Lekker dollen met Christopher Doyle

De voorstelling van In the Mood for Love was niet alleen uitverkocht (wat Doyle inspireerde tot de eerste grap van de avond: 'I sold out many years ago!'), de reserveringen waren zelfs al vergeven toen ik arriveerde. Gelukkig kon ik de introductie meepikken, maar miste ik helaas de vertoning van als ik het goed heb gezien het door Doyle geregisseerde segment van Paris, je t'aime. Jammer, maar ik was nog op tijd voor wat al snel uitmonde in De Christopher Doyle Show. Collega-filmjournalist Ronald Rovers en Doyle zouden in principe discussiëren in een standaard interview-configuratie bestaande uit twee fauteuils, microfoons en een tafeltje met daarop een paar al dan niet alcoholische versnaperingen, maar van het begin af aan was duidelijk dat Doyle zich niet aan deze opzet ging houden. Gedurende het vraaggesprek wandelde hij door de zaal, sprak hij persoonlijk het publiek aan en wist hij een uur te vullen met een mengeling van anekdotes, hilarische oneliners en gepassioneerde oproepen aan het publiek om hun hart te volgen.

'Why the fuck are we here?'

Doyle wordt geïntroduceerd als iemand die geen introductie nodig heeft, wat waargemaakt wordt door zijn eerste uitspraak: 'I don't know why the fuck you are here, but thank you!' (noot van de auteur: een aantal uitspraken van Christopher Doyle zijn te schuin om te vertalen). De schunnigheid blijft de rest van de avond prominent aanwezig, wat bijvoorbeeld ook leidt tot een volgend mission statement van Doyle: 'Or, more importantly, why the fuck are we here in the first place?'

Terwijl Doyle het gesprek met het publiek aangaat door daadwerkelijk de zaal in te lopen, poneert Ronald Rovers zijn eerste vraag: waarom vindt Doyle dat onze huidige situatie de beste omstandigheden biedt voor cinematografen? Doyle loopt naar iemand die op de eerste rij zit, eist: 'Just hand me that fucker! This is why!', en hij houdt een mobiele telefoon omhoog. 'Het is een opwindende tijd in de geschiedenis van de cinema. Met zoiets (wijzend naar de mobiele telefoon) schiet ik tegenwoordig veel van mijn materiaal. Ik heb altijd een kleine digitale camera op zak waarmee ik kan filmen. Het is nu dit, of voor 365 miljoen dollar Harry Potter 57 filmen.'

'Het is allemaal de schuld van Freddy Heineken'

Doyle ratelt door: 'We zijn hier omdat we de vraag willen vieren, de vraag is tegelijkertijd het antwoord. We moeten altijd vragen blijven stellen. En er is nooit een goed antwoord, de vragen zijn wat relevant is. Naarmate je ouder wordt, ga je denken dat het huwelijk, tenminste, wat ik ervan weet van horen zeggen, of geld, of een huis aan de Prinsengracht het belangrijkste is. Dat is het niet, je moet altijd vragen blijven stellen.'

Rovers doet een nobele poging om het interview weer onder controle te krijgen door Doyle de centrale vraag achter In the Mood for Love te laten formuleren. Doyle reageert: 'Jij intellectuele hufter, ik wist dat dit zou komen.' Maar hij antwoordt: 'Deze film is een proces. Het is een voorbeeld van wat we van onszelf proberen te maken, er is geen antwoord of conclusie, ze raken elkaar niet eens aan in de film. De titel kwam pas achteraf, net zoals bij Chunking Express bijvoorbeeld.'

Als inspiratie ter sprake komt, wijst Doyle naar zijn glas bier: 'Het is allemaal de schuld van Freddy Heineken. Ik heb dit gedronken sinds ik 7 was en ik wist nooit dat er een echte Freddy Heineken was. Totdat hij stierf en mijn hele website gevuld was met condoleances aan oom Freddy.'

'Is dat alles wat je kunt, Chris?'

Doyle onthult daarna een uitspraak van Kar-Wai die zijn leven veranderde: 'Wong Kar-wai heeft de gewoonte om me na een scène te vragen: "Is dat alles wat je kunt, Chris?", en meestal zeg ik: "Yeah fucker, het is drie uur 's ochtends, ik wil naar bed." Maar soms denk ik er dan toch over na en ontdek ik net iets meer.'

'Kijk, veel mensen studeren film om maar met film bezig te zijn. Je kunt wat dan ook studeren, maar als je niks te zeggen hebt, gaat niemand naar je luisteren. Als je leeft, dingen meemaakt, dan heb je misschien wat te zeggen. Als het afkomstig is uit je hart, heeft het een universele waarde. Zelfs al weet je maar één prachtig iets te creëren in de tijd dat je hier bent, dat is al meer dan de meerderheid van de mensen kan claimen. Dat is genoeg.'

De gecombineerde hoeveelheid wijsheid, hilariteit en positieve energie van deze Q&A valt helaas niet in een kort verslag te vatten, maar ik weet zeker dat ik deze avond niet snel vergeet en ik hoop dat het ongepolijste intellect van de Drunken Master van de cinematografie meer mensen zal bereiken. In the Mood for Love is onderdeel van een programma gewijd aan het 20-jarig bestaan van distributeur Fortissimo Films, dus er is nog rijkelijk de mogelijkheid om prachtige films als Syndromes and a Century en 6IXTYNIN9 mee te pikken.