Laatste kans: Haar naam was Sarah

Tekst: Nga Woen Wong

1. De geschiedenisles. Op 16 juli 1942 werden in Parijs zo'n 13.000 Joden opgepakt door de Franse politie en getransporteerd naar het wielerstadion Vélodrome d'hiver, vlakbij de Eiffeltoren. Zes snikhete zomerdagen lang werden zij daar opgesloten zonder voedsel, water en toiletvoorzieningen, om vervolgens doorgevoerd te worden naar andere concentratiekampen. De film laat de gebeurtenissen in Vel d'Hiv letterlijk zien. Nadat La Raffle vorig jaar uitkwam, is dit pas de tweede film over deze zwarte periode in de Franse geschiedenis.

2. De vervoering. Het verhaal van Sarah is indrukwekkend en het is niet moeilijk om haar – misschien zelfs zonder dat je er erg in hebt – toe te laten in je hart. Laat je vooral meeslepen, want dat is zonder twijfel het mooiste aspect van deze film. De muziek van Max Richter draagt daar zeker aan bij.

3. Het acteerwerk. Mélusine Mayance vertolkt de rol van de jonge Sarah voortreffelijk. Het is erg knap hoe ze zich zo goed kon inleven, en dat op elfjarige leeftijd. Hebben we hier te maken met de nieuwe Juliette Binoche of Audrey Tautou?

4. Kristin Scott Thomas. Haar rol als Julia Jarmond, een Amerikaanse journalist wonend en werkend in Parijs, lijkt op haar lijf geschreven. Al is Scott Thomas van oorsprong Brits, ze woont al vanaf haar negentiende in Frankrijk en spreekt daardoor vloeiend Frans. Al twee keer zag ze de César voor beste actrice aan haar neus voorbij gaan. Men zegt dat drie maal scheepsrecht is…

5. De bestseller. De film Haar naam was Sarah is gebaseerd op de gelijknamige de roman van Tatiana de Rosnay, dé bestseller van 2010 (en in 2009 het tweede best verkochte boek) waarvan alleen in Nederland al meer dan één miljoen exemplaren zijn verkocht. Mocht je het boek niet gelezen hebben, dan is de film een bijzonder goed alternatief.