Laatste kans: The Immaculate Conception of Little Dizzle

1. De openingsscène. We zagen dit jaar weinig films die zo sterk beginnen. Binnen vijf minuten geniet je van een mooie animatie en bulder je om de verrassende anticlimax. Je hebt het fietstochtje naar SMART er gelijk al uit.

2. Toiletten. Er zijn niet veel films over schoonmakers, en dus ook niet over toiletten. Little Dizzle is een uitzondering op beide regels, en bewijst dat het wc-hokje een rijk thema is. Toilethumor hebben we in films natuurlijk wel vaker gezien. Maar toiletverdriet? Toiletvreugde? Toiletkunst?

3. Hallucinaties. De liefhebber van de betere tripfilm kan het zichzelf niet aandoen om Little Dizzle te missen. Experimentele koekjes brengen de hoofdrolspelers in een surreële droomwereld, die vooral dankzij de animaties van de Nederlandse kunstenaar Rosto een feest voor het oog is. En niet in de laatste plaats een voortdurende bron van hilariteit.

4. De titel. Moeilijke woorden en een bijbelverwijzing, maar op het einde plotseling een knipoog naar Snoop Dogg. Wie die titel in de kroeg achteloos tussen neus en lippen laat vallen, laat in zes woorden weten: ik ben hoogontwikkeld, maar je kan nog steeds met me lachen. Bewonderaars zullen zich verdringen.

5. De bevalling. Al eens een volwassen man van een blauw visje zien bevallen? Precies.

Ook voor het laatst:
Room and a half
Susa