Laatste kans: Slacker

1. Het vroege werk. De meeste kaartjes verkocht hij met School of Rock en Bad News Bears. De meeste harten veroverde hij met Before Sunrise en Before Sunset. Maar het meeste respect onder cultliefhebbers veroverde regisseur Richard Linklater - zoals dat altijd gaat - met zijn vroege werk: Slacker en Dazed and Confused. Welke filmmaker keert die volgorde eens om?

2. Het grote nietsen. Het woord 'slacker' heeft een negatieve connotatie: het wordt veelal gebruikt in de betekenis van 'apathische luilak'. Maar voor Linklater heeft het woord een positieve betekenis. Hij beschouwt de keuze voor lullige baantjes en slap ouwehoeren als het beste antwoord op de moderne samenleving. 'Volgens het woordenboek zijn slackers mensen die hun plichten en verantwoordelijkheden ontlopen,' zei hij ooit. 'Een modernere opvatting zou zijn dat het mensen zijn die verantwoordelijk tegenover zichzelf zijn en hun tijd niet verspillen met activiteiten die niets te maken hebben met wat ze zijn of nastreven.'

3. De complotten. In Austin, Texas gelooft niemand wat er in de kranten staat. Sterker nog: als iets in de krant staat, weet je zeker dat het niet waar is. Iedereen heeft zijn eigen theorieën over welke masterminds er op de achtergrond in feite aan de touwtjes trekken. Linklater geeft ruim baan aan de complotdenkers. Het levert hilarische monologen op. En een gevoel van wanhoop.

4. De aftiteling. In Slacker zijn de meeste personages zo kort in beeld dat ze naamloos blijven. Daardoor bestaat de aftiteling voor een belangrijk deel uit postmoderne indianennamen: Should Have Stayed at Bus Station, Been on the Moon Since the 50's, Traumatized Yacht Owner, Has Conquered Fear of Rejection, Old Man Recording Thoughts, Tosses Camera Off Cliff. Een vrolijke manier om de film nog eens in sneltreinvaart te herbeleven.

5. De nineties. What’s not to love?

Ook voor het laatst:
The First Grader
Gianni e le donne