Festivalverslag: de stomme film herleeft

Bijzonder aan City Lights, een Amerikaanse stomme film uit 1931 met Charlie Chaplin, is dat de film uitkwam in een tijd waarin de geluidsfilm al in opkomst was. Toch werd City Lights ontzettend populair; het publiek bleek nog niet genoeg te hebben van de stomme film. Dat blijkt nu opnieuw tijdens het Sunsets Filmfestival.

Terwijl menigeen nog een plaats en een drankje zoekt, wordt pianist Yvo Verschoor aan het publiek voorgesteld. Hij zal deze 'heuse Chaplin', zoals hij naar City Lights verwijst, begeleiden met een piano afkomstig uit de tijd van de stomme film. Trots vertelt Verschoor dat het instrument precies twee jaar na de uitvinding van de film is gebouwd. Dan kunnen de film en het pianospel beginnen.

In City Lights struint een zwerver (Chaplin) door de stad gekleed in een net pak, bolhoed en met wandelstok. De openingsscène toont hoe 'the tramp' bij een belangrijk standbeeld in de stad grote ophef veroorzaakt door nietsvermoedend op het standbeeld zijn nachtrust te nemen. Weggejaagd door de politie en het publiek, stuit hij op een beeldschone blinde bloemenverkoopster. Als de zwerver ontdekt dat ze in financiële problemen zit, is hij vastbesloten haar te helpen. Dat hij een dronken miljonair redt van een zelfmoordpoging, komt hem daarbij goed van pas.

Terwijl we ons anno 2011 ronduit ergeren aan geluid van popcorn of mobieltjes in de bioscoopzaal, was het in de tijd van de stomme film heel normaal dat het publiek dwars door de film heen zelf commentaar leverde. Er kon immers toch geen gesproken dialoog gemist worden. Hedendaagse bioscoopgangers zijn dit niet gewend. De setting van Sunsets - een romantisch balkon met daarop café-tafeltjes en de mogelijkheid een drankje te bestellen - zorgt er wel voor dat het publiek meer los komt. Mensen ergeren zich niet aan de achtergrondgeluiden afkomstig uit het Vondelpark en er wordt rustig tussendoor gekletst. Misschien is dat wat een stomme film in deze setting en tijd nog tot een succes maakt: het film kijken zelf is een sociale gebeurtenis geworden.

Naast de hilarische slapstick van Chaplin, maakt het pianospel van Verschoor deze moderne ervaring van de stomme film compleet. Diverse bekende en minder bekende melodieën sluiten naadloos aan op het beeld, zoals dat een eeuw geleden meestal ook het geval was. Humor is in veel gevallen aan plaats en tijd gebonden, maar deze film krijgt het nog steeds voor elkaar het publiek te laten gieren van het lachen. Zoals Verschoor suggereert: misschien moeten we de stomme film (vaker) nieuw leven in blazen.

Ook de openlucht in? Sunsets duurt nog t/m 9 september. Bekijk hier het programma. TIP: Sunsets blijkt ook dit jaar weer erg populair. Wij adviseren daarom tijdig te reserveren via 020-5891400 en uiterlijk een half uur voor aanvang de kaarten op te halen.