van arthousefilms houden, genieten blijkbaar het liefst in stilte. Onder de bezoekers heerst de – vanzelfsprekend – stilzwijgende afspraak om tijdens de film zo min mogelijk geluid te maken.

Een paar weken geleden had ik misschien gezegd: prima, verschil moet er zijn, vrijheid blijheid, iedere bioscoop zijn eigen sfeer. Maar inmiddels leven we natuurlijk in een ander Nederland. De kiezer heeft gesproken. Hij heeft de oorlog verklaard aan de grachtengordelelite en haar linkse hobby's. En de kiezer heeft altijd gelijk. Dat betekent dat wij filmhuisbezoekers eens goed in de spiegel moeten kijken. Als we de Hardwerkende Nederlanders er niet snel van overtuigen dat alternatieve cinema geen linkse hobby hoeft te zijn, richt de volkswoede zich onherroepelijk op ons.

Gelukkig biedt het WK uitstekend studiemateriaal. Hoort u Henk en Ingrid wel eens klagen over de goudvloot met zuurverdiende belastingcenten die jaarlijks binnenvaart in voetballand? Natuurlijk niet! Voetbal is bij uitstek een onverdachte hobby. Wij cinefielen moeten ons dus door de stadions laten inspireren.

Voor de film het volkslied te zingen

We moeten leren om te juichen, te klappen en te fluiten. Ik kan me vele filmscènes indenken waarbij leuzen als 'hi-ha-hondelul' en 'daar moet een piemel in' moeiteloos toepasbaar zijn. Ook de wave zie ik al helemaal voor me – in De Uitkijk bijvoorbeeld van de eerste ring naar de tweede en terug. Cinecenter geeft al het goede voorbeeld door de films met pauzes te onderbreken. Maar dan moet er ook een optreden van Peter Beense zijn, terwijl op het scherm de hoogtepunten van de eerste helft nog eens langskomen.

Een belangrijk pluspunt van landenvoetbal is uiteraard dat het de vaderlandsliefde stimuleert. Dat kunnen wij ook. Het is helemaal geen gek idee om voorafgaand aan iedere filmvertoning met het hele publiek op te staan en met de hand op de borst het volkslied te zingen. En waarom zouden we ons niet ook voor Life During Wartime of Mao's Last Dancer in het oranje kunnen uitdossen, met rood-wit-blauwe schmink op onze wangen?

Vanavond ga ik weer met mijn vuvuzela naar de bioscoop. En ik reken erop dat u de uwe deze keer ook meeneemt. Het is misschien even wennen, maar onze hobby staat op het spel.