Lize Korpershoek over poezen
Mijntje, of Meintje, dat is eigenlijk nooit helemaal geestabliseerd, zo heette onze eerste kat. Ik heb hem met vier maanden levenslicht van de trap gegooid. Omdat ik er van overtuigd was dat als ik niet kon vliegen (daar kan de chronische gigantische bult op mijn hoofd alles over vertellen), dan kon Mijntje/Meintje dat vast wel. Niets was minder waar. En van dat gezegde dat katten altijd op hun pootjes terechtkomen klopt ook geen zak. Keihard mauwend en liggend op zijn rug sprak Mijntje/Meintje hoogstwaarschijnlijk een vloek over mijn vierjarige zelf uit. Lang verhaal kort; ik had vanaf toen iets goed te maken met de katheid. En daar op die trap, terwijl ik gekweld werd door een onbehaaglijk gevoel van schuld aan jeugdelijk sadisme, ontsproot de kiem van het kattenliefdezaadje dat zou uitgroeien in de semi-gestoorde kattenvrouwtjesplant welke heden ten dage mijn binnenste begroeit.
Bijna 20 jaar en 4 familiekatten later adopteerde ik via Markplaats Jip en Truitje. Ik wil allemaal dingen gaan schrijven over hoe en waarom ze zo gaaf zijn. Dingen zoals al die keren dat Jip met mijn tenen speelt als ik in bad zit, en dat Truitje in me kruipt wanneer ik verdrietig ben, of die keer dat Jip een hele meeuw door het kattenluik naar binnen geramd had (wat echt heel knap was). Maar dat bespaar ik jullie bij deze. Katten zijn gewoon gaaf; ze zijn eigen, ze zijn sierlijk, ze zijn lomp, ze zijn eikels en ze zijn lief. Ze zorgen voor hun eigen hachje, bedenken zelf wel wanneer en waar ze schijten en hun vacht ruikt naar pasgeboren babyhoofd.
Ik ben Lize en ik teken. Ik teken hoofdzakelijk tieten, piemels en katten. Een weloverwogen mix van belangrijke zaken. Ook heb ik een Kattenplaatjes Facebookpagina samen met Timon en Roel. We hebben aardig wat likers, en behalve dat ik trots ben daarop vind ik het voornamelijk behoorlijk terecht. Wel vind ik het een beetje eng dat katten bijna net zo hip zijn als driehoeken, lomografie fototoestellen en pasteltinten in je haar gooien. Want een kat adopteren betekent potentieel bijna net zo'n grote verantwoordelijkheid als het nemen van een kind. Je moet voor de katten met liefde zorgen, ze een fijne plek geven om te leven en je moet inzien dat een kat wellicht wel een kwart van je leven met je mee hobbelt. En dat is heel erg lang.
En omdat, pijnlijk maar waar, niet iedereen dat inziet is er gelukkig zoiets als de Poezenboot. En toen ik gevraagd werd om met de Kattenplaatjes Facebook pagina te cureren voor de Poezenboot geldinzamelactie was ik wild enthousiast en voelde ik me enorm vereerd. Ik hoop ook dat er tijdens of na de filmvertoning een beetje geschreeuwd gaat worden over wat een kat nemen wel allemaal niet inhoudt en dat er een paar poezen een nieuw huis vinden. Dat zou gaaf zijn.
Goed, ter afsluiting mijn drie favorietste kattenfilmpjes.
En verder heb ik echt al te veel uur van mijn leven naar Shironekko-filmpjes gekeken, zoals deze:
Woensdag 9 mei en donderdag 10 mei vertonen Lize en vrienden in De Uitkijk vanaf 19.00 uur online poezenfilmpjes op het witte doek. Kaarten kosten 10 euro en de volledige opbrengst gaat ter donatie naar De Poezenboot. Reserveren kan via e-mail, of kijk hier.
