Firth en Alfredson over Tinker, Tailor, Soldier, Spy

Door Ronald Rovers

'Meer dan om actie en spanning draait TTSS om geschonden vertrouwen'

Colin Firth speelt superspion Bill Haydon

Nee, Colin Firth wilde als kind geen spion zijn. En nee, hij heeft ook nooit echte spionnen ontmoet. Hoewel, dat weet-ie eigenlijk niet. Grapje. Heeft hij dan de eigenschappen die hem een goede spion zouden maken? Firth denkt even na aan de ronde tafel vol journalisten in Venetië. 'Nou ja, acteurs bedriegen ook. Je probeert de kijker te overtuigen van iets dat niet echt is.' Of hij een speciale belangstelling voor de Koude Oorlog heeft? 'Niet echt. Maar wel voor spionage. Het fascinerende is natuurlijk dat spionagefilms niet alleen over actie gaan. Zelfs bij James Bond niet, wat naast Tinker, Tailor, Soldier, Spy (TTSS) toch het andere eind van het spectrum is. Bond wordt ook bewonderd om z'n droge humor.' Wilde Firth ooit Bond spelen? 'Het is niet één van mijn fantasieën. Maar de vergelijking met TTSS vind ik interessant. Bond is net als de spionnen in Le Carrés romans de eenzame, afgezonderde man. Het verschil is dat Bond je laat verlangen die man te zijn. Meer dan om actie en spanning draait TTSS om geschonden vertrouwen. Het is geen whodunit. Dat klinkt misschien slap, maar het is juist een mooie, verfijnde observatie van vriendschap en vertrouwen. Het feit dat er een verrader in het systeem zit, betekent dat iemand die ze al die tijd vertrouwd hebben, persoonlijk vooral ook, een vijand is. Dat is een verschrikkelijke gedachte. Weg brotherhood in arms.'

'Het mocht geen spionagefilm worden'

Tomas Alfredson regisseerde John le Carrés klassieker

Of het niet eh… ironisch is dat Alfredsons succesdebuut Let the Right One In (2008) een Amerikaanse remake heeft gehad en dat hij met TTSS nu zelf ook een eh… remake van een Britse televisieserie heeft gemaakt? 'Nee, dat is het niet.' In welk jaar speelt het eigenlijk? 'In 1973.' Want het ziet er goed uit allemaal. 'We wilden met het meubilair de paranoia uit die tijd vangen. De geur van paranoia. En van natte tweed.' Voor mij voelde het decor niet helemaal naturel, werpt iemand tegen. 'Ken je dat verhaal van Picasso? Dat iemand bij Picasso komt klagen dat de vrouwen op zijn schilderijen er niet echt uit zien? En dat de man dan een portret van z'n vrouw laat zien en zegt: "Kijk, zo ziet een vrouw er uit." En dan zegt Picasso: "Maar is ze niet vreselijk plat? En klein?" Snap je? Dus voor mij was het decor echt. De achtergrond voor emoties. Het mocht geen spionagefilm worden. Het moest om angst en wantrouwen gaan. De wereld is het decor voor onze emoties.'

Dit artikel werd ook gepubliceerd in de Filmkrant van december 2011 en is overgenomen met toestemming.