Hoe Bernard Herrmann Psycho redde

Toen Alfred Hitchcock bij Paramount aanklopte met het idee om Robert Blochs boek Psycho te verfilmen, werd er maar lauwtjes gereageerd. Een vrouw met tienduizenden dollars op zak strandt in het hotel van een psychopaat? Meh. Voor de vorm kreeg Hitchcock een klein budget om te proberen er toch iets van te maken, maar na de eindmontage was ook de maker zelf niet meer overtuigd van zijn idee, en Paramount zou de film sowieso niet uitbrengen. De teleurgestelde Hitchcock wilde zo snel mogelijk een punt zetten achter het project en besloot Psycho te hermonteren tot een televisieversie van een uur. En toen kwam Bernard Herrmann.

Krijsende violen

De vaste componist van Hitchcock zag als enige wél wat in de film en hij greep in. Hij stelde Hitchcock voor om een korte vakantie te nemen en hem muziek te laten componeren voor de oorspronkelijke versie van Psycho. Hitchcock ging overstag maar verbood Herrmann nadrukkelijk om géén muziek te schrijven voor de moordscène in de douche. De eigenwijze Herrmann negeerde Hitchcocks eis en componeerde de inmiddels overbekende tune van krijsende violen.

Hitchcock keerde uitgerust terug van vakantie, en Herrmann liet hem twee versies van de douchescene zien: zonder en met vioolmuziek. Hitchcock was om, en de film kreeg een release. Toen Herrmann de regisseur herinnerde aan zijn eis om geen muziek te schrijven voor de douchescène, antwoordde Hitchcock: 'Improper suggestion, my boy, improper suggestion.'

Hitchcock: '33% of the effect of Psycho was due to the music'

Overmoed

Zonder Herrmanns interventie was een van de meest legendarische films er nooit geweest. Zelfs Hitchcock, die doorgaans niet erg scheutig was met complimenten, zei over zijn film: '33% of the effect of Psycho was due to the music.'

Psycho is zonder twijfel het hoogtepunt van de samenwerking tussen Alfred Hitchcock en Bernard Herrmann, die begon in 1955 met The Trouble With Harry en in 1965 abrupt tot een einde kwam toen Hitchcock besloot om Herrmanns score voor Torn Curtain niet te gebruiken. Herrmanns moed was omgeslagen in overmoed, redeneert Steven C. Smith in zijn biografie A Heart at Fire's Center. Door het succes van Psycho en de lovende opmerkingen van Hitchcock, kreeg de componist het idee dat Hitchcock blindelings vertrouwde op zijn inzichten. Deze misvatting zorgde uiteindelijk voor zoveel frictie tussen de creatieve ego’s dat een breuk onvermijdelijk was.

Meer lezen over Bernard Herrmann? The Paris Review schreef een mooie introductie: Who is Bernard Herrman?

Deze column wordt mogelijk gemaakt door Jameson Irish Whiskey. Op deze manier steunt Jameson kwaliteitsfilm.