Laatste Kans: Volcano

Hannes, type Fishermans’ Friend, komt na zijn pensionering opnieuw tegenover zijn vrouw te staan, de huiselijke Anna. Het feit dat hij al die jaren maar een chagrijnige hork is geweest, dringt zich aan hem op. Even lijkt het tij te keren, maar alles verandert als Anna een beroerte krijgt. 

Volcano (originele titel Eldfjall) is de eerste speelfilm van regisseur Rúnar Rúnarsson. Ik werd aangenaam verrast. Vijf redenen waarom.

1. Openheid 
Volcano gaat over verlies en waardigheid, zonder je als kijker voor te schrijven hoe je daar juist mee omgaat. Misschien doet iederéén in deze film het wel verkeerd. Op moreel vlak is Rúnarsson bescheiden en dat maakt wat we zien alleen maar sterker. De nadruk ligt in Volcano juist op die chaotische overlevering aan de wereld, die nog eens extra aangezet wordt door het decor van de door Hannes zo geliefde, koele zee. Dat brengt me bij het volgende punt.

2. Tranen met tuiten 
Op het moment dat Hannes besluit voor zijn Anna te zorgen rolde een eerste traan discreet over mijn wang. Maar het hield niet meer op. Oma's en opa's van over de hele wereld verschenen in paren voor m'n geestesoog. Volcano neemt ruim de tijd je met de neus op de feiten van het leven te drukken. Het leven dat meestal niet eindigt met vuurwerk, maar uitgaat als een nachtkaars. Nadien zei vriendin S. in de foyer, beteuterd: 'Het is maar beter van niemand te gaan houden. Iedereen gaat dood.' 
Twee meisjes in de bloei van hun leven op vrijdagavond onbedaarlijk aan het huilen kunnen brengen, beschouw ik als een kwaliteit. 

3. Goede Bejaardenseks
Vantevoren maakte ik me even druk over de aangekondigde bejaardenseks in deze film. Naast de vanzelfsprekende nieuwsgierigheid, vroeg ik me af of die ‘hervonden passie’ tussen twee senioren gezocht, sensatiebelust, of genant zou worden. Nou, ik kan u vertellen, het ging prima. Ik vond het eerlijk gezegd zelfs wel een klein beetje geil, en hoopvol ook, het geoefende en toch nieuwe spel tussen twee levensgezellen op leeftijd. Toch kon Rúnarsson het niet laten tegenover de naaktheid van Anna later haar kwetsbare naaktheid als zieke te stellen. Maar ja, c'est la vie. Zie punt vier. 

4. Echte coming of age 
Je zou kunnen zeggen dat Hannes een wedergeboorte doormaakt in Volcano. Maar het mooie aan deze verlate coming of age, is dat er geen gedroomd doel wordt bereikt. Wat in het begin slecht is, wordt niet zomaar goedgemaakt. De band met de kinderen wordt niet hersteld. De moeite die Hannes doet wordt niet zonder meer opgemerkt of beloond. Want ja, normale mensen krijgen haast nooit nieuwe inzichten en er zit geen wonderlijke ontwikkeling in hun relaties. Zo krijgt Rúnarssons film pardoes iets weg van het echte leven. Hannes verandert alleen op de subtiele en moeizame manier waarop echte mensen dat doen. Om dat te laten zien heb je een vergrootglas nodig: zie punt vijf. 

5. Eenvoud 
Het leeuwendeel van de tijd kijk je tegen Theodór Júlíusson aan als Hannes; niet erg, de rol past hem perfect. Geluk voor Rúnarsson, dat zijn thuisland ook wel bij Hannes' mineurstemming kleurt. Het IJslandse landschap vormt een uitstekend en veelzeggend decor voor de meedogenloze gebeurtenissen en de zee en de boot spelen een prachtige stille rol naast Hannes. De score tot slot, is een versterkende (maar onopvallende!) steunpilaar voor de compassie waarmee dit verhaal gebracht wordt. Veel meer heb je niet nodig.