Laatste kans: The Man Who Wasn't There

1. De eindbazen van neo-noir. Met The Man Who Wasn't There grijpen de broertjes Coen terug naar het genre van hun debuut Blood Simple, waarmee ze in 1984 het genre nieuw leven wisten in te blazen. Naast Fargo is The Man Who Wasn't There één van de meest geslaagde neo-noir films ooit gemaakt. Zoals het genre betaamt, maken de personages stomme maar begrijpelijke beslissingen en komen ze daarna terecht in een onontkoombare maalstroom van geweld, narigheid en leed. Perfect voor je innerlijke misantroop.

2. De malle namen. De gebroeders Coen hebben er bij elke film een handje van om personages geflipte namen mee te geven, die als running gag zo vaak mogelijk moeten worden uitgekraamd. Denk aan Waring Hudsucker uit The Hudsucker Proxy, Rex Rexroth in Intolerable Cruelty en Osborne Cox in Burn After Reading. In The Man Who Wasn't There zitten ook een paar leuke tongue twisters. Zo maken we kennis met advocaat Freddy Riedenschneider, de jonge blom Birdy Abundas en Ann Nirdlinger Brewster. Nirdlinger is dan ook de achternaam van de femme fatale in de roman Double Indemnity, waarvan de verfilming wel de klassieke noir-film genoemd kan worden. Nerd-cred voor Joel en Ethan.

3. Het cinematografische vakmanschap. Dat is meesterschap. Voor The Man Who Wasn't There stapte wederom Roger Deakins, de huiscinematograaf van de Coentjes, achter de camera. Dankzij het geraffineerde camerawerk, de belichting en de mise-en-scène weet Deakins de indruk te wekken dat je naar een klassiek juweeltje uit de jaren 40 aan het kijken bent, terwijl je ondertussen Billy Bob Thornton bedachtzaam een filterloze Chesterfield ziet roken. Deze mentale dissonantie zorgt voor een prettig schizofreen effect.

4. Het acteertalent. Om je vingers bij af te likken. Niemand doet emotieloos laconiek zoals Thornton dat doet in The Man Who Wasn't There. Het is knap hoe Thornton zo weinig emoties toont en tegelijkertijd fascinerend blijft om naar te kijken. Andere vaste acteerkanonnen uit de Coen-stal zoals Jon Polito, Richard Jenkins en Frances McDormand zijn ook wederom in topvorm (al zal Frances wel moeten als manlief Joel haar in een film wil hebben). En we zien een piepjonge Scarlett Johansson in haar eerste serieuze filmrol. Wat ons brengt bij...

5. ScarJo's doorbraak. Of je nou overtuigd bent van haar acteerprestaties of fan bent van haar andere talenten, The Man Who Wasn't There bleek een definiërende rol in Scarlett Johanssons carrière. Wellicht was ze zonder haar rol als fille fatale Birdy gedoemd geweest om als visueel snoepgoed te blijven opduiken in B-meuk als Eight Legged Freaks of kiespijnopwekkende feel good-flut als The Horse Whisperer. In plaats daarvan werd ze Vermeers muze in Girl with a Pearl Earring, de mei ten opzichte van Bill Murray's december in Lost in Translation, en mag ze konten schoppen in The Avengers als Black Widow. Ondertussen lanceert ze onbedoeld een trend in het ongekleed poseren voor pikante plaatjes. Hardest working girl in show business?