Laatste kans: Eraserhead

1. David Lynch. Het lijkt wel alsof David Lynch er tegenwoordig alleen nog maar in geïnteresseerd is om zo veel mogelijk bizarre voetnoten in zijn levensverhaal te proppen. Een chique club openen in Parijs? Een cd met nachtmerriemuziek opnemen onder de titel Crazy Clown Time? Het is te vrezen dat we vanwege zulke try before you die-aanvallen voorlopig geen nieuwe film van Lynch meer hoeven te verwachten. Gelukkig is er zijn zelden vertoonde debuutfilm Eraserhead (1977), in een verse restauratie door het Museum of Modern Art in New York, om ons zoet te houden.

2. De baby. De dochter van Lynch was drie jaar oud toen hij het scenario van Eraserhead schreef. Al zijn vaderlijke angsten kwamen samen in het verhaal. Het pruttelende wurmpje dat in de film de rol van baby vervult, en naar verluidt werd gemaakt van een gebalsemde koeienfoetus, bewijst dat ook weerloze wezens huiveringwekkend kunnen zijn. Niet voor aankomende papa’s.

3. De slechte recensie. Pas als je debuut in eerste instantie niet wordt begrepen, mag je jezelf een baanbrekend kunstenaar noemen. Het dedain waarmee Variety over Eraserhead schreef, staat bekend als een van de grootste kritische misperen aller tijden. Het blad omschreef de film als een 'misselijkmakende oefening in slechte smaak' en verbaasde zich erover dat het American Film Institute geld had gestoken in deze troep. Naar verluidt heeft de dienstdoende recensent inmiddels diepe krabwonden achter de oren.

4. Het kapsel. Lynch trok vijf jaar uit voor de opnames van Eraserhead. Er is een scène waarin hoofdrolspeler Jack Nance van het ene op het andere moment anderhalf jaar ouder is. Die lange opnametijd betekende dat Nance jarenlang met een bizar kapsel moest rondlopen. Het was een offer, maar het leverde Nance in de eregalerij der verticale kammers wel een plaatsje op tussen Cosmo Kramer, Lyle Lovett en Don King.

5. The Monster of Nix. Bezoekers van Eraserhead krijgen er gratis de voorfilm The Monster of Nix bij. De Nederlandse inzending voor de Oscar voor beste koste animatie is een uniek project in de vaderlandse animatiegeschiedenis, met de stemmen van onder andere Terry Gilliam en Tom Waits.

Ook voor het laatst:
I Don't Know How She Does It
Porfirio