De verloren tepels van David Lynch

Producent Dino De Laurentiis zal flink gevloekt hebben toen regisseur David Lynch de eerste montage van Dune afleverde. De film was voor een breed publiek bedoeld, maar Lynch had een epos van vier uur gemaakt. Nadat De Laurentiis er met de schaar doorheen was gegaan, kwam er in 1984 een film in de bioscoop waar niemand over te spreken was: de critici niet, het publiek niet en de regisseur al helemaal niet.

Lynch wist één ding: hij zou nooit meer aan een film beginnen zonder zijn artistieke vrijheid contractueel vast te leggen. De Laurentiis wist ook één ding: hij zou nooit meer met Lynch werken zonder van tevoren een maximale tijdsduur af te spreken. Met hun volgende project - het met een veel kleiner budget gedraaide Blue Velvet - bemoeide De Laurentiis zich zo min mogelijk. Lynch kon doen wat hij wilde, in de wetenschap van die ene beperking: de honderdtwintig minuten.

Even leek het alsof haar borsten in brand stonden. Lynch gaf haar als beloning een regel tekst

'Too much of a good thing'

De draaiperiode was een groot feest. Maar zoals dat gaat met grote feesten, volgde er een gemene kater. Daar zat Lynch dan aan de montagetafel. Natuurlijk had hij weer veel te veel materiaal gefilmd. Zijn eerste montage klokte drieënhalf uur. Nu moest Lynch de schaar zelf ter hand nemen, zonder de luxe van een producent om te vervloeken. Hij zette de tanden op elkaar. Hij sneed en hij sneed. En toen lag daar, op de grond van de montagekamer, plotseling zijn lievelingsscène. De flaming nipple scene.

Het was een scène die spontaan was ontstaan. Terwijl op de set het licht werd klaargezet, liet een van de figuranten Lynch een trucje zien. Ze plakte in tweeën gescheurde kartonnen lucifers op haar blote tepels en stak die aan. Even leek het alsof haar borsten in brand stonden. Lynch besloot dat hij dit in zijn film wilde en gaf de figurante als beloning een regel tekst: 'Hey motherfucker, you're really going up in flames this time, ain't you?' Het had een legendarische oneliner kunnen worden. Maar Lynch sneed de flaming nipple scene er toch uit. Zijn logica? De scène was 'too much of a good thing,' vertelde hij in het boek Lynch on Lynch. 

Lynch wilde de hoop niet opgeven dat hij zijn favoriete tepels ooit nog zou terugzien

'I've got to find the flaming nipple!'

Twee hele pagina's in dat boek uit 1997 zijn gewijd aan de scène. In de jaren na de release van Blue Velvet in 1986 werden de brandende tepels steeds meer een obsessie voor Lynch. Al het materiaal dat de regisseur had weggesneden, was namelijk al snel spoorloos verdwenen. Niemand wist meer waar de filmrollen lagen. Lynch wilde de hoop niet opgeven dat hij zijn favoriete tepels ooit nog zou terugzien. Maar hij was zo langzamerhand bijna de enige die nog aan de verwijderde scènes uit Blue Velvet dacht. Bijna.

Filmarchivaris David Gross besteedde jarenlang zijn vrije tijd aan een zoektocht naar de verloren filmrollen van Blue Velvet. Vorig jaar waren alle mogelijke sporen doodgelopen. Hij stond op het punt om zijn queeste te staken. Toen kwam het verlossende telefoontje. De filmrollen lagen anoniem weg te stoffen in een pakhuis in Seattle. Toen Lynch het nieuws hoorde, verraadde zijn reactie dat hij maar aan één ding dacht: 'I've got to find the flaming nipple!'

Onder supervisie van Lynch zijn vijftig minuten van de verloren filmrollen inmiddels als extra's toegevoegd aan de blu-ray van Blue Velvet. De flaming nipple scene opent de compilatie. Benieuwd geworden? Hier is de scène te bekijken.