Laatste kans: Footnote

Uiteindelijk wacht iedere film hetzelfde lot: de laatste draaiweek. Wij kiezen iedere donderdag een afzwaaiende titel die je niet gemist mag hebben. Deze week vijf redenen om snel nog een bezoek te brengen aan Footnote.

1. De nominatie. Footnote werd bij de laatste editie van de Oscars genomineerd voor beste niet-Engelstalige film. In het selecte gezelschap van Rundskop, Monsieur Lazhar, In Darkness en A Separation wordt je niet zomaar toegelaten.

2. Israël. Het enthousiasme over de Oscarnominatie voor Footnote zal in thuisland Israël door gewenning gedempt zijn. De afgelopen vijf jaar werden niet minder dan vier Israëlische films in deze categorie genomineerd. Het is indicatief voor de huidige bloeiperiode van de Israëlische cinema. Wie op de hoogte wil zijn, moet naar vlaggenschip Footnote.

3. De ijdelheid. Footnote bewijst maar weer eens dat ijdelheid een verrukkelijk thema is om een plot omheen te bouwen, zeker wanneer ze uitmondt in jaloezie en frustratie. Vader en zoon Eliezer en Uriel Shkolnik zijn beiden schriftgeleerde aan de Hebreeuwse Universiteit van Jeruzalem. Na jarenlang gepasseerd te zijn geweest, krijgt Eliezer met de Israëlprijs eindelijk de hoogste waardering voor een leven van noeste wetenschappelijke arbeid. Dan blijkt een vergissing in het spel: de prijs was eigenlijk bedoeld voor zoon Uriel, volgens zijn vader een academische beunhaas.

4. De speelsheid. Een film over twee mannen, de een grijs, de ander nog grijzer, die geschriften van duizenden jaren oud bestuderen: we snappen best dat Footnote op papier stoffig kan klinken. Maar het is juist een frivole film. Het tempo zit er vanaf het begin goed in, met dynamisch vormgegeven sprongetjes door de tijd en komische timing in de montage. Bovendien mogen de hoofdpersonen dan grijs zijn, ze gedragen zich als kleine kinderen.

5. Het voorhoofd. Zelfs als het plot van Footnote je koud laat, hoef je je niet te vervelen. Je kunt namelijk verdwalen in het voorhoofd van acteur Micah Lewensohn, de acteerveteraan die Eliezers oudste vijand speelt. Het is een indrukwekkend gebergte van groeven en bulten, waarin iedere nieuwe gezichtsuitdrukking een aardverschuiving teweegbrengt. Je moet het gezien hebben om het te geloven.

Ook voor het laatst:
Les adieux à la reine

Lees verder

Reacties

Laatste artikel21 uur 8 min geleden