Naar de film met Hadassah de Boer

Hadassah de Boer (1971) is afgestudeerd in culturele studies en zette haar eerste stappen in de tv-wereld bij de regionale zender AT5, waar ze zich bezighield met presentatie, redactie, samenstelling en programma-ontwikkeling. Later presenteerde Hadassah onder meer het culturele programma NPS Arena op Nederland 3 en maakte ze programma's op het digitale themakanaal Cultura. De afgelopen twee jaar stonden voor haar in het teken van haar eerste documentaire Kissing a Dream over Golden Earring-zanger Barry Hay en zijn zoektocht naar zijn vader.

'Ik kan zo opgaan in een film, dat het me soms bijna teveel wordt'

De filmvoorstelling van haar keuze, de Sneak Preview, blijkt de Russische Как я провёл этим летом, oftewel How I Ended This Summer, over twee mannen die werken op een wetenschappelijk station op een verlaten eiland in Siberië. Ze hebben niets met elkaar gemeen, maar zijn toch tot elkaar veroordeeld. De film gooide hoge ogen op het filmfestival in Berlijn en ook het sneak-publiek, toch niet de makkelijkste kijkers, lijkt onder de indruk.

Hadassah, wat vond jij ervan?

'Heel bijzonder! Je moet wel een lange adem hebben, maar elk shot ziet er prachtig uit. Bovendien vond ik de setting intrigerend: een Russisch desolaat eiland, waar alles draait om dagelijkse weermetingen. Niet meer van deze tijd, maar daardoor juist fascinerend. Wist je trouwens dat Reinout Oerlemans een film over Nova Zembla gaat maken? Gaat hij opnemen in IJsland of Spitsbergen, een soortgelijke setting als in How I Ended This Summer. Enfin, daarnaast was er een fantastisch psychogisch spanningsveld tussen de twee spelers in deze film. Ik moest de hele tijd denken aan het citaat van Sartre: "De hel dat zijn anderen". Toch was de film op sommige momenten ook nog geestig.'

Een goeie film om in de sneak te zien?

'De eerste scène was heel spannend, juist omdat ik niet wist wat ik moest verwachten. We zagen een paar minuten lang een jongen die met een geweer op een klif zat en ik zat echt op het puntje van mijn stoel. Het is geen gemakkelijke film voor de kijker. Ik ben blij dat ik hem in de sneak heb gezien, omdat ik er anders niet zo snel naar toe zou zijn gegaan.'

Ik zat naast je en merkte dat je af en toe zelfs je adem inhield, en ik hoorde je de karakters zachtjes aanmoedigen om in godsnaam wat te doen.

(Lachend:) 'Het werd me op sommige momenten inderdaad bijna te veel. Dat heb ik wel vaker hoor, ik kan helemaal opgaan in een film. De vader van mijn kind zei weleens: "Hadassah wijst naar het scherm." Een mooi beeld, waar ik me helemaal in kan vinden.'

Ga je vaak naar de film?

'Vroeger wel, heel vaak zelfs. Tegenwoordig heb ik minder tijd, al ben ik in de kerstvakantie naar Dik Trom en Het Geheim geweest. Ja, ja, als je met een kind van 8 naar de bioscoop gaat, zie je opeens heel andere dingen. Verder kom ik geregeld in Kriterion en soms in Cinecenter. Kriterion is favoriet vanwege de heerlijke zaal, het leuke cafe en bovenal de goeie programmering.'

'Waar ik echt veel films ga zien is op het aankomende Internationaal Filmfestival Rotterdam in Groningen (IFFRIG). Vorig jaar presenteerde ik daar de talkshow en dit jaar mag ik dat weer doen. Overdag zit ik dan drie dagen lang alleen maar films te kijken.'

Wat voor films kijk je graag?

'Arthouse-achtige films. Nou ja, ik kijk natuurlijk ook wel grote commerciële films. Met mijn kind ga ik gerust naar Pathe Arena om Avatar in 3D te zien. Wat me niet zo aanspreekt zijn horrorfilms of heel enge films. Ik heb namelijk geen zin om na een film met een unheimisch gevoel in mijn eigen huis rond te lopen. Waar ik ook niet goed tegen kan zijn sommige grote blockbuster-boekverfilmingen, zoals Eat Pray Love. Vreselijk! Of Captain Corelli's Mandolin. Ik weet nog dat ik het boek geweldig vond, maar dat durf ik nauwelijks meer te zeggen omdat de verfilming echt een verschrikking was. Nu hoorde ik laatst iemand zeggen dat De eenzaamheid van de priemgetallen wel heel goed verfilmd is, maar ik denk toch niet dat ik het aandurf.'

En wat vind je wel goed?

'Oh, dat is heel cliché: de Coen-brothers vind ik geweldig. Hun films zijn altijd geestig. The Big Lebowski wordt nu best vaak uitgezonden op televisie, en altijd als ik er 's nachts langs zap blijf ik hangen. Elke scène is grappig en je ziet het plezier dat ze hadden tijdens het opnemen. Verder hou ik van de films van Michel Gondry en vind ik de scenario's van Kaufman heel spannend om naar te kijken. Maar goed, voor het Cineville-publiek zijn dat natuurlijk helemaal geen nieuwe ontdekkingen.'

(Ze is even stil en vervolgt dan:) 'Ik wil me eigenlijk niet vastpinnen op een bepaald genre of bepaalde regisseurs. De beste film van het afgelopen jaar vond ik bijvoorbeeld niet de Coen-brothers film A Serious Man, maar Un prophète van Jacques Audiard. Die zag ik op dat festival in Groningen om tien uur 's ochtends in mijn eentje en ik was zeer onder de indruk.'

'Er was nog niets, behalve een idee. Barry moest ik ook nog overhalen. Onbezonnen ben ik in een moordtempo alles gaan regelen'

Die uitgebreide smaak voor films komt overeen met het beeld dat ik van je heb als een culturele duizendpoot. Als je niet met film bezig bent, zie ik je wel iets presenteren over muziek, toneel of literatuur.

'Ik begrijp dat ik zo overkom en ik heb ook een brede belangstelling, maar dat beeld klopt niet helemaal. Als je een 'cultureel' gezicht wordt op televisie, dan moet je ook dingen presenteren over klassieke muziek of opera. Ik vind dat heel leuk om te doen, maar het is niet waar mijn kennis ligt. Met film ligt dat wat anders, ik ben ook buiten mijn werk geïnteresseerd in wat er gebeurt in de filmwereld. Bovendien heb ik een filmprogramma gepresenteerd en dan zie je echt alles wat er draait. Niet alleen op speelfilm-gebied, maar ook bijvoorbeeld documentaires. Ik vind het fantastisch dat we in Nederland een festival als het IDFA hebben waarbij documentaires in de bioscoop worden vertoond. Het heeft toch wel een toegevoegde waarde om een documentaire op groot scherm te zien.'

Jouw eerste eigen documentaire Kissing a Dream ging laatst in première op zo'n groot scherm in Melkweg Cinema. Waarom wilde je een documentaire maken?

'Toen ik begon bij televisie was ik veel meer een maker dan een presentator. Ik had natuurlijk nog nooit iets van 53 minuten gemaakt, maar wel kortere items variërend van een minuut tot een half uur. Toen ik in de presentator-hoek belande had ik veel minder te zeggen over hoe mijn programma's er uitzagen. Dat was niet heel vervelend, maar ik had na een tijdje wel zoiets van: "Shit, ik wil gewoon weer alles zelf doen". Ik wil me graag overal mee bemoeien.'

Hoe kwam je op het idee om Golden Earring-zanger Barry Hay te volgen?

'Het was echt het klassieke filmmoment van een brandend lampje boven mijn hoofd; opeens dacht ik aan rockiconen die oud werden. Het was in de zomer dat Madonna en Prince 50 werden en ons eigen Nederlandse rockicoon Barry Hay werd 60. Ik wilde graag laten zien hoe hij daarmee omging en wist meteen dat ik de documentaire moest beginnen op zijn verjaardag. Het enige probleem was dat ik dit alles bedacht tien dagen voor zijn zestigste verjaardag. Er was toen nog helemaal niets: geen geld, geen producent, geen cameracrew. Niets, behalve een idee. Bovendien moest ik Barry ook nog overhalen om mee te doen. En die woont op Curaçao, dus ik moest de ploeg daar ook nog zien te krijgen! Met dezelfde onbezonnenheid waarmee we vroeger bij AT5 aan de slag gingen, ben ik toen in een moordtempo alles gaan regelen.'

Je eerste idee ging over zijn leeftijd, maar uiteindelijk gaat de documentaire over Hay's zoektocht naar de sporen van zijn vader in India. Hoe is dat zo gelopen?

'Barry was aan het werk aan een album, dat hij opdroeg aan zijn vader. Ik had weleens gelezen dat hij in India was geboren, maar hij was daar nooit erg open over. De eerste avond dat we filmden, op zijn verjaardag, was hij best al lam en stond hij met een oud fotootje in zijn hand emotioneel te vertellen over zijn vader. Toen kwam ik erachter dat hij op zijn achtste uit India was vertrokken en niet meer was teruggeweest. Hij had zijn vader daarna nooit meer gezien. Ik dacht meteen hoe te gek het zou zijn om daar samen met hem naar toe te gaan.'

En Barry vond het allemaal prima?

'Ik had Barry een paar keer geïnterviewd en had altijd een prettig gevoel bij hem, maar verder kende ik hem niet. In het begin voelde ik me bijna een stalker omdat ik hem de hele tijd aan het bellen en overhalen was, maar hoe verder we kwamen, hoe enthousiaster hij werd over dit project. Op een gegeven moment belde hij mij vaker dan ik hem.'

Hoe vond jij het om weer de touwtjes in handen te hebben?

'Geweldig! Het enige wat ik lastig vond, is dat ik overal verantwoordelijk voor was en ik heel veel mensen meesleepte in mijn plan. Ik heb me twee jaar lang suf gebedeld om subsidies en gunsten. Op momenten dat het even minder leek te gaan, als bijvoorbeeld een subsidie werd geweigerd, dacht ik 's avonds in bed wel eens: "Komt dit nog wel goed?"

Hoe ging je om met dat soort momenten?

'Ik heb altijd vertrouwen gehad in mijn plan. Bovendien had ik te gekke sparringspartners in documentairemakers John Appel (Zij gelooft in mij, The Player, red.) en Roel van Dalen (De Kinderen van De Hondsberg, Ajax: Daar Hoorden Zij Engelen Zingen, red.). Bij hen kon ik uithuilen als ik het niet meer zag zitten en zij verzekerden mij er ook van dat ik iets goeds aan het maken was. Het was heel fijn dat ik die mensen op de achtergrond had om mij te adviseren, inspireren en moed in te praten.'

Je eerste documentaire is nu een feit. Wat zijn je plannen voor de toekomst? Komt er nog een documentaire aan?

'Ik vind presenteren en schrijven ook heel leuk, maar ik moet eerlijk zeggen dat het toch weer begint te kriebelen. Een documentaire valt en staat natuurlijk bij een goed idee. Bij Kissing a Dream had ik niet alleen een goed idee, maar met Barry Hay ook nog eens iemand waarvan ik wist dat hij de film kon dragen. Wat dat betreft heb ik geluk gehad. Ik heb nu wel weer ideeën, maar tegelijkertijd denk ik: "Mijn god, waar begin ik aan..."

Hadassah's documentaire Kissing a Dream is zaterdag 8 januari om 20.25 uur te zien in het programma Uur van de Wolf op Nederland 3.

Fotografie: Martijn Savenije