'Ik heb nu genoeg techniek om emoties te suggereren'

De blauwe jurk kleurt goed bij haar blonde haar, maar waarschijnlijk staat alles Ludivine Sagnier goed. Ongetwijfeld zou ze in een hobbezak nog indruk maken. De actrice is in Amsterdam om te praten over Crime d’amour, een thriller van veteraan Alain Corneau. Daarin neemt Sagnier als carrièretalent Isabelle in een multinational na een pijnlijke vernedering wraak op haar bazin. Ze kan het niet verkroppen dat haar werkgeefster zich tegen haar keert, terwijl ze altijd haar oogappeltje was. 'Het was geen makkelijke rol', zegt Sagnier. 'Isabelle staat zover van mij af, dat het moeilijk was om haar te begrijpen. Ik ben extravert en een prater, maar zij houdt alles verborgen. Ze is een workaholic, geobsedeerd door succes en de bedrijfshiërarchie. Ze doet haar werk perfect, maar van het sociale leven snapt ze niets. Je ziet dat vaker bij jonge mensen die meteen een carrièrebaan krijgen. Ze hebben nooit om zich heen gekeken en weten niet waar het leven echt om draait.' Sagnier noemt Isabelle ambitieus, maar naïef. 'Ze denkt dat haar bazin echt om haar geeft. Ze is een onschuldig lam dat in de klauwen van een wolf valt. Als ze doorheeft hoe het zit, verandert ze zelf in een wolf.'

De vele aanbiedingen om halfnaakte femmes fatales te spelen, sloeg ze allemaal af.

Hoewel Sagnier nog maar net de dertig is gepasseerd, heeft ze meer dan veertig(!) films en tv-producties op haar naam staan. Ze was er dan ook vroeg bij. 'Het was toeval', zegt ze. 'Mijn zus wilde actrice worden, maar toen ik als achtjarige een keer met haar meeging naar een auditie werd ik er in de wachtkamer uitgepikt, omdat ze een klein meisje nodig hadden. Zo is het begonnen.' Haar vader ('Hij geeft Engelse les aan regeringsfunctionarissen') was niet enthousiast. 'Hij komt uit een gezin van klassieke musici en wilde dat zijn kinderen een instrument leerden bespelen. Ik kreeg pianoles, maar had weinig talent en een hekel aan oefenen. Door me op acteren te storten, kon ik aan het pianospelen ontsnappen.' Hoe het met haar auditerende zus is afgelopen? 'Ze is geen actrice geworden, maar runt een agentschap voor acteurs. Nee, ik zit niet in haar stal. Familie en zaken kun je beter gescheiden houden.'

Ondanks dat ze op jonge leeftijd in de filmwereld terechtkwam, had Sagnier een gewone jeugd. 'Ik werkte niet zoveel en zat op reguliere scholen. Pas op de universiteit, waar ik Franse literatuur studeerde, kon ik werk en studie niet meer combineren en koos ik voor acteren.' Inmiddels heeft ze met zo ongeveer alle Franse regisseurs die ertoe doen gewerkt. Wat een regisseur tot een goede regisseur maakt? Na een stilte: 'Dat is moeilijk te zeggen. Ik heb het privilege dat ik vaak kon werken met regisseurs die ik bewonder, zoals Claude Chabrol en Claude Miller. Het is als met liefdesrelaties. Je kunt niet zeggen waarom de ene relatie werkt en de andere niet. Het is iets magisch.' Sagnier heeft geen voorkeur voor een regieaanpak. 'Het kan mij niet schelen of een regisseur commandeert of inlevend te werk gaat. Het gaat erom of zijn houding bij de film past. Alain Corneau was een schreeuwer, een soort legeraanvoerder, maar dat paste bij de film. Crime d’amour is een thriller en dat eiste precisiewerk. Alles moest passen, ieder detail was belangrijk. Improviseren kon niet, ik moest me exact aan het script houden.'

Door haar ervaring denkt Sagnier een stuk nuchterder over acteren dan tien jaar geleden. 'Toen ik twintig was dacht ik dat je om goed te kunnen acteren emoties moest voelen. Ook moest je genoeg geleden hebben. Dat was naïef. Acteren is als koken: het gaat om het resultaat, hoe dat bereikt wordt, is niet belangrijk.

Sagnier speelde voor François Ozons Swimming Pool al in twee films (Gouttes d’eau sur pierres brûlantes en 8 femmes) van deze regisseur, maar met Swimming Pool brak ze internationaal door. In het moordmysterie leidt haar verleidelijke aanwezigheid in bikini in een villa met zwembad tot een drijvend lijk. De film bezorgde haar het imago van Franse babe en de nieuwe Brigitte Bardot. Sagnier vindt het prima. 'De vergelijking met Bardot vind ik eigenlijk wel vleiend. Ik neem alles gewoon zoals het komt, want als actrice ben je nu eenmaal niet in de positie om afgewogen keuzes te maken.' Helemaal waar is dat niet, want Sagnier probeert haar carrière wel degelijk te sturen. De vele aanbiedingen na Swimming Pool om halfnaakte femmes fatales te spelen, sloeg ze allemaal af. 'Vooral uit Amerika kreeg ik veel van zulke rollen aangeboden, maar ik wilde niet in dat imago blijven steken. Ik wilde mij als actrice ontwikkelen.'

In Frankrijk heeft Sagnier zich inmiddels bewezen als veelzijdig actrice. Nu de rest van de wereld nog. 'Ik heb net een internationale film gedaan over de dubbelganger van Saddam Husseins zoon Uday. (De door Lee Tamahori geregisseerde Belgisch-Nederlandse coproductie The Devil’s Double, red.). Ik hoop dat die film mijn carrière verbreedt.' Sagnier doet alvast een open sollicitatie: 'Ik hou van reizen en op veel plekken in de wereld worden goede films gemaakt.'