Column van Lize: Een hart van pap

Een vijfde deel van afgelopen vrijdag heb ik doorgebracht met mijn wc-pot. Diepe gesprekken over waarom alcohol helemaal niet goed voor je is. Waardigheid wegnemende inzichten over hoe biervocht een gebroken hart dus niet lijmt. Langdradige discussies over hoe je de kleur van gal het beste kunt omschrijven. [Noot aan Mam: Deze innige ontmoeting met m'n witte porceleinen vriend vindt overigens over het algemeen genomen één keer per jaar plaats.]

Het andere vier/vijfde deel van deze dag bracht ik door in bed, alwaar ik het illegaal gedownloade [sorry God!] Intouchables aanzette. Een film over de onwaarschijnlijke vriendschap tussen een jongen van de straat en een rijke kerel die zodanig gehandicapt is dat hij alleen nog zijn hoofd kan bewegen. Ik weet niet precies of deze hele setting van buikkrampen, een hart van pap, opgedroogde kots op mijn pyjama en ander onbehagen gepast of ongepast was om deze film te kijken. Maar ka-non-nen, enorme zwarte Napoleon-kanonnen van lood, wat een prachtfilm.

Om 'prachtfilm' even vlug te onderbouwen zonder iets weg te geven [uit respect voor alle mensen, zoals ik, die nooit trailers kijken dan wel reviews lezen voordat ze een film kijken]: overweldigend mooie afwisseling in emoties, acteurs die op deze kloot gezet zijn voor de rollen die ze spelen en muziek die zo mooi is dat het pijn doet aan je vitale delen.

Jankend met mijn knieën opgetrokken zat ik op bed voor mijn laptop, terwijl de aftiteling zijn opwaartse beweging maakte.

Ik wou vriendin Mireille bellen. Zeggen dat ik op een non-lesbische manier van haar hou. Wie heeft mannenliefde nodig wanneer er zoiets vervullends en moois bestaat als vriendschap: echte-onvoorwaardelijke-ik-wil-best-naar-je-vagina-kijken-wanneer-je-denkt-dat-je-een-SOA-hebt-en-je-het-zelf-met-een-spiegeltje-niet-kunt-zien-vriendschap. Deze film weet te vangen wat het is dat mijn band met haar zo bijzonder maakt.

Dat wou ik zeggen, en dat deed ik. Naar de hel met al die onbetrouwbare Amsterdamse honden van een mannen. 'Wij hebben elkaar!', schreeuwden we net iets te hard voor de buren om het niet te horen.

Om het goed te maken met God, de filmindustrie en mezelf besloot ik twee dagen later de film nogmaals te kijken; in de bioscoop welteverstaan. Waar ik het alweer niet per se heel droog hield, waar ik door het grote scherm nog intenser kon genieten van dat spleetje tussen de tanden van Phillipe, waar ik zonder bonkende katerkop nogmaals werd opgezogen door kleuren en muziek, waar ik weer heel veel liefde voelde voor mijn vriendschap met Mireille, waar ik zat met aan mijn rechterhand een Amsterdamse man. Sorry God.

Tekst en illustratie: Lize Korpershoek.